വിശപ്പിന്‍റെ വിളി

ഞങ്ങടെ നാട്ടില്‍ ഒരു ചേട്ടന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. പുള്ളി ഒരു ദിവസം ഉച്ച സമയത്ത്‌ അടുത്ത വീട്ടില്‍ എന്തോ ആവശ്യത്തിന് കയറി ചെന്നു. അപ്പോള്‍ അവിടുത്തെ ഗൃഹനാഥന്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയായിരുന്നു. നിലത്തു ചമ്രം പടിഞ്ഞിരുന്നു, പ്ലാവില കൊണ്ട് കുമ്പിള്‍ ഉണ്ടാക്കി കഞ്ഞി കുടിക്കുന്നു, ചമ്മന്തിയും മെഴുക്കുപിരട്ടിയും ഒക്കെ ഉണ്ട്.

വീട്ടില്‍ കയറി വന്ന ആളെ കണ്ടിട്ട് ഗൃഹനാഥന്‍ ചോദിച്ചു, "എങ്ങനെയാ, ശകലം കഞ്ഞി കുടിക്കാന്‍ കൂടുന്നോ?'

കാര്യം വിശപ്പ്‌ ഉണ്ടങ്കിലും ഒരു ഫോര്മാലിട്ടിയുടെ പുറത്ത്‌ നമ്മുടെ ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു "ഓ, വേണ്ട".

"ഹാ, അതെന്നാ പറച്ചിലാ. നല്ല ചൂട് കഞ്ഞിയും ചുട്ടരച്ച ചമ്മന്തിയും ഉണ്ടന്നേ. പിന്നെ ചേന മെഴുക്കുപിരട്ടിയും".

അതെല്ലാം കണ്ടപ്പോള്‍ ചേട്ടന് സഹിച്ചില്ല. എന്നാലും ചാടിക്കയറി വേണം എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ മോശമല്ലേ. അതുകൊണ്ട് അഭിമാനത്തിന്‍റെ പുറത്തു ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു, "വേണ്ട, ഞാന്‍ കഴിച്ചിട്ടാ വന്നത്".

ഗൃഹനാഥന്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂടി കഞ്ഞി കുടിക്കാന്‍ പറയും, അപ്പോള്‍ "യേസ്" മൂളാം എന്നു ചേട്ടന്‍ കരുതി. നിര്‍ബന്ധിച്ചപ്പോള്‍ ഓക്കേ പറഞ്ഞതാനന്നു പുള്ളി കരുതിക്കൊളുമല്ലോ!

പക്ഷെ നമ്മുടെ ചേട്ടന്‍റെ പ്രതീക്ഷകള്‍ എല്ലാം തെറ്റിച്ചു കൊണ്ട് ഗൃഹനാഥന്‍ ചോദ്യം നിര്‍ത്തി. രണ്ടു തവണ ചോദിച്ചിട്ടും വേണ്ടന്നു പറഞ്ഞില്ലേ, അങ്ങനാണേല്‍ ഇവന്‍ കഴിക്കണ്ട എന്നു പുള്ളി കരുതിക്കാണും.

ഗൃഹനാഥന്‍ കഞ്ഞി കുടി തുടര്‍ന്നു. നോക്കിക്കൊണ്ടു നിന്ന ചേട്ടന് സഹിച്ചില്ല. ഇനി കഞ്ഞി വേണം എന്നു എങ്ങനെ പറയും? അവസാനം പുള്ളി ആ ഫേമസ് ഡയലോഗ് അടിച്ചു.

"ആഹാ, പച്ച പ്ലാവിലയില്‍ ആണോ കഞ്ഞി കുടിക്കുന്നത്? അത് ഞാന്‍ കണ്ടില്ലാരുന്നു. എന്നാ എനിക്കും കുറച്ച് എടുത്തേരേ!"

ഏതായാലും ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഈ ഡയലോഗ് വളരെ ഉപകാരപ്രദമായി. ഏതെങ്കിലും വീട്ടില്‍ ചെന്നിട്ടു ഫുഡ്‌ വേണമെങ്കില്‍ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞാല്‍ മതി, "പച്ച പ്ലാവില ആണല്ലേ, ഞങ്ങളും കൂടാം".

ഇപ്പം ഈ സംഭവം ഇവിടെ കുറിക്കാന്‍ ഒരു കാരണം ഉണ്ട്. ഈ വാരാന്ത്യത്തില്‍ വീട്ടിലുന്നു പിറ്റ്സയും ചിക്കനും അടിച്ചപ്പോള്‍ ആണ് നാട്ടില്‍ കിട്ടുന്ന പുഴുക്കലരിയുടെ ചൂട് കഞ്ഞിയുടെയും ചുട്ടരച്ച ചമ്മന്തിയുടെം ഒക്കെ സ്വാദ് മനസ്സില്‍ കൂടി കടന്നു പോയതു. തറവാട്ടില്‍ ചെന്നാല്‍ മുത്തശ്ശി വിറകടുപ്പില്‍ വച്ച പൊടിയരിയുടെ നല്ല ചൂട് കഞ്ഞിവെള്ളം ഉപ്പിട്ട് തരും, അതിന്റെ ടേസ്റ്റ് ഒന്ന് വേറെ തന്നെയാ. 'മുറ്റത്തെ മുല്ലക്കു മണമില്ല' എന്നാണല്ലോ. നാട്ടില്‍ ഉള്ളപ്പോള്‍ ഇതിനൊന്നും ഒരു വിലയുമില്ലായിരുന്നു. ഇപ്പഴാണ് നല്ല ചക്കപ്പഴവും നാടന്‍ കപ്പപ്പുഴുക്കും വാഴച്ചുണ്ടു തോരനും കുമ്പളങ്ങാ മോളോഷ്യവും ചുട്ടരച്ച ചമ്മന്തിയും വെളിച്ചെണ്ണ ഒഴിച്ച ചക്കപ്പുഴുക്കും കാച്ചില്‍ വേവിച്ചതും ചേമ്പ് പുഴുങ്ങിയതും ഒക്കെ കഴിക്കാന്‍ തോന്നുന്നത്.

സ്വാമിയേ ശരണമയ്യപ്പാ

ആദ്യമായി ശബരിമലയില്‍ പോയത് എനിക്ക് ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല. ഞാന്‍ ചെറിയ കുട്ടി ആയിരിക്കുമ്പോള്‍ മറ്റോ ആണ് അച്ഛനും മുത്തശ്ശനും ഒക്കെ എന്നെയും കൂട്ടി പോയത്‌ എന്ന് വീട്ടില്‍ നിന്നും കേട്ടിട്ടുണ്ട്. കന്നി സ്വാമിയും ചിന്ന സ്വാമിയും ആയ എന്നെ മേയ്ക്കാന്‍ അന്ന് അവര്‍ കുറെ കഷ്ടപ്പെട്ടു. അന്ന് മല കയറി എന്ന് പറയാന്‍ എനിക്ക് പറ്റില്ല, കാരണം മുഴുവന്‍ സമയവും മുത്തശ്ശന്റെ തോളില്‍ ഇരുന്നു കൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ അയ്യപ്പ സ്വാമിയുടെ അടുത്ത് ചെല്ലുന്നത്!

അതിനു ശേഷം ഞാന്‍ മല കയറിയത്‌ ഏഴിലോ എട്ടിലോ പഠിക്കുമ്പോള്‍ ആണ്. അന്നും ചിന്ന സ്വാമി തന്നെ. വൃശ്ചികം ഒന്നാം തീയതി മുതല്‍ നോമ്പ് തുടങ്ങും. മത്സ്യ മാംസാദികള്‍ പാടില്ല, കള്ളം പറയരുത്‌, ആരെയും തെറി വിളിക്കരുത്‌, കള്ളു കുടിക്കരുത് (അന്ന് പിന്നെ ഞാന്‍ കള്ളു കുടി തുടങ്ങിയിട്ടില്ലായിരുന്നു).. അങ്ങനെ മലക്ക് പോയി വരുന്ന വരെ എങ്കിലും നല്ല കുട്ടി ആയി നടക്കണം.

കൂടപ്പുലം ലക്ഷ്മണസ്വാമിയുടെ അമ്പലത്തില്‍ ഉള്ള അയ്യപ്പന്റെ മുന്‍പില്‍ പോയി പൂജിച്ച മാല ചാര്‍ത്തുന്നത്തോടെ നമ്മളും സ്വാമി ആയി മാറും. ആ സമയത്തായിരിക്കും ആരെങ്കിലും ഒക്കെ പാര്‍ട്ടി കൂടാന്‍ വിളിക്കുക, അല്ലങ്കില്‍ ആരെയെങ്കിലും നന്നായി തെറി വിളിക്കാന്‍ ഒരു അവസരം ഉണ്ടാക്കി തരിക, എന്ത് ചെയ്യാം, കണ്ട്രോള്‍ ചെയ്തു നില്‍ക്കുകയേ നിവൃത്തി ഉള്ളു.

ആദ്യത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും മല യാത്രക്ക് ഒരു ഗ്യാപ്‌ വന്നങ്കിലും രണ്ടാമത് പോയതിനു ശേഷം എല്ലാ വര്‍ഷവും മുടങ്ങാതെ ഞാന്‍ അയ്യപ്പ സ്വാമിയേ കാണുവാന്‍ പോയിരുന്നു, യു. എസ്സില്‍ എത്തുന്നത് വരെ. പതിമൂന്നു പതിനാലു വര്‍ഷം ശരണം വിളിച്ചു മല കയറുക എന്നത് ഞാന്‍ മുടക്കിയില്ല. എത്ര തിരക്കാനങ്കിലും അവിടെ ചെന്ന് തൊഴുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ ഉണ്ടാകുന്ന ഒരു സന്തോഷവും സമാധാനവും പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ ആകുന്നതല്ല.

ഈ യാത്രകള്‍ക്ക് ഇടയില്‍ ഉണ്ടായിട്ടുള്ള സംഭവങ്ങള്‍ ഒന്നും മറക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. അതില്‍ ചിലതൊക്കെ കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ 'അതിനു നീയെന്താ ടൂറിനാണോ പോയത്‌?' എന്ന് ചോദിക്കരുത്‌!

മല യാത്രക്ക് പല തവണ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നവരാണ് പുള്ളോലിലെ പ്രഭാതും പ്രതീഷും. പിന്നെ കിഴക്കേലെ ബിജുമോന്‍. ഞങ്ങള്‍ എല്ലാരും ഏകദേശം സമ പ്രായക്കാര്‍ ആയതു കൊണ്ട് മലക്ക് പോക്കും അതുപോലെ ആയിരുന്നു.

ഒരിക്കല്‍ വീടിനു അടുത്തുള്ള വെയിറ്റിംഗ് ഷെഡില്‍ വെടി പറഞ്ഞിരിക്കുമ്പോള്‍ ബിജുമോന്‍ ഒരു സംഭവം പറഞ്ഞു. ഒരു കക്ഷി പമ്പാ നദിയില്‍ കുളിക്കാന്‍ ഇറങ്ങി, തിരിച്ചു വന്നു ടി ഷര്‍ട്ട്‌ എടുത്തിട്ടപ്പോള്‍ തിരിഞ്ഞു പോയി, പോക്കറ്റ്‌ ഉള്ള ഭാഗം പുറകില്‍! കക്ഷി ഇത് അറിഞ്ഞില്ല. അയാള്‍ കുളി ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു അടുത്ത കടയില്‍ ചായ കുടിക്കാന്‍ കയറി. കാശ് കൊടുക്കാന്‍ നേരത്ത് പോക്കറ്റ്‌ തപ്പിയ അയാള്‍ ഞെട്ടി, പണം മാത്രമല്ല പോക്കറ്റ്‌ കൂടി കാണാനില്ല! എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് അറിയാന്‍ മേലാതെ നിന്ന അയാളെ കണ്ടു ചിരിക്കാതിരിക്കാന്‍ പറ്റുമോ?

പ്രഭാതും പ്രതീഷും ഉള്ള ഒരു മല യാത്രയില്‍ ഈ സംഭവം ഞാന്‍ അവരോടു പറഞ്ഞു. എനിക്കും തമാശകള്‍ പറയാന്‍ അറിയാമെന്ന് അവര്‍ അറിഞ്ഞിരിക്കട്ടെ എന്ന് ഞാന്‍ കരുതി. സംഭവം മുഴുവന്‍ തീര്‍ന്നിട്ടും അവരുടെ മുഖത്ത് ഒരു ഭാവ വ്യത്യാസവുമില്ല. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു പ്രഭാത് ഒരു വളിച്ച ചിരിയോടെ എന്നോട് ചോദിച്ചു, 'ഇത് രാകേഷിനോട് ബിജു പറഞ്ഞതല്ലേ?'

'അതേ, നിങ്ങളോടും അവന്‍ ഇത് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ?'

'ഏയ്‌, അവനോടു ഞങ്ങളാ പറഞ്ഞത്!'

ഞാന്‍ പിന്നെ എന്ത് ചെയ്യാന്‍!

മറ്റൊരു പ്രാവശ്യം, പ്രഭാത്, പ്രതീഷ്‌, ബിജു, ബിജുവിന്റെ അനില്‍ കൊച്ചച്ചന്‍ എല്ലാരും കൂടി പോയ സമയം. മല കയറി തൊഴുതു കഴിഞ്ഞ ഞങ്ങള്‍ വൈകുന്നേരം അവിടുത്തെ കടകള്‍ക്ക് മുന്‍പിലൂടെ നടക്കുകയായിരുന്നു. എല്ലാ കടകള്‍ക്ക് മുന്‍പിലും കര്‍പ്പൂരം നിരത്തി വച്ചിരിക്കുന്നു. ദീപാരാധന കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എല്ലാവരും കര്‍പ്പൂരം കത്തിച്ചു, വൈദ്യുത വിളക്കുകള്‍ എല്ലാം ഓഫ്‌ ചെയ്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. സുന്ദരമായ ഒരു കാഴ്ച. അതിനു മുന്‍പ്‌ പല പ്രാവശ്യം പോയിട്ടുണ്ടാന്കിലും ഇങ്ങനെ ഒരു കാഴ്ച ഞങ്ങള്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.

പ്രഭാതിനോട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു 'ഇത് കൊള്ളാമല്ലോ, എന്താണോ എല്ലാരും ഒന്നിച്ചു കര്‍പ്പൂരം കത്തിക്കുന്നത്?'.

ഉടന്‍ അനില്‍ കൊച്ചച്ചന്‍ പറഞ്ഞു, 'ശേ, ഇതൊന്നും അറിയത്തില്ലേ? ഇപ്പം ശബരിമലയില്‍ ഇങ്ങനെയാ, എന്നും ഇതുപോലെ വിളക്കുകള്‍ കത്തിക്കും'

ഇത് കേട്ടപ്പോള്‍ അടുത്ത് നിന്ന കടയിലെ ഒരു ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു. 'സ്വാമി, അതുകൊണ്ടല്ല, ഇന്ന് കാര്‍ത്തികയാ'.

അവിടുത്തെ കര്‍പ്പൂരങ്ങള്‍ കത്തി തീര്‍ന്നത് കൊണ്ട് അനില്‍ കൊച്ചച്ചന്റെ മുഖം വ്യക്തമായി കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല!

അവിടുത്തെ അനൌണ്‍സ്മെന്‍റ് ബോക്സിനു അടുത്ത്‌ എത്തിയപ്പോള്‍ പ്രതീഷ്‌ ചോദിച്ചു, 'ഇവിടെ നിന്നും കുറേ കുഴലുകള്‍ പോകുന്നുണ്ടല്ലോ, അത് എന്തിനുള്ളതായിരിക്കും?'

ഞങ്ങള്‍ എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിന് മുന്‍പേ അനില്‍ കൊച്ചച്ചന്‍ വീണ്ടും ഇടപെട്ടു. 'ഇതൊന്നും അറിയില്ല അല്ലേ?, ശബരിമലയിലേക്കുള്ള കറന്റ്‌ മുഴുവന്‍ കൊണ്ട് പോകുന്നത് ഇവിടെ നിന്നാ!'

ഞങ്ങള്‍ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അനൌണ്‍സ്മെന്‍റ് ബോക്സില്‍ നിന്നും പോയിരുന്ന ആ കുഴല്കള്‍ വഹിച്ചിരുന്നത് ബാക്കിയുള്ള സ്പീക്കേര്‍സ് ലേക്ക് പോകുന്ന വയറുകള്‍ ആയിരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ പാവം അനില്‍ കൊച്ചച്ചന് എന്തെങ്കിലും തോന്നിയാലോ!

ശബരിമലയില്‍ രാത്രി വിരി വക്കാന്‍ (കിടക്കാനുള്ള സ്ഥലം) ഇടം കണ്ടെത്തുക എന്നത് ശ്രമകരമായ ഒരു പരിപാടിയാണ്. ഈ തിരക്കിനിടയില്‍ നല്ല ഒരു സ്ഥലം എവിടെ കിട്ടാന്‍? അതുകൊണ്ട് പോകുന്നതിനു മുന്‍പ്‌ അമ്മ ബി. എസ്. എന്‍. എല്‍. ഗസ്റ്റ് ഹൌസില്‍ വിളിച്ച അവിടെ സ്ഥലം പറഞ്ഞു വയ്ക്കുമായിരുന്നു, ഫ്രീ ആയി, അമ്മക്ക് ബി. എസ്. എന്‍. എല്ലില്‍ ജോലി ഉള്ളത് കൊണ്ട് അങ്ങനെയും ചില ഗുണങ്ങള്‍. ഒരു തവണ കൂടെ വന്ന എല്ലാവരെയും വിളിച്ചു ഗസ്റ്റ് ഹൌസില്‍ ചെന്നു. പ്രതീഷും ഞാനും കൂടി അവിടുത്തെ ആളുടെ അടുത്ത്‌ ചെന്നപ്പോള്‍ കക്ഷി പറഞ്ഞു, 'ഹാള്‍ ഉപയോഗിക്കാം, പക്ഷെ സര്‍വീസ് ചാര്‍ജ് ഇരുനൂറ്റി അമ്പതു രൂപ തരണം. ഇതൊക്കെ ക്ലീന്‍ ചെയ്യിക്കാന്‍ ചിലവുള്ളതാ'. ഞാന്‍ ഒന്ന് ഞെട്ടി. അന്ന് ഞാന്‍ പഠിക്കുന്ന സമയമാ, വേറെ വരുമാനം ഒന്നും ഇല്ലാത്ത എനിക്ക് അത് വലിയ തുക തന്നെ. എല്ലാരെയും വിളിച്ചു ചെന്നതല്ലേ, തിരിച്ചു പോരാന്‍ പറ്റുമോ?'. പിന്നെ കാശ് കൊടുത്തു.

കൊടുത്ത കാശിനു മുതല്‍ ആയിരുന്നു ആ സ്ഥലം. നല്ല വൃത്തിയുണ്ട്, ഫാന്‍ ഉണ്ട്. പിന്നെ ബാത്‌ റൂമും കൊള്ളാം. രാത്രി കിടക്കുന്നതിനു മുന്‍പ്‌ കൂടെ വന്ന ഒരു ചേട്ടന്റെ വക ഡയലോഗ് 'ഫ്രീ ആയി ഇങ്ങനത്തെ സൌകര്യങ്ങള്‍ കിട്ടുക എന്ന് പറയുന്നത് ഒരു നല്ല കാര്യമാ കേട്ടോ'. ഇത് കേട്ടതും പ്രതീഷ്‌ എന്നെ ഒരു നോട്ടം, എന്‍റെ ചങ്കിലല്ലേ കക്ഷി കുത്തിയത്‌!

പോകുന്ന വഴിയില്‍ നിറയെ കടകള്‍ കാണാം, അവിടെ നിന്നും നല്ല ചൂട് കഞ്ഞിയും കപ്പയും പയറും കിട്ടും. വിശന്നിരിക്കുമ്പോള്‍ അത് കഴിക്കുമ്പോള്‍ ഉള്ള ഒരു രുചി.. ആഹാ.. അതുപോലെ മല കയറുമ്പോള്‍ വഴിയോരത്ത് പൈന്‍ ആപ്പിള്‍ കട്ട്‌ ചെയ്തു വച്ചിട്ടുണ്ടായിരിക്കും. ഒരു പീസിനു രണ്ടു രൂപ മാത്രം. അതില്‍ രണ്ടു കഷണം കഴിച്ചാല്‍ മല കയറാന്‍ കുറച്ചു കൂടി എനര്‍ജി കിട്ടും!

മല കയറുന്നതിനു മുന്‍പ്‌ പമ്പാ നദിയില്‍ മുങ്ങി കുളിക്കുക എന്ന് പറയുന്നത് ഒരു സുഖമാണ്. നല്ല ഒന്നാന്തരം തനുപ്പാനങ്കിലും. അതുപോലെ സന്നിധാനത്ത് ചെന്നു കഴിഞ്ഞ് രാത്രിയിലോ അതിരാവിലെയോ ഉരക്കുഴിയില്‍ പോയി കുളിക്കണം. ശരീരം മാത്രമല്ല മനസ്സും ശുദ്ധമാകും. തിരിച്ചു വീട്ടിലേക്കു പോകുമ്പോള്‍ മണിമലയാറ്റില്‍ വിസ്തരിച്ചു ഒരു കുളി കൂടി ഉണ്ട്, അതും ഞങ്ങള്‍ മിസ്സ്‌ ആക്കാറില്ല.

കഴിഞ്ഞ രണ്ടു വര്‍ഷമായി ശബരിമല യാത്ര മുടങ്ങി, യു. എസ്സില്‍ ആയതു കൊണ്ട്. പതിനെട്ടാം പടി കയറാനുള്ള നീണ്ട ക്യൂവും, അപ്പം, അരവണ വാങ്ങാനുള്ള കാത്തുനില്‍പ്പും, പടചോരും ശര്‍ക്കര പായസവും വാങ്ങി മോരും അച്ചാറും കൂട്ടി കഴിക്കാരുള്ളതും കൂടെ വരുന്ന രവിച്ചേട്ടന്‍ കൊണ്ടു വരുന്ന ഇഡ്ഡലിയും ചമ്മന്തിയും വൈകുന്നേരത്തെ സന്നിധാനത്ത്‌ ഉള്ള കറങ്ങി നടപ്പിനിടയില്‍ കഴിക്കുന്ന എ. വി. റ്റി. ചായയും അപ്പാച്ചിമേട്ടിലെ ഉണ്ട ഏറും എരുമേലിയിലെ പേട്ടതുള്ളല്‍ കാണലും മാളികപ്പുറത്തെ തേങ്ങ ഉരുട്ടലും ഏറ്റവും വലുതായി അയ്യപ്പ സ്വാമിയേ കണ്കുളിര്‍ക്കെ കാണുന്നതും എല്ലാം മിസ്സ്‌ ആകുന്നു.

ഇതുവരെ ശബരിമലക്ക്‌ പോയപ്പോള്‍ ഒക്കെ കെട്ട് നിറച്ചു തന്നത് മുത്തശ്ശന്‍ ആണ്. മുത്തശ്ശന്‍ എത്ര തവണ ശബരിമലക്ക്‌ പോയിട്ടുണ്ടന്നു മുത്തശ്ശന് തന്നെ അറിയില്ല. പ്രഷര്‍ ന്റെ അസുഖം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടു കൂടി മുത്തശ്ശന്‍ മല കയറുമായിരുന്നു, ഒരു ഡോളിയുടെയും സഹായം കൂടാതെ. ഒരു ചെറിയ വടി മാത്രം കയ്യില്‍ പിടിച്ചു കൊണ്ട്. പക്ഷെ അയ്യപ്പസ്വാമിയെ ഏറ്റവും അടുത്ത് കാണാനായി കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം മുത്തശ്ശന്‍ അയ്യപ്പസ്വാമിയുടെ അടുത്തേക്ക്‌ തന്നെ പോയി, ചിലപ്പോള്‍ അയ്യപ്പസ്വാമിക്ക്‌ ഇഷ്ടം കൂടിയിച്ച് വിളിച്ചതായിരിക്കും. എന്തായാലും ഇനി എനിക്ക് ആര് കെട്ട് നിറച്ചു തരും എന്ന് പോലും ഓര്‍ക്കാതെ മുത്തശ്ശന്‍, എന്‍റെ മറ്റേച്ചന്‍ പോയി..

'പാരകള്‍'

തേങ്ങാ പൊതിക്കുന്ന പാരയെ പറ്റി അല്ല ഞാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചത്‌. ജീവിതത്തില്‍ നമുക്കിടയില്‍ കാണപ്പെടുന്ന ചില ജീവനുള്ള പാരകളാണ് ഇവിടുത്തെ വിഷയം. പാരകളിലും പല ഇനങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു കെണികള്‍ വയ്ക്കുന്ന നിര്‍ദോഷികളും നമ്മളെ അടിയേ മറിച്ചിടുന്ന 'കട്ടപ്പാര'കളും.

ജീവിതത്തില്‍ അബദ്ധങ്ങള്‍ പറ്റാത്തവരായി ആരും കാണില്ല. ഒരു ഏപ്രില്‍ ഫൂള്‍ ദിനത്തിലെങ്കിലും ഒന്നു പറ്റിക്കപ്പെടാത്തവര്‍ ചുരുക്കം. ഞാനും പലരെയും പട്ടിക്കുകയും പാര വക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്, പലരും എന്നെയും കുടുക്കിയിട്ടുമുണ്ട്.

വിഡ്ഢി ദിനത്തിലെ ചില സംഭവങ്ങള്‍ ഓര്‍മയില്‍ വരുന്നു. പത്തു രൂപാ നോട്ടിന്റെ അറ്റത്തു നൂല്‍ കെട്ടി ഇടവഴില്‍ നോട്ട് ഇട്ടു, കുട്ടിചെടികള്‍ക്കിടയില്‍ മറഞ്ഞിരുന്നു കൂട്ടുകാരെ പറ്റിച്ചത്. നോട്ട് എടുക്കാന്‍ വരുന്നയാള്‍ കുനിയുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ നൂലില്‍ പിടിച്ചു വലിക്കും. അപ്പോള്‍ അവരുടെ മുഖത്തെ ഭാവം ഒന്നു കാണേണ്ടത് തന്നെ.

വൈറ്റ് റം ആണന്നു പറഞ്ഞു പച്ചവെള്ളത്തില്‍ കരിക്കിന്‍ വെള്ളം ചേര്‍ത്ത് കൊടുത്തതും, അത് കുടിച്ച ജോബി അളിയന്‍ പൂസായത് കണ്ട് അവനാണോ ഞങ്ങളാണോ ഫൂള്‍ ആയതെന്നു അല്ഭുതപ്പെട്ട പ്രേമനേയും മറക്കാന്‍ പറ്റുമോ?

ഞാന്‍ അഞ്ചാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുന്ന സമയം. സൈക്കിള്‍ നു കാറ്റടിക്കാന്‍ അടുത്ത വീട്ടില്‍ പമ്പ്‌ അന്വേഷിച്ചു ചെന്ന എന്നോട്‌ അവിടുത്തെ ചേട്ടന്‍ ചോദിച്ചു. "നീ സൈക്കിള്‍ വാങ്ങിയിത്റ്റ്‌ എത്ര കാലമായടാ?"

"ഒരു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞു"

"ഓ, നീ സൈക്കിള്‍ ന്റെ ട്യൂബ് ക്ലീന്‍ ചെയ്തോ?" ഒന്നും മനസ്സിലാകാത്തത് പോലെ ഞാന്‍ ചേട്ടനെ നോക്കി.

"അതായത്‌ കാറ്റടിക്കുന്നതിനു മുന്‍പ്‌ അതില്‍ ഉള്ള എയര്‍ മുഴുവന്‍ പുറത്തു കളയണം. ഇല്ലങ്കില്‍ അതില്‍ ഇരിക്കുന്ന കാറ്റ് വളിച്ചു പോകും. ട്യൂബ് കേടാകും" പാവം ഞാന്‍, പുള്ളി പറഞ്ഞത് അപ്പാടെ വിശ്വസിച്ചു. കാറ്റ് തുറന്നു വിട്ടപ്പോള്‍ പുള്ളി കിടന്നു ചിരി തുടങ്ങി. വീട്ടിലെ ചേച്ചി ഇറങ്ങി വന്നു. വിവരമറിഞ്ഞപ്പോള്‍ രണ്ടു പേരും ചേര്‍ന്നായി ചിരി. എന്നിട്ടും എനിക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായില്ല.

വിഡ്ഢി ദിനത്തില്‍ അല്ലങ്കിലും ആരെയെങ്കിലും പറ്റിക്കാന്‍ അവസരം കിട്ടിയാല്‍ പാഴാക്കാന്‍ പറ്റുമോ? ഏതായാലും ഞാന്‍ അങ്ങനെയുള്ള അവസരങ്ങള്‍ കളയാറില്ലായിരുന്നു. ഡിഗ്രിക്കു പഠിക്കുന്ന സമയം. ഞാനും കേളുവെന്നു അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന അനീഷും രാജിയും അന്ധന്‍ ജയിംസും (അവനു ആ പേര് എങ്ങനെ കിട്ടി എന്ന് പലരോടും ഞാന്‍ ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്, വ്യക്തമായ ഒരു ഉത്തരം ആരും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അവന്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന കണ്ണാടിയുടെ സ്റ്റൈല്‍ കൊണ്ടാണ് ആ പേര് വന്നെതെന്നാണ് അനുമാനം) മാത്യുവും ഒക്കെ ആയിരുന്നു കറക്കങ്ങള്‍ മുഴുവന്‍.

ദാഹിക്കുമ്പോള്‍ തൊണ്ട നനക്കാനും (രാഷ്ട്രപിതാവിന്റെ ആദര്‍ശങ്ങള്‍ പിന്തുടരുന്നവരായത് കൊണ്ട് പൂവത്തിങ്കലെ പന ജ്യൂസ്‌ ഉം ചെത്തിമറ്റത്തെ തേങ്ങാ നീരും ഒക്കെ തന്നെ) ഭാവിയില്‍ ദന്ത ഡോക്ടര്‍മാര്‍ ആകണമെന്ന ആഗ്രമുള്ളത് കൊണ്ട് ഒരു പ്രാക്ടീസ് കിട്ടാന്‍ വേണ്ടി ഹോസ്റ്റല്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി വരുന്ന തരുണീ മണികളുടെ വായ്‌ സൌജന്യമായി നോക്കാനും, പൂര്‍ണമായും പരോപകാരം മാത്രം മനസ്സില്‍ കണ്ടു കൊണ്ട് ക്ലാസ്സ്‌ കട്ട്‌ ചെയ്യുന്ന പാവങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി പ്രോക്സി അടിക്കാനും, മരങ്ങള്‍ വെട്ടി നശിപ്പിച്ച് പേപ്പര്‍ ഉണ്ടാക്കുന്നതില്‍ മനം നൊന്ത് പ്രകൃതിയോടുള്ള ഞങ്ങളുടെ ഐക്യദാര്‍ഡ്യം പ്രകടിപ്പിച്ച് നോട്ടുകള്‍ എഴുതാതിരിക്കുകയും ക്ലാസ്സുകള്‍ ബഹിഷ്കരിക്കുകയും ഒക്കെ ചെയ്ത് മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് മാതൃക കാണിച്ചിരുന്നത് ഞങ്ങള്‍ ഒക്കെ ചേര്‍ന്നായിരുന്നു.

ജൂനിയേര്‍സ്‌ ന്റെ ഇടയില്‍ കുറെ നല്ല സുഹൃത്തുക്കള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതില്‍ പൂച്ചക്കണ്ണിയോട് (അവളുടെ കണ്ണുകളുടെ നിറത്തിന്റെ പ്രത്യേകത കൊണ്ട് ഞാന്‍ ആണ് അവളെ ആദ്യം അങ്ങനെ വിളിച്ചത്‌) കേളുവിനു ഒരു 'ഇത്'. കേട്ടതും അന്ധന്‍ ചൂടായി. "ഇപ്പം ഉള്ളത് പോരേടാ നിനക്ക്?, ബാക്കിയുള്ളവര്‍ക്ക്‌ ഇവിടെ ഒരു ലൈന്‍ പോലുമില്ല. അപ്പഴാ അവനു ഒരു ബാക്ക് അപ്പ്‌"

സംഭവം സത്യമാണ്, കേളുവിനു ഒരു ലൈന്‍ ഉണ്ട്. അഞ്ചെട്ടു വര്‍ഷമായി അവന്‍ തുടരുന്ന ചുറ്റിക്കളി. ഞങ്ങള്‍ കളിയാക്കാറുള്ളത് പോലെ നേഴ്സറിയില്‍ പഠിച്ചിരുന്ന ഒരു കൊച്ചിനെ മുട്ടായി കാണിച്ച് പ്രലോഭിപ്പിച്ച് വശത്താക്കിയ വീരന്‍.

രാജി ഉടന്‍ ഇടപെട്ടു. "നിനക്ക് അത്രയ്ക്ക് ബുദ്ധിമുട്ട് ആണങ്കില്‍ നീ പോയി അവളോട്‌ 'ഐ ലവ് യു' പറയടാ. അവള്‍ നിന്നെ പ്രേമിച്ചോളും." അന്ധന്‍ അടങ്ങി. അവന്‌ ഈ ആവേശമേ ഉള്ളു. 'അണ്ടിയോട്‌ അടുക്കുമ്പോള്‍ അറിയാം മാങ്ങയുടെ പുളി' എന്ന് പറയുന്നതുപോലെ ആണ് അവന്‍റെ കാര്യം.

കേളുവിനു വേണ്ടി ദൂത് കൈമാറാന്‍ ഞാന്‍ തയാറായിരുന്നു. ഞാന്‍ പറഞ്ഞു "എടാ, നീ എനിക്ക് രണ്ടു കുപ്പി വാങ്ങി തന്നാല്‍ മതി. സംഭവം അവളുടെ മുന്‍പില്‍ അവതരിപ്പിക്കുന്ന കാര്യം ഞാന്‍ ഏറ്റു".

"കോപ്പേ.. നീ ചളമാക്കരുത്. ഒരു ദൂതും കൈമാറണ്ട. ഇതെങ്ങാനും എന്റെ പെണ്ണ് അറിഞാല്‍ എന്റെ ജീവിതം കോഞ്ഞാട്ട ആകും"

"നീ അങ്ങനെ പറയല്ലടാ, ഒരു ആത്മാര്‍ത്ഥ സുഹൃത്തിന്റെ വികാരങ്ങള്‍ മനസ്സിലാകി പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലന്കില്‍ ഞങ്ങള്‍ നിന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ ആണ് എന്ന് പറയാന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് തന്നെ വിഷമമാകില്ലേ അളിയാ?"

ബാക്കി ഉള്ളവരുടെ പ്രോത്സാഹനങ്ങളില്‍ ആവേശം മൂത്ത് ഞാന്‍ ജൂനിയര്‍ പിള്ളേരുടെ ക്ലാസ്സിലേക്ക്‌ നടക്കുമ്പോഴും അവളോട്‌ എന്ത് പറയണം എന്ന് ഒരു ഐഡിയയും ഇല്ലായിരുന്നു. ലഞ്ച് ടൈമില്‍ അവരുടെ ക്ലാസ്സില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ അവള്‍ ഫ്രണ്ട്സ് ന്റെ കൂടെ സൊറ പറഞ്ഞു ഇരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. പല ക്ലാസ്സുകളില്‍ കൂടിയും തെണ്ടിത്തിരിഞ്ഞു നടക്കുക എന്റെ സ്വഭാവം ആയതു കൊണ്ട് മറ്റാരും എന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചതുമില്ല.

ഒരു പുഞ്ചിരി പാസാക്കി ഞാന്‍ കുശലാന്വേഷണങ്ങള്‍ നടത്തി. പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള്‍ വാതിലിനു വെളിയില്‍ രാജിയും അന്ധനും കേളുവും നില്‍പ്പുണ്ട്. കേളുവിന്റെ മുഖത്ത് ടെന്‍ഷന്‍, അവന്‍ രാജിയോട് എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട്, എന്നെ 'സ്തുതി'ക്കുകയായിരിക്കും എന്ന കാര്യം എനിക്കുറപ്പായിരുന്നു.

"സെക്രട്ടറിയും പരിവാരങ്ങളും പുറത്തു നില്‍പ്പുണ്ടല്ലോ" പൂച്ചക്കണ്ണി അവരെ നോക്കി പറഞ്ഞു. ഞങ്ങളുടെ അസ്സോസ്സിയേഷന്റെ സെക്രട്ടറി ആയിരുന്നു കേളു. ജൂനിയേര്‍സ്‌ അവനെ അങ്ങനെയായിരുന്നു വിളിച്ചിരുന്നത്. അപ്പഴാണ് എനിക്ക് ഒരു ഐഡിയ കിട്ടിയത്‌.

ഞാന്‍ പൂച്ചക്കണ്ണിയെ നോക്കി ചോദിച്ചു. "അടുത്ത ദിവസം നമ്മുടെ അസ്സോസ്സിയേഷന്റെ ഒരു പ്രോഗ്രാം ഉണ്ട്. ഡിഗ്രി യിലെയും പിജിയിലെയും എല്ലാവരും ചേര്‍ന്നുള്ള ഒരു ഹാഫ് ഡേ പരിപാടി. നിന്റെ വക ഒരു പാട്ട് വേണം, അത് പറയാനാ ഞാന്‍ വന്നത്"

അവള്‍ ആദ്യം സമ്മതിച്ചില്ല. കൂടെയുള്ളവര്‍ പറഞ്ഞു "ഇവളേക്കൊണ്ട് സമ്മതിപ്പിക്കുന്ന കാര്യം ഞങ്ങള്‍ ഏറ്റു". പുറത്തു നില്‍ക്കുന്ന കേളു ഞങ്ങള്‍ സംസാരിക്കുന്നത് നോക്കിക്കോണ്ടിരിക്കുന്നത് ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവന്റെ നേരെ കൈ ചൂണ്ടി ഞാന്‍ പറഞ്ഞു "നിന്റെ പാട്ട് ഓക്കേ ആണന്നു ഞാന്‍ കേളുവിനോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അവന്‍ ലിസ്റ്റില്‍ ചേര്‍ക്കുകയും ചെയ്തു. ഇനി പറ്റില്ലന്കില്‍ അവനോടു കാര്യം പറഞ്ഞാല്‍ മതി. അപ്പം ടാറ്റാ". ഒരു മൂളിപ്പാട്ടും പാടി ഞാന്‍ ക്ലാസ്സില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി.

പുറത്തേക്കു വന്ന എന്നെ കേളു വരവേറ്റത് മാലപ്പടക്കം പോലെ തെറികളുമായിട്ടായിരുന്നു. അത് കഴിഞ്ഞ അവന്‍ ചോദിച്ചു "നീ എന്തൊക്കെയാടാ പറഞ്ഞു പിടിപ്പിച്ചത്?"

"സത്യങ്ങള്‍, സത്യങ്ങള്‍ മാത്രം. നിനക്ക് ഒരു താല്‍പര്യം ഉണ്ടന്നും അത് തുറന്നു പറയാന്‍ മടി ആണന്നും വൈകിട്റ്റ്‌ ക്ലാസ്സ്‌ കഴിയുമ്പോള്‍ ഇവിടെ വെയിറ്റ് ചെയ്യണമെന്നു നീ ആവശ്യപ്പെട്ടെന്നും മാത്രമേ ഞാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളു"

"അവന്റെ **ലെ താല്‍പര്യം. എന്റെ വില നീ കളഞ്ഞു. ഏതായാലും വൈകിട്ട് ഞാന്‍ ചെന്നു നീ വെറുതെ പറഞ്ഞതാനന്നു പറയാന്‍ പോകുവാ"

രാജി ഇടപെട്ടു. "എടാ, ഇനി അവള്‍ക്കും താല്‍പര്യം ഉണ്ടങ്കിലോ? നീ ഏതായാലും ഈ അവസരം വെറുതേ കളയണ്ട"

"പോടാ, എന്‍റെ പെണ്ണിനെ പറ്റിക്കാന്‍ എനിക്ക് പറ്റില്ല" കേളു അവന്‍റെ ആത്മാര്‍ത്ഥ പ്രേമത്തിന്റെ അമൂല്യമായ മഹത്വം വിശദീകരിച്ച് ഞങ്ങളെ സെന്റി അടിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. "ഉവ്വ.." അന്ധന്‍റെ മറുപടി.

അന്നത്തെ ക്ലാസ്‌ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും അവിടെ ചെന്നു. പൂച്ചക്കണ്ണി പോകാന്‍ തയാറായി നില്‍ക്കുന്നു. ഉള്ള ധൈര്യമെല്ലാം സംഭരിച്ച് കേളു അവളുടെ അടുത്ത് ചെന്നു. ശെരിക്കും അവളോട്‌ ഞാന്‍ പറഞ്ഞത് എന്തായിരുന്നു എന്ന് മറ്റുള്ളവരോട്‌ ഞാന്‍ പറഞ്ഞത് അപ്പോഴാണ്‌. "നീ കട്ടപ്പാര തന്നെടാ, രാജിയുടെ വക അഭിനന്ദനം"

"താങ്ക്യു താങ്ക്യു" ഞാന്‍ ദിലീപിന്റെ സ്റ്റൈലില്‍ നന്ദി പ്രകടിപ്പിച്ചു. അവരുടെ സംഭാഷണം കേള്‍ക്കാനായില്ലന്കിലും എന്ത് നടക്കുന്നു എന്ന് കാണാന്‍ ഞങ്ങള്‍ ജനലില്‍ കൂടി ഒളിഞ്ഞു നോക്കി. കൈകള്‍ അങ്ങോട്ടെക്കും ഇങ്ങോട്ടെക്കും നീട്ടി കേളു എന്തൊക്കെയോ വിശദീകരിക്കുന്നതും അവള്‍ വായ്‌ പൊത്തി നില്‍ക്കുന്നതും കണ്ട ഞങ്ങള്‍ക്ക് മനസ്സിലായി അവന്‍റെ കാര്യം പോക്കാണന്ന്.

അഞ്ചു മിനിട്ട് കൂടി കഴിഞ്ഞ ഇറങ്ങി വന്ന അവന്‍ ആദ്യം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ലന്കിലും ഞാന്‍ ഒരു അകലം പ്രാപിച്ചു നിന്നു. എപ്പഴാ അടി വീഴുക എന്ന് പറയാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ. ഒരു ഗ്യാപിനു ശേഷം അവന്‍റെ വായില്‍ നിന്നും തെറികളുടെ ഒരു പ്രവാഹം ആയിരുന്നു. നവോദയയില്‍ പഠിച്ചിരുന്ന കാലത്ത്‌ ബോര്‍ടിങ്ങിലെ ഹിന്ദിക്കാര്‍ വിളിച്ചിരുന്ന തെറികള്‍ എല്ലാം ഓര്‍ത്തു വച്ചിരുന്നത് അപ്പോഴാണ്‌ അവനു ഉപയോഗം വന്നത് എന്ന് തോന്നിപ്പോയി.

കുറച്ചു നാളത്തേക്ക് അവന്‍ അവരുടെ ക്ലാസ്സിന്‍റെ അടുത്തേക്ക് പോലും പോയില്ല, ഞാനും. ഏതായാലും എന്‍റെ ആ പാര അവന്‍ ജീവിതത്തില്‍ മറക്കാന്‍ വഴിയില്ല.

വാല്‍ക്കഷ്ണം: തുടങ്ങിയിട്ട് ഒരു വ്യാഴവട്ടം കഴിഞ്ഞങ്കിലും കേളു തന്‍റെ അമൂല്യമായ പ്രേമം ഇപ്പോഴും തുടരുന്നു. കാര്യം ആളു തരികിട ആണങ്കിലും അക്കാര്യത്തില്‍ അവന്‍ ആളു ഡീസന്റ് തന്നെ

അവധിക്കാലം

സ്കൂളില്‍ പഠിച്ചിരുന്ന സമയത്ത് ഏറ്റവും ഇഷ്ടം തോന്നിയിരുന്നത് അവധികളോടാണ്. ജോലി കിട്ടിയതിനു ശേഷവും ആ ശീലത്തിന് ഒരു മാറ്റവുമുണ്ടായില്ല. രാവിലെ എഴുനേല്‍ക്കുക, റെഡി ആയി ജോലിക്ക് പോവുക, രാത്രിയില്‍ റൂമില്‍ തിരിച്ചെത്തി ഭക്ഷണം കഴിച്ചെന്നു വരുത്തി കിടന്നുറങ്ങുക. ചിലപ്പോള്‍ സഹ മുറിയന്‍മാരോട് സംസാരിക്കാന്‍ അവസരം കിട്ടുന്നത് പോലും ഏതെന്കിലും വീക്കെന്‍ഡില്‍ ആയിരിക്കും. ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റ് എന്നത് ദിവസത്തിന്റെ ഭാഗം അല്ലാതെ ആക്കിതീര്‍ത്ത തികച്ചും യാന്ത്രികമായ ജീവിതം.

ഒന്നര വര്‍ഷത്തിനു ശേഷം ഒരു മൂന്നാഴ്ചത്തെ അവധി ഒപ്പിച്ച് നാട്ടിലേക്ക് വിമാനം കയറുമ്പോള്‍ വല്ലാത്ത ഒരു ആവേശം ആയിരുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസ സമയത്ത് ഒരിക്കല്‍ പോലും വീട്ടില്‍ നിന്നും മാറി നിന്നിട്ടില്ലാത്ത എനിക്ക് എത്രമാത്രം ഗൃഹാഗ്വരത്തം അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടാകും എന്ന് നിങ്ങള്‍ക്ക് ഊഹിക്കാന്‍ കഴിയും. കൊച്ചി അന്താരാഷ്ട്ര വിമാനത്താവളത്തില്‍ ഇമിഗ്രേഷന്‍ ക്ളിയരന്‍സിനു ഒന്നര മണിക്കൂര്‍ കാത്തു നില്‍ക്കേണ്ടി വന്നപ്പോള്‍ എന്തെന്നില്ലാത്ത ദേഷ്യം തോന്നി. ആറ് ക്യൂ ഉള്ളതില്‍ ഞാന്‍ നിന്ന ക്യൂ മാത്രം ഏറ്റവും സാവധാനം മുന്നോട്ടു നീങ്ങുന്നു!

പെട്ടികള്‍ കലെക്റ്റ് ചെയ്ത് പുറത്ത് വന്നപ്പോള്‍ ചേട്ടന്‍ വണ്ടിയുമായി എന്നെ കാത്ത് നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടില്‍ ചെല്ലുന്നത് വരെ ചേട്ടനെയും വണ്ടി ഓടിച്ച ജയകുമാറിനെയും ഒന്നും സംസാരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ സമ്മതിച്ചില്ല, ഞാന്‍ നിര്‍ത്തിയിട്ട്‌ വേണ്ടേ അവര്‍ക്ക് എന്തെങ്കിലും പറയാന്‍!

വീട്ടിലെത്തി എല്ലാവരെയും കണ്ടപ്പോള്‍ ഒത്തിരി സന്തോഷം തോന്നി. പിന്നെ ഈ അവധി ദിവസങ്ങളില്‍ എന്തൊക്കെ ചെയ്യണം എന്ന് ആലോചിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. നാട്ടില്‍ കിട്ടുന്ന ഭക്ഷണ സാധനങ്ങള്‍ ആണ് മെയിന്‍, ചക്കപ്പുഴുക്കും ചാമ്പങ്ങയും ഉണക്കിരച്ചിയും പോട്ടിയും മാമ്പഴവും.... ഒന്നും മിസ് ആക്കാന്‍ പാടില്ലല്ലോ. പിറ്റേന്നു തന്നെ ചേട്ടനെയും കൂട്ടി വെള്ളിലാപ്പിള്ളി ഷാപ്പില്‍ പോയി കപ്പയും പൊടിമീനും പോട്ടിയും ഉണക്കിരച്ചിയും ഒക്കെ തട്ടി.

അടുത്ത സുഹൃത്തായ ബിജുവിന്റെ (ബിജുവിനെ പറ്റി ഒരു ബ്ലോഗ് ഞാന്‍ ഇതിനു മുന്പ് എഴുതിയിട്ടുണ്ട്) കല്യാണം ആയിരുന്നു ഞാന്‍ ചെന്നതിന്റെ അടുത്ത ഞായറാഴ്ച. കല്യാണത്തിന്റെ അടുത്ത ആഴ്ച ഒരു പാര്‍ട്ടിക്ക് ബിജുവിനെ ഞാന്‍ ക്ഷണിച്ചു. 'വെള്ളമടി' എവിടെ ഉണ്ടന്ന് കേട്ടാലും ലോട്ടറി അടിച്ചത് പോലെ തുള്ളിച്ചാടി എത്തിയിരുന്ന ബിജു അന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞ മറുപടി കേട്ട് ഞാന്‍ ഞെട്ടിപ്പോയി  'രാകേഷേ, കമ്പനിക്ക് ഞാന്‍ വരാം. പക്ഷെ താന്‍ തന്നെ അവളോട് (ഭാര്യ) ഒരു പെര്‍മിഷന്‍ ചോദിക്കണം'. എന്‍റെ ഒരു ഗതികേടേ!

എല്‍. ഐ. സി. ക്കാരുടെ ഒരു പ്രളയം തന്നെ ആണ് ഇപ്പൊ നാട്ടില്‍. സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം കാരണം ആരും പോളിസി എടുക്കുന്നില്ല എന്നാ അവസ്ഥ ആയതു കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല. തന്നെയുമല്ല മാര്‍ച്ച് മാസം ആണല്ലോ, അവര്‍ക്ക് ടാര്‍ജെറ്റ്‌ തികക്കണമല്ലോ. മീന്‍ മുള്ള് കണ്ടു ഓടിക്കൂടിയ പൂച്ചകളെ പോലെ ആയിരുന്നു എല്ലാരും കൂടെ എന്‍റെ മുകളിലേക്ക് ചാടിയത്. എല്ലാരോടും ഓരോന്നോരോന്ന് പറഞ്ഞു രക്ഷപെടാന്‍ ഞാന്‍ പെട്ട പാട്.

അതിനിടയില്‍ ഒരു കെണിയില്‍ തല വച്ച് കൊടുക്കേണ്ടി വന്നു. എന്റെ സഹപാടി  നായരുടെ മുന്നില്‍ (അരുണ്‍ എന്നത് ഒന്നാം നാമം). എച്ച്. ഡി. എഫ്. സി. യില്‍ ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍. അവനും ഉണ്ടല്ലോ ഈ സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യവും ടാര്‍ജെറ്റ്‌ ഉം ഒക്കെ. ഒരു ദിവസം വീട്ടില്‍ വന്നു അവന്റെ കാറില്‍ തന്നെ പിടിച്ചു കയറ്റി. ബാങ്കില്‍ ചെക്ക് കൊടുത്തു കാശ് കിട്ടാന്‍ കാത്തിരുന്നപ്പോള്‍ അവനായിരുന്നു തിടുക്കം. താമസം ആയതുകൊണ്ട് 'എന്നാ പോളിസി വേണ്ടടാ, നമുക്ക് പോയേക്കാം' എന്നെങ്ങാന്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞാലോ! അന്ന് തന്നെ എന്റെ മുപ്പതിനായിരം അവന്‍ പോളിസിയാക്കി.

അന്ന് രാത്രി രാമപുരത്ത് പള്ളിമുറ്റത്ത് സബിനോടും പ്രമോദിനോടും ബാലു ചേട്ടനോടും വെടിവട്ടം പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ നായര്‍ എത്തി. ഉടന്‍ തന്നെ പ്രേമന്‍ ചോദിച്ചു 'ഇവന്‍ വീട്ടില്‍ കയറുന്നതിനു മുന്പ് തന്നെ നീ ഇവനെയും കുടുക്കി അല്ലെടാ?'

'നീ അങ്ങനെ പറയല്ല്. ഇവന് ഗുണമുള്ള കാര്യമല്ലേ.  സബിനും ഉണ്ടല്ലോ, അവന്‍ എന്‍റെ കയ്യില്‍ നിന്നും എഴുപതിനായിരത്തിനാ എടുത്ത്' നായര്‍ വിനയാന്വിതനായി.

'എഴുപത് ഒന്നുമില്ല. അന്പതെ ഉള്ളു. നീ കൂടുതല്‍ എന്നെ സുഖിപ്പിക്കണ്ട' സബിന്‍ ചാടി വീണു.

കുറെ അമ്പലങ്ങളില്‍ പോയി. രാമപുരത്തെയും കൊണ്ടാട്ടിലെയും കോഴിപ്പിള്ളിയിലെയും അമ്പലങ്ങളില്‍ ഉല്‍സവം ആയിരുന്നു. നാട്ടിലെ അമ്പലത്തിലെ ഉല്‍സവം കൂടുന്നത് ഒരു രസം തന്നെയാ (ഭക്തി ഉണ്ടായിട്ടാ കേട്ടോ. അല്ലാതെ ഉത്സവത്തിന് വരുന്ന പെണ്‍കിടാങ്ങളുടെ മുഖത്ത് ഞാന്‍ നോക്കാറ് പോലുമില്ല)

ആത്മമിത്രം പ്രേമനെ കാണാന്‍ അവന്റെ വീട്ടില്‍ പോയി. അവന്റെ പത്നി യുമായി ഫോണിലും ചാറ്റിലും സംസാരിച്ചിട്ടുള്ളതല്ലാതെ നേരിട്ട് കാണുന്നത് അപ്പോഴായിരുന്നു. ഒരു ജെന്റ്സ് ടാക്കിനു വേണ്ടി അവനേയും വിളിച്ച് പുറത്തിറങ്ങി. വീട്ടില്‍ നിന്നിറങ്ങിയ ഉടന്‍ തന്നെ അവനു പഴയ രോഗം തുടങ്ങി.

'അളിയാ ഞാന്‍ ഒരു സിഗരറ്റ് വാങ്ങി വരാം'. പറഞ്ഞു തീരുന്നതിനു മുന്‍പ് അവന്‍ സാധനം വാങ്ങി.

'നിന്‍റെ ഈ മുടിഞ്ഞ വലി നിര്‍താരായില്ലെടാ ? '

'അല്ല അളിയാ, നിന്നെ കാണുമ്പഴേ ഉള്ളു. സന്തോഷം കൊണ്ട്. അല്ലാതെ ഞാന്‍ വലിക്കാറില്ല'

'ഓ പിന്നെ'. അവനോട് പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. പണ്ടേ ഉള്ളതാ. ആരെയെന്കിലും കണ്ടാല്‍ ഉടനെ അവനു സിഗരറ്റ് വലിക്കണം.

അടുത്ത ദിവസം പ്രേമനെയും കൂട്ടി കൂത്താട്ടുകുളം പോയി.

'ഏതാടാ നമുക്ക് സ്വസ്ഥമായി ഇരുന്നു സംസാരിക്കാന്‍ പറ്റിയ സ്ഥലം?' ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

'അളിയാ, ഇവിടെ പുതിയൊരു ബാര്‍ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. അമൃത്‌. നമുക്ക് അവിടെ കേറാം'

ബാറിനു മുന്‍പില്‍ ബൈക്ക് പാര്‍ക്ക് ചെയ്ത് മുന്‍പില്‍ നിന്ന സെക്യൂരിറ്റിയോട് ചോദിച്ചു 'ചേട്ടാ എ. സി. ബാര്‍ എവിടെയാ?'

'വലതു വശത്തൂടെ പോയാല്‍ എ. സി. ബാര്‍, ഈ പടി കയറി മുകളിലേക്ക് പോയാല്‍ എക്സിക്യൂട്ടിവ് ബാര്‍'

'എന്താ ഈ എക്സിക്യൂട്ടിവ് ബാറിന്‍റെ പ്രത്യേകത?'

'വേറൊന്നുമില്ല, അവിടെ എല്ലാത്തിനും ഒരു പതിനഞ്ച് ശതമാനം വിലക്കൂടുതല്‍ ഉണ്ട്'

'ബെസ്റ്റ്' പ്രേമന്റെ ആത്മഗതം. 'നമ്മള്‍ അത്രക്ക് എക്സിക്യൂട്ടിവ് ആണോ അളിയാ?'

'എയ്, നമുക്ക് വലത്തേക്ക് തന്നെ പോകാം അളിയാ'.

ഞങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ ബി. ഡി. എഫും (സംഭവം ഉണക്കിറച്ചി തന്നെ. ബാറില്‍ കയറുമ്പോള്‍ അതിന്റെ പേര് ബീഫ് ഡ്രൈ ഫ്രൈ എന്നായി മാറും) പറോട്ടയും ചിക്കന്‍ ഫ്രൈയും പിന്നെ ശീതള പാനീയവും (പാവം വെയിറ്റര്‍ക്ക് ഒരു സന്തോഷം ഒക്കെ വേണ്ടേ? അയാളെ മൈന്‍ഡ് ചെയ്യാതിരുന്നാലും മോശമല്ലേ?) നിരന്നു.

ബില്‍ കൊടുത്ത് പുരതെക്കിരങ്ങിയപ്പോള്‍ ഒരു വിളി. 'ഹലോ'.

തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള്‍ ഒരു പയ്യന്‍. കയ്യില്‍ ഒരു ഹെല്‍മെറ്റും ഉണ്ട്.

'കൂടപ്പുലത്തല്ലേ വീട്?'.

'അതേ' ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

'എന്നെ അറിയുമോ?'. എനിക്ക് ആളെ മനസ്സിലായില്ല. തന്നെയുമല്ല വീടിനടുത്തുള്ള ബാറുകളില്‍ വച്ച് ആള്‍ക്കാരെ പരിചയപ്പെടുന്നത് അത്ര സുഖമുള്ള പരിപാടി അല്ല. കാര്യം ഞാന്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ വന്നതാനന്കിലും കാണുന്നവര്‍ അത് മനസ്സിലാക്കില്ലല്ലോ.

ഏതായാലും മനസ്സിലായില്ല എന്ന് ഞാന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു. ഉടന്‍ അവന്‍ 'ഞാന്‍ ശ്രീക്കുട്ടന്‍ ചേട്ടന്റെ അനിയന്‍'.

'ഓ' ഞാന്‍ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. സത്യം പറഞ്ഞാല്‍' ഈ ശ്രീക്കുട്ടന്‍ ചേട്ടന്‍ ആരാ?' എന്ന് ചോദിക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. 'രാംജിരാവ് സ്പീക്കിന്ഗ് എന്നാ സിനിമയില്‍ സായ്കുമാര്‍ കേട്ടപോലെ ഒരു പാട്ട് (അവനവന്‍ കുഴിക്കുന്ന കുഴിയില്‍....) ഞാന്‍ കേട്ടു.

'എന്താ ഇവിടെ?' അവന്റെ അടുത്ത ചോദ്യം.

ബാറിന്‍റെ മുന്‍പില്‍ വച്ച് ചോദിക്കാന്‍ പറ്റിയ ചോദ്യം. 'കുറച്ചു പാലും പച്ചക്കറികളും വാങ്ങാന്‍ വന്നതാ ഉവ്വേ' എന്ന് പറയാന്‍ തോന്നി. പിന്നെ എന്‍റെ മാന്യത കൊണ്ട് ഞാന്‍ അത് മാറ്റി.

'പുറത്തു നല്ല ചൂട്, കുറച്ചു നേരം എ. സി. യില്‍ ഇരിക്കാമെന്ന് വച്ചു'

പാവത്തിന് നിറഞ്ഞു കാണും. ഒരു വളിച്ച ഇളി അവന്‍ പാസാക്കി. തിരിച്ചും ഒരു ചിരി സമ്മാനിച്ച് പ്രേമനെ പിറകിലിരുത്തി ഞാന്‍ എന്‍റെ പാഷന്‍ സ്റ്റാര്‍ട്ട് ചെയ്തു.

പാറുവുമായി, എന്‍റെ ചേട്ടന്‍റെ കുട്ടി, കമ്പനി കൂടാനായിരുന്നു പാട്. അവള്‍ക്കു രണ്ടര വയസ്സ്. പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം കയറിച്ചെന്നു 'പാറു, ഞാന്‍ നിന്‍റെ കൊച്ചച്ചനാ' എന്ന് പറഞ്ഞാ അവളുണ്ടോ അടുത്ത് വരുന്നു. രണ്ടു ദിവസം കുറെ വര്‍ത്തമാനം ഒക്കെ പറഞ്ഞു, മുട്ടായി ഒക്കെ കൊടുത്ത് ഒരു വിധത്തില്‍ അവളെ അടുപ്പിച്ചു. ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും പാറു എന്‍റെ അടുത്ത് നിന്നും മാറാതെ ആയി. ഒരു ഷര്‍ട്ട്‌ എടുത്തിട്ടാല്‍ ഉടന്‍ പാറു ചോദിക്കും 'കൊച്ചച്ചന്‍ എവിടെ പോവാ?'. പാറുവിനു വീട് ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തും പന്ത് കളിച്ചും പടം കാണിച്ചും  ദിവസങ്ങള്‍ പെട്ടെന്ന് തീര്‍ന്നു. അവധി കഴിഞ്ഞു ഞാന്‍ പോരുന്ന സമയത്ത് പാറു ഉറങ്ങുകയായിരുന്നത് കൊണ്ട് 'ടാറ്റാ' പറയാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ട് ഒഴിവായിക്കിട്ടി. ഇപ്പോള്‍ പാറുവിനെ ഒത്തിരി മിസ് ചെയ്യുന്നു.

അവധി തീരാരായപ്പോഴേക്കും ഒരു ടെന്‍ഷന്‍ പോലെ ആയിരുന്നു. എന്തോ ഒരു വല്ലായ്മ. നാട്ടിലെ പല കാര്യങ്ങളും മിസ് ആകുമെന്ന് ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ ചെറിയ വിഷമം തോന്നി എന്നതാണ് സത്യം. വീടിനടുത്തുള്ള കുളത്തില്‍ ഒന്ന് നീന്തി കുളിക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഈ വേനല്‍ക്കാലത്ത് കിണറ്റില്‍ പോലും വെള്ളമില്ല, പിന്നെയല്ലേ കുളം!

തറവാട്ടില്‍ കയറി ചെന്നപ്പോള്‍ മുത്തശന്‍ അവിടെ ഇരിക്കുന്നത് പോലെ ഒരു തോന്നല്‍. മുത്തശ്സന്‍ പോയതിനു ശേഷം ആദ്യമായാണ്‌ ഞാന്‍ തറവാട്ടില്‍ പോകുന്നത്, അതുകൊണ്ടാകും. അഞ്ചു വയസ്സ് വരെ ഞാന്‍ വളര്‍ന്നത് അവരുടെ കൂടെ ആയിരുന്നു, എന്റെ സ്വന്തം അച്ഛനെക്കാള്‍ ഞാന്‍ 'അച്ഛാ' എന്ന് വിളിച്ചിട്ടുള്ളത് മുത്തശനെ ആണ്. കോളേജില്‍ പഠിച്ചിരുന്നപ്പോള്‍ വീട്ടിലറിയാതെ എനിക്ക് എത്ര മാത്രം പോക്കറ്റ് മണി തന്നിട്ടുണ്ടന്നു എനിക്ക് പോലും അറിയില്ല. കൃഷിപ്പണികള്‍ എല്ലാം, റബ്ബര്‍ ഷീറ്റ് അടിക്കാനും വാഴയും ചേമ്പും ചേനയും കപ്പയും നടാനും ഒക്കെ പഠിപ്പിച്ചത് അച്ഛനാണ്. വീട്ടില്‍ ആരോടെന്കിലും അച്ഛന്‍ വഴക്ക് പറയാതെ ഉണ്ടാന്കില്‍ അത് എന്നോട് മാത്രം ആയിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ വീട്ടില്‍ ആര്ക്കെന്കിലും അച്ഛനെക്കൊണ്ട് എന്തെങ്കിലും കാര്യം സമ്മതിപ്പിക്കണമെങ്കില്‍ അത് ഞാന്‍ ആണ് അച്ഛനോട് അവതരിപ്പിക്കാറ്‌. ജോലി കിട്ടി വീട്ടില്‍ നിന്നും മാറി നില്‍ക്കേണ്ടി വന്നപ്പോള്‍ ഇഷ്ടത്തോടെ അല്ലങ്കിലും പോയ്ക്കോളാന്‍ അനുവാദം തന്നു.

പഴയ കുറെ ഓര്‍മ്മകള്‍ മനസ്സില്‍ കൂടി മിന്നി.

അച്ഛന്റെ അസ്ഥിത്തറയില്‍ വിളക്ക് വച്ച് ഞാന്‍ തറവാട്ടില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി.

കുഞ്ഞായിയുടെ വീടിനു മുന്നിലൂടെ നടന്നപ്പോള്‍ 'പൂയ്‌, കുഞ്ഞായി' എന്ന് നീട്ടി വിളിക്കാന്‍ തോന്നി, പതിവ് പോലെ. ഏതൊരു തവണയും അവധിക്കു വരുമ്പോള്‍ എന്ത് പരിപാടിക്കും, പടം കാണലോ ഷാപ്പില്‍ പോക്കോ നാട് തെണ്ടലോ കത്തി വയ്ക്കാനോ അങ്ങനെ എന്തും, കൂടെ വരാന്‍ അയല്‍പക്കം കാരനായ കുഞ്ഞായി  ഉണ്ടായിരുന്നു ഇതുവരെ. ചെറുപ്പത്തിലെ തുടങ്ങിയ പരിചയം. ഞങ്ങള്‍ ഒരു ഗാന്ഗ് തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു നാട്ടില്‍. ഞാനും ചേട്ടനും കുഞ്ഞായിയും ബിജുവും ശ്രീജിത്തും വിനോദും. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഞാന്‍ വെക്കേഷന് നാട്ടില്‍ ചെല്ലുന്നതിനു ഒരു മാസം മുന്‍പ് മഞ്ഞപ്പിത്തം ബാധിച്ച് ആശുപത്രിയില്‍ അഡ്മിറ്റ് ആയ കുഞ്ഞായി പോയി എന്ന് ബിജു എന്നെ വിളിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോള്‍  വിശ്വസിക്കാനായില്ല.

അങ്ങനെ കുറെയധികം സന്തോഷങ്ങളും കുറച്ചു നൊമ്പരങ്ങളും ഒക്കെ സമ്മാനിച്ച് എന്‍റെ ഈ അവധിക്കാലം കടന്നു പോയി. വിഷുവിനു കൂടി വീട്ടില്‍ നില്‍ക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷെ എന്ത് ചെയ്യാം, അവധി ഇല്ലല്ലോ. വീട്ടില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ കണ്ണില്‍ പൊടിഞ്ഞ തുള്ളി ആരും കാണാതിരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ പാടുപെട്ടു. കൂടപ്പുലത്തെ ലക്ഷ്മണസ്വാമി അമ്പലവും അടുക്കളയുടെ പുറകിലെ ചാമ്പ മരവും തറവാട്ടിലെ മൂവാണ്ടന്‍ മാവും മഴക്കാലത്ത് നല്ല തെളിഞ്ഞ വെള്ളത്തില്‍ നിറയുന്ന കുളവും റബ്ബര്‍ തോട്ടത്തിനു അരികിലെ കൈതകളില്‍ കായ്ച്ചു നില്‍ക്കുന്ന കൈതച്ചക്കകളും പ്ലാവില്‍ കായ്ച്ചു തുടങ്ങിയ വരിക്കച്ചക്കയും ഒക്കെ മനസ്സില്‍ നിറച്ചു ഞാന്‍ നെടുമ്പാശ്ശേരിക്ക് തിരിച്ചു

എസ്. പി. യുടെ മരുമോന്‍

പോലീസ് ചെക്കിംഗ് എന്താണന്നും 'പെറ്റി' അടിക്കാന്‍ അവര്‍ എന്തൊക്കെ ലൂപ് ഹോള്‍സ് തേടുമെന്നും വണ്ടി ഓടിച്ചു പരിചയമുള്ള എല്ലാ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കും അറിയാമായിരിക്കുമല്ലോ. പതിനാറാം വയസ്സില്‍, ലൈസെന്‍സ് കിട്ടുന്നതിനു മുന്‍പ് തന്നെ, വണ്ടി ഓടിച്ചു തുടങ്ങിയ ഈയുള്ളവന് അഭിമുഖീകരിച്ച ചില 'ചെക്കിന്ഗ്' വിശേഷങ്ങള്‍ പറഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് ഇന്ന് നിങ്ങളുടെ കഴുത്തില്‍്‍ ഞാന്‍ കത്തി വക്കാന്‍ പോകുന്നത്.

 

ഞാന്‍ ആദ്യമായി ഓടിച്ച മോട്ടോര്‍ വാഹനം ഒരു കൈനെറ്റിക് ഹോണ്ട ആയിരുന്നു. പ്രീ ഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കുന്ന സമയത്ത് സൈക്കിളില്‍ നിന്നും ഒരു പ്രൊമോഷന്‍. പക്ഷെ ലൈസെന്‍സ് ഇല്ലാത്തത് കാരണം ദൂരെ എങ്ങും പോകാന്‍ എനിക്ക് അനുവാദം ഇല്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും കോളേജില്‍ പോകാനും രാമപുരം പോകാനും ഒക്കെ ഞാന്‍ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട വാഹനം ഉപയോഗിച്ചു.

 

പതിവുപോലെ ഒരു ദിവസം രാമപുരം പോകുന്ന വഴി, ഒരു വളവു തിരിഞ്ഞപ്പോള്‍ മുന്നില്‍ ചെക്കിങ്ങിനു നില്‍ക്കുന്ന ഏമാന്മാരെ കണ്ടു ഞാന്‍ ഞെട്ടി. ഏഷ്യ കപ്പ്‌ ഫൈനലില്‍ അവസാന പന്തില്‍ സിക്സര്‍ അടിച്ച് മിയാന്‍ദാദ് പാകിസ്ഥാനെ ജയിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ ആ പന്ത് എറിഞ്ഞ ചേതന്‍ ശര്‍മ പോലും ഇങ്ങനെ ഞെട്ടിയിട്ടുണ്ടാവില്ല. പ്രതികരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ഒട്ടും താമസിച്ചില്ല. അവിടെ വച്ച് തന്നെ 180 ഡിഗ്രിയില്‍ വണ്ടി തിരിച്ചു. ജീവിതത്തില്‍ അത്രയും സ്പീഡില്‍ ആ കൈനെറ്റിക് ഞാന്‍ ഓടിച്ചിട്ടില്ല, ആ സംഭവത്തിനു മുന്‍പോ അതിനു ശേഷമോ. എന്റെ ഭാഗ്യം കൊണ്ട് ഏതായാലും ഏമാന്മാര്‍ എന്റെ പിറകെ വന്നില്ല.

 

'മിസ്ടര്‍ വൈറ്റ്' മാത്യു ജോസഫിനെ (എന്നും വെള്ള മുണ്ടും കഞ്ഞി മുക്കിയ ഷര്‍ട്ടും ഇട്ടു വരുന്ന അവനെ വേറെ എന്ത് വിളിക്കാന്‍. മനസ്സോ ശുദ്ധമല്ല, ഡ്രസ്സ് എങ്കിലും നന്നായിരിക്കട്ടെ എന്ന് അവനും അവന്റെ വീട്ടുകാരും കരുതിക്കാണും) പിറകില്‍ ഇരുത്തി കോളേജിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിക്കാണ് അതിനു ശേഷം 'പൌലോസ്' മായി മുട്ടിയത്. അപ്പോഴേക്കും നാല് ചക്ര വാഹനം വരെ ഓടിക്കാനുള്ള ലൈസെന്‍സ് എനിക്ക് കിട്ടിയിരുന്നു. എങ്കിലും എന്നെ കണ്ടാല്‍ സ്കൂളില്‍ പഠിക്കുന്ന ഒരു പയ്യന്‍ ആണന്നേ ആള്‍ക്കാര്‍ വിചാരിക്കുമായിരുന്നുല്ലു (എന്റെ ഒരു കാര്യം അല്ലെ? ഈ ചെറുപ്പത്തിന്റെ രഹസ്യം തല്‍ക്കാലം ഞാന്‍ പറയുന്നില്ല)

 

വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞ പതുക്കെ പോകുമ്പോള്‍ ആണ് എതിരെ പോലീസ് വണ്ടി വന്നത്. ഡ്രൈവര്‍ എന്നോട് വണ്ടിനിര്‍ത്താന്‍ ആന്ഗ്യം കാണിച്ചു. കാണാത്ത മട്ടില്‍ പോയാല്‍ മതിയാരുന്നു, എങ്കിലും ഒരു മാന്യന്‍ ആയതു കൊണ്ട് ഞാന്‍ വണ്ടി നിര്‍ത്തി, അവരും. പതുക്കെ ജീപ്പിനടുതെക്ക് നടന്നു, മാത്യു എന്റെ കൂടെ വന്നു. പുറകില്‍ ഇരുന്ന കോണ്‍സ്റ്റബിള്‍ ലൈസെന്‍സ് ചോദിച്ചു, പേര്‍സ്‌ തുറന്നു ഞാന്‍ അത് എടുത്തു കൊടുത്തു.

 

'വണ്ടി നിര്തിയപ്പഴെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞില്ലേ സാറേ ഇവന്റെ കയ്യില്‍ ലൈസെന്‍സ് കാണുമെന്നു', അയാളുടെ വക കമ്മെന്റ് എസ്. ഐ. യോട്. മുന്നില്‍ ഇരുന്ന എസ്. ഐ. ലൈസെന്‍സ് തിരിച്ചും മരിച്ചു ഒക്കെ നോക്കി ഒരു ചോദ്യം, 'ലൈസെന്‍സ് ഓക്കേ, വണ്ടിക്കു പേപ്പര്‍ ഒക്കെ ഉണ്ടോടാ?'

 

'ഉണ്ട് സാറേ, എടുത്തു കൊണ്ട് വരണോ?' വിനീതനായി ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. 'വേണ്ട. ശെരി പൊക്കോ' എസ്. ഐ. യുടെ ഈ മറുപടി കേട്ടപ്പോഴാണ് എനിക്ക് സമാധാനമായത്. കാരണം പോല്യുഷന്‍ സെര്ടിഫിക്കറ്റ് എന്റെ കയ്യില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നുല്ല, ഒരു പെറ്റി അടിക്കാന്‍ ഈ കാരണം ധാരാളം ആണല്ലോ.

 

ബൈക്കില്‍ ട്രിപ്പില്‍ അടിചതിനായിരുന്നു  അടുത്ത തവണ പോലീസ് പൊക്കിയത്. പ്രേമന്റെ വീടിനടുത്തുള്ള അമ്പലത്തിലെ ഉത്സവത്തിന് ഗാനമേള കേള്‍ക്കാന്‍ അവന്‍ എന്നെയും ജോബി അളിയനെയും ക്ഷണിച്ചു. ഗാനമേള തീര്ന്നപ്പം രണ്ടു മണി ആയി. ജോബിയെ വീട്ടില്‍ കൊണ്ട് വിടേണ്ട ദൌത്യം പ്രേമന്‍ എന്നെ ഏല്‍പ്പിച്ചു. അവന്റെ വീട്ടില്‍ കൊണ്ട് വിട്ടിട്ടു ഞാന്‍ തനിയെ തിരിച്ചു വരണമല്ലോ എന്നോര്തപ്പം പ്രേമനെയും കൂടി ഞാന്‍ കൂട്ട് വിളിച്ചു. തനിച്ചു വന്നാല്‍ ബോര്‍ അടിക്കും എന്നുള്ളത് കൊണ്ട, അല്ലാതെ രാത്രി തനിച്ചു വരാന്‍ പേടി ഉണ്ടായിറ്റൊന്നുമല്ല കേട്ടോ.

 

അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ മൂന്നു പേരും കൂടി എന്റെ പാഷനില്‍ 'പണ്ടപ്പിള്ളി'യിലേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു. കൂത്താട്ടുകുളം കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു കൂടി പോയപ്പോള്‍ അതാ എം. സി. റോഡില്‍ 'ഹൈവേ പോലീസ്'. വണ്ടി നിര്‍ത്തി. എസ്. ഐ. ജീപ്പിന്റെ മുന്‍പില്‍ ഇരുന്നു, ഞങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്തത് സാദാ പോലീസ്.

 

'പാതിരാത്രിയില്‍ എങ്ങോട്ടാടാ ഓവര്‍ ലോഡുമായി?' എന്നോടാണ് ചോദ്യം. ബൈക്ക് ഓടിച്ചിരുന്നത്‌ ഞാന്‍ ആണല്ലോ. മുഖത്ത് ശകലം ദൈന്യത ഒക്കെ വരുത്തി ഞാന്‍ എല്ലാ സത്യവും പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.

 

'ഇവനെ കൊണ്ടുവിടാന്‍ എന്തിനാടാ രണ്ടു പേര്‍?'

 

'അത് പിന്നെ സാറേ എനിക്ക് വഴി വല്യ പരിചയമില്ല. തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ ഒരു കമ്പനി ആകുമല്ലോ എന്ന് കരുതിയ ഇവനെ കൂട്ടിയത്'

 

'ഹം, നീ വെള്ളമാടിചിട്ടുണ്ടോടാ? ഒന്ന് ഊതിക്കെ'

 

ഭാഗ്യത്തിന് ഞങ്ങള്‍ അന്ന് ഡീസന്റ്റ് ആയിരുന്നു. പ്രേമന് വീട്ടില്‍ നിന്നും സമയത്ത് ഇറങ്ങാന്‍ പറ്റാത്തത് കൊണ്ട് ബാറില്‍ പോയില്ല. ആ പേരില്‍ ജോബി അളിയന്‍ അവനെ കുറെ തെറി പറഞ്ഞെന്കിലും ഇപ്പോള്‍ രക്ഷപെട്ടു എന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ വിചാരിച്ചു.

 

ഊത്തല്‍ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു, വണ്ടിയുടെ ബുക്കും പേപ്പറും ഒക്കെ നോക്കി.

 

'നീയൊക്കെ എന്തിനാടാ പഠിക്കുന്നെ?'

 

'ബി. എഡ്. നു'

 

'ആഹാ, അദ്യാപകര്‍ ആകാര്‍ പോകുന്നവര്‍ ആണോ? എന്നിട്ട് നിനക്കൊന്നും നിയമം അറിയില്ലേ?. ഒരു ആയിരം രൂപ എങ്കിലും ഫൈന്‍ അടക്കേണ്ടി വരും, വെറുതെ വിടാന്‍ പട്ടതില്ലല്ലോ'. എന്നിട്ട് കക്ഷി ഒരു വളിച്ച ചിരിയും പാസാക്കി.

 

'ദൈവമേ ആയിരം രൂപ! എത്ര തവണ ഷാപ്പില്‍ പോയി കള്ളു കുടിക്കാം അതുകൊണ്ട്'. ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ ഓര്‍ത്തു. എന്നിട് പതുക്കെ പ്രേമനെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവന്‍ ഗ്യാസ് പോയ മട്ടില്‍ തല കുനിച്ച് ഒന്നും മിണ്ടാതെ നില്‍പ്പാണ്. ജോബി അളിയനെ നോക്കിയപ്പോള്‍ അവന്‍ ഒരു കൂസലും ഇല്ലാതെ നില്‍ക്കുന്നു. അവനെന്തിന് വിഷമിക്കണം, പിടിച്ചത് എന്നെയല്ലേ, ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ വിചാരിച്ചു.

 

'അപ്പം എങ്ങനാ ഫൈന്‍ അടക്കുവല്ലേ?' അയാളുടെ ചോദ്യം വീണ്ടും. 'ഇനി കൈക്കൂലി കൊടുക്കാന്‍ എന്ങാനുമാണോ ഇയാള്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?' എനിക്ക് സംശയമായി. ഇതുവരെ ഒരു പോലീസുകാരന് കൈക്കൂലി കൊടുത്തിട്ടില്ല, അതുകൊണ്ട് അത് എങ്ങനെ വേണം എന്ന് നിശ്ചയമില്ല. തന്നെയുമല്ല നാലന്ച്ച് പേരുണ്ട്, എല്ലാരുടെയും മുന്‍പില്‍ വച്ച് ആര്‍ക്കു കൊടുക്കും? എത്ര കൊടുക്കണം? ഇതെല്ലാം ആലോചിച്ച് ടെന്‍ഷന്‍ അടിച്ചു നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍.

 

അപ്പോഴാണ്‌ എസ്. ഐ. സീറ്റിലിരുന്നു 'വിട്ടേരെ, അവന്മാര്‍ പൊക്കോട്ടെ' എന്ന രീതിയില്‍ പോലീസുകാരനോട് ആന്ഗ്യം കാണിക്കുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടത്. മനസ്സില്‍ ഒരു ചെറിയ പ്രതീക്ഷ മുളച്ചു. മുഖത്ത് കുറച്ചു കൂടി ദൈന്യത വരുത്തി ഞാന്‍ പേടിച്ചു വിറച്ചു നിന്നു.

 

'പടിക്കല്‍ വരെ ചെന്നിട്ടു കലം ഉടച്ചു' എന്ന് പറഞ്ഞപോലെ ആ സമയത്ത് ജോബി അളിയന്‍ ഇടപെട്ടു. അളിയന്‍ സ്റ്റൈലില്‍ ഒരു ഡയലോഗ് 'സാറേ, എറണാകുളം എസ്. പി. എന്റെ അങ്കിള്‍ ആണ്'.

 

'ഓഹോ, നീ വല്യ പുള്ളി യാണല്ലോ?' പോലീസുകാരന്റെ വക കമന്റ്. അയാള്‍ക്ക്‌ വിശ്വാസമായില്ലന്നു കരുതി അളിയന്‍ ഒന്നുകൂടി പറഞ്ഞു 'സത്യമാ സാറേ. എസ്. പി. യെ വേണമെന്കില്‍ വിളിച്ചു ചോദിച്ചോ'. അങ്കിളിന്റെ പേര് കൂടി പറഞ്ഞു കൊടുത്തു ജോബി.

 

'ഒരു പെറ്റി കേസ് പോലും വിടാന്‍ പാടില്ലന്ന അങ്ങേര്‍ ഞങ്ങളോട് പറയാറുള്ളത്. പുള്ളിയുടെ ബന്ധുക്കാരന്‍ ആയ സ്ഥിതിക്ക് ഒരു രണ്ടായിരം ഫൈന്‍ അടചെച്ചു പൊക്കോ. നീ അടച്ചാലും മതി'. അയാള്‍ ജോബി അളിയനോട് പറഞ്ഞു.

 

എനിക്ക് ചിരിക്കനമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷെ സന്ദര്‍ഭം ശരിയല്ലല്ലോ. ജോബി അളിയന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഞാന്‍. സകല ഗ്യാസും പോയ സ്ഥിതിയില്‍ ആയിരുന്നു അവന്‍.

 

ഞാന്‍ വീണ്ടും ഇടപെട്ടു. 'സാറേ, വേറെ വണ്ടി ഒന്നും ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട ട്രിപ്പിള്‍ അടിച്ചത്. രാത്രി സമയവും ആണല്ലോ. ഇവന് പോകാന്‍ ഓട്ടോ പോലും കിട്ടിയില്ല. ഞങ്ങടെ ആരുടെയേലും വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകാമെന്ന് വിചാരിച്ചതാ. പക്ഷെ നാളെ ക്ളാസ് ഉണ്ട്. അതുകൊണ്ടാ'. കൊന്‍സ്ടബിളിന്റെയും എസ്. ഐ. യുടെയും മുഖത്തേക്ക് ഞാന്‍ മാറി മാറി നോക്കി. കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് അവര്‍ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. എന്റെ കയ്യില്‍ ആനന്കില്‍ മൊബൈലും ഇല്ല. ഫൈന്‍ അടക്കാനുള്ള കാശും തികയില്ല. ഇവന്മാര്‍ വിട്ടില്ലന്കില്‍ എന്ത് ചെയ്യും എന്ന് ആലോചിച്ച് വീണ്ടും ഞാന്‍ പ്രേമനെ നോക്കി.

 

അവസാനം എസ്. ഐ. ഇടപെട്ടു. 'വിട്ടെരടോ, അവന്മാര്‍ പൊക്കോട്ടെ'. അത് കേട്ടപ്പോള്‍ പകുതി ആശ്വാസം തോന്നി.

 

'വേണോ സാറേ?' അയാളുടെ മറു ചോദ്യം. എന്നിട്ട് ഒരു മിനിറ്റ് ആലോചിച്ച് അയാള്‍ തുടര്‍ന്ന്. 'തല്‍ക്കാലം പൊക്കോ'. അത് നിന്റെ അങ്കിള്‍ എസ്. പി. ആയതുകൊണ്ട് ഒന്നും അല്ല. കേട്ടോടാ?' ജോബിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി അയാള്‍ പറഞ്ഞു.

 

ജോബി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല, അവന്റെ ധൈര്യം ഒക്കെ നേരത്തെ പോയിരുന്നു. ഞങ്ങളെ മുഖത്ത് പോലും അവന്‍ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. പോലീസിലും നല്ല ആള്‍ക്കാര്‍ ഉണ്ടന്ന് എനിക്കന്നു മനസ്സിലായി. അഞ്ചു പൈസ പോലും വാങ്ങാതെ ഞങ്ങളെ അവര്‍ വിട്ടല്ലോ.

 

ഏതായാലും ആ സംഭവം കൊണ്ട് ഒരു ഗുണം ഉണ്ടായി. ആരെയും എന്തിനും ഏതിനും കളിയാക്കാരുണ്ടായിരുന്ന ജോബി അളിയന്‍ ഒന്ന് ഒതുങ്ങി. 'ഈ വണ്ടി പോയാല്‍ തീവണ്ടി' എന്നത് അളിയന്റെ സ്ഥിരം ഡയലോഗ് ആയിരുന്നു. (കൂടെ പഠിച്ച പെണ്ണിനോട്്‍ 'ഐ ലവ് യു' പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവളുടെ 'പോടാ പുല്ലേ' എന്ന മറുപടി കേട്ട നിരാശയില്‍ അളിയന്‍ ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത വാചകം ആണ് ഇത് എന്ന് അസൂയക്കാര്‍ മാത്രം പറയും). മിക്കവാറും പ്രേമന്‍ ആയിരുന്നു ജോബി അളിയന്റെ ഇര. പക്ഷെ ഈ സംഭവത്തിനു ശേഷം അളിയന്‍ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാല്‍ ഉടന്‍ പ്രേമന്‍ പ്രതികരിക്കും. 'ശെരിയാ, എസ്. പി. യുടെ മരുമോന്‍ പറയുന്നതല്ലേ. അനുസരിച്ചേക്കാം'. പിന്നെ അന്നത്തെ ദിവസത്തേക്ക് അളിയന്‍ മിണ്ടില്ല.

ഭ്രാന്തന്‍

ചിരിക്കാന്‍ അവനറിയില്ലായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷെ ചിരി എന്താണന്നു ആരും അവനെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടില്ലായിരിക്കും.

കുട്ടിക്കാലത്ത് അവന്‍ വളര്‍ന്നത് തമ്മില്‍ കണ്ടാല്‍ ഉടന്‍ വാഗ്വാദങ്ങളിലും വഴക്കിലും ഏര്‍പ്പെടുന്ന അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും നടുവിലാണ്. അവര്‍ അവനെ എന്ത് പഠിപ്പിക്കാന്‍?

സ്കൂളിലും അവന്റെ കൂടെ കൂടാന്‍ ആരും വന്നില്ല, കടലിനു നടുവിലെ ദ്വീപില്‍ അകപ്പെട്ടുപോയ ഒരു സന്ചാരിയുടെ മനോഗതിയായിരുന്നു ജീവിതത്തില്‍ അവന് എന്നും.

കോളേജില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ എല്ലാവര്ക്കും അവന്‍ ഒരു അത്ബുധം ആയിരുന്നു, ഒരിക്കലും ചിരിക്കാത്ത മനുഷ്യന്‍. കളിയാക്കാനും അധിക്ഷേപിക്കാനും അല്ലാതെ അവനെ മനസിലാക്കാന്‍ ആരും തയാറായില്ല.

ചാനലുകളിലെ കോമഡി പരിപാടികളോ സിനിമകളോ ഫലിത ബിന്ദുക്കളൊ ഒന്നും അവനെ ചിരിപ്പിച്ചില്ല. എല്ലാവരുടെയും കാഴ്ചപ്പാടില്‍ അവന്‍ ഒരു ഭാന്തന്‍ ആയിരുന്നു, ഒരിക്കലും ചിരിക്കാത്ത മനോരോഗി.

പക്ഷെ ഒരിക്കല്‍ അവന്‍ ചിരിച്ചു, ജീവിതത്തില്‍ താന്‍ തന്റെ മാത്രം എന്ന് കരുതിയിരുന്ന പ്രിയപ്പെട്ടവള്‍ 'ഭ്രാന്തന്‍' എന്ന് അധിക്ഷേപിച്ച് ഉപേക്ഷിച്ചു പോയപ്പോള്‍. അന്ന് അവന്‍ പൊട്ടിപ്പൊട്ടി ചിരിച്ചു.

സമൂഹം അന്നും അവനെ 'ഭ്രാന്തന്‍' എന്ന് വിളിച്ചു.

ഹംസം

കൂടപ്പുലം കാരുടെ ഹൃതിക് റോഷന്‍ ആര് എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു ഉത്തരമേ ഉള്ളു. 'ബിജുമോന്‍, കിഴക്കേല്‍ മാധവച്ചേട്ടന്റെ മകന്‍ ബിജുമോന്‍'

അഞ്ചടി എട്ടിഞ്ച് പൊക്കവും കാടമുട്ടകള്‍ തിന്നു പെരുപ്പിച്ച മസിലുകളും ഐ. കെ. ഗുജ്റാളിനെ പോലും തോല്‍പ്പിക്കുന്ന ഫ്രെന്ച്ച് താടിയും കാവ്യ മാധവന്‍ കണ്ടാല്‍ നാണിച്ചു പോകുന്ന തരത്തിലുള്ള ഉണ്ടക്കന്നുകളും നാല് പൊന്മാന്‍ (കിംഗ്‌ഫിഷര്‍ എന്ന് പരിഭാഷ) ഉള്ളില്‍ ചെന്നാല്‍ ഉടന്‍ 'സ്വോര്‍ഡ്' എടുക്കുന്ന സ്റ്റാമിനയും ഞങ്ങടെ ബിജുമോന് അല്ലാതെ മറ്റാര്‍ക്ക് ഉണ്ട്?

കൂടപ്പുലത്തെ മാത്രമല്ല, പരിസര പ്രദേശങ്ങളിലെയും തരുനീമനികളുടെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ ഗന്ധര്‍വനെ പോലെ വന്നിരുന്നതും മറ്റാരുമല്ല, ഈ ബിജുമോന്‍. അങ്ങനെ കൂടപ്പുലത്തിന്റെ അഭിമാനമായി (അപമാനം എന്ന് പറയുന്നവര്‍ വെറും അസൂയക്കാര്‍) കക്ഷി വിലസുന്ന സമയം.

'മോന്‍' എന്ന് പേരില്‍ ഉള്ളത് കൊണ്ട് കക്ഷി സ്കൂളില്‍ ആണന്നൊന്നും കരുതരുതേ. ബിജുമോനു പ്രായം ഇരുപത്തി എട്ട്. ഈ 'മോന്‍' കാരണം പെണ്ണുകെട്ടി നാല് പിള്ളേര്‍ ആയാലും ചെറുപ്പം തോന്നിക്കുമെടാ എന്ന് ഞങ്ങള്‍ പറയുമായിരുന്നു. 'മോന്‍' എന്നതിന് മുന്‍പ് 'ബിജു'വിനു പകരം മറ്റു ചില പദങ്ങള്‍ ചേര്‍ത്തും 'ഷൂട്ടര്‍' എന്നും ഒക്കെ ഞങ്ങളെ അവനെ വിളിച്ചു പോന്നു.

കോളേജില്‍ ആയിരുന്നപ്പോള്‍ എന്‍. സി. സി. യിലെ സജീവ സാന്നിധ്യം ആയിരുന്നു കക്ഷി. ഇന്ത്യന്‍ പ്രസിഡന്റിനു മുന്‍പില്‍ പരേഡ് അവതരിപ്പിക്കാന്‍ പോണം എന്ന ഒരേയൊരു ലക്ഷ്യത്തിനു വേണ്ടി (അല്ലാതെ കാന്റീനില്‍ നിന്നും കിട്ടുന്ന 'അന്‍ലിമിറ്റഡ്' അപ്പത്തിനും മുട്ടക്കറിക്കും വേണ്ടി അല്ലേ അല്ല) ഒന്നരക്കിലോ ഭാരം വരുന്ന ഷൂവും കാലില്‍ കയറ്റി കുന്നുകള്‍ കയറാനും, കിടങ്ങുകള്‍ ചാടിക്കടക്കാനും, ഹിന്ദിയില്‍ തെറി പറയാനും ഒക്കെ മുടങ്ങാതെ പ്രാക്ടീസ് ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു ബിജുമോന്‍. ഉന്നം തെറ്റാതെ വെടിവക്കുന്നതില്‍ ആയിരുന്നു ബിജുമോന്റെ 'സ്പെഷ്യലൈസേഷന്‍', അങ്ങനെ കിട്ടിയ വിളിപ്പേരാണ് 'ഷൂട്ടര്‍'

ബിജുമോനു സ്വഭാവഗുനങ്ങളില്‍ ഏറ്റവും പ്രധാനം സ്നേഹിക്കാനുള്ള കഴിവാണ്. അത് ശകലം കൂടിപ്പോയത്‌ കൊണ്ട് ഒരാളില്‍ മാത്രം ആ സ്നേഹം ഒതുങ്ങാറില്ലന്നു മാത്രം. പിന്നെ കൂടപ്പുലത്ത് നിന്നുള്ള ഏതൊരു 'പുലി'യേയും പോലെ അല്പസ്വല്പം വായനോട്ടവും, ഇതൊക്കെ ഒരു തെറ്റാണോ അല്ലേ?

ഒരു നോക്കുകുത്തിയെ ചുരിദാര്‍ ഇടീപ്പിച്ച് വച്ചാല്‍ പോലും 'മനസില്ലാമനസോടെ' അതിലേക്ക് ഒന്നു നോക്കിപോകുന്ന അത്രയും ശുദ്ധനായ ബിജുമോന്‍

പാലാ സെയിന്റ് തോമസ് കോളേജില്‍ ബിജുമോന്‍ ഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കുന്നു, ഞാന്‍ ഉഴവൂര്‍ സെയിന്റ് സ്റ്റീഫന്‍സ് കോളേജിലും. സ്വന്തം കോളേജില്‍ പോകാറില്ലന്കിലും ഉഴവൂര്‍ കോളേജില്‍ ഹാജര്‍ വക്കാന്‍ എന്ന് ബിജുമോന്‍ വരുമായിരുന്നു, ഞങ്ങള്‍ പോകുന്ന അതെ ബസില്‍ തന്നെ. അതിന്റെ പുറകില്‍ ഒരേയൊരു നഗ്ന സത്യം മാത്രം. പാലാ കോളേജില്‍ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ഇല്ല!

ഞാനും കുഞ്ഞേട്ടായി എന്ന പേരില്‍ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ശ്രീജിത്തും (രണ്ടാം വര്‍ഷ എക്കണോമിക്സ്, സെയിന്റ് സ്റ്റീഫന്‍സ്) ബിജുമോനും ഒന്നിച്ചു ആയിരുന്നു കോളേജിലെ കറക്കങ്ങള്‍. അങ്ങനത്തെ ഒരു കറക്കത്തിനിടയില്‍ ആണ് ആ പെണ്‍കുട്ടി ബിജുമോന്റെ കണ്ണില്‍ പെട്ടത്.

മിഡിയും ടോപ്പും ഇട്ട, തോളിനെ 'തൊട്ടു തൊട്ടില്ല' എന്ന രീതിയില്‍ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന നീളത്തിലുള്ള കമ്മലുകള്‍ അണിഞു, കൊഴുക്കൊട്ട പോലിരിക്കുന്ന ഒരു പെണ്കുട്ടി. കൂട്ടുകാരികലോട് ചറപറാ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു അവള്. 'കൊള്ളാലോ വീഡിയോണ്‍' ബിജുവിന്റെ ആത്മഗതം പുറത്തു വന്നു.

കക്ഷി ഞങ്ങള്‍ എല്ലാരും അറിയുന്ന ആള് തന്നെ ആയിരുന്നു, ബസ്സിലെ ഒരു സഹയാത്രിക. പക്ഷെ ഞാന്‍ ആ കോളേജില്‍ പഠിക്കുന്നത് കൊണ്ടും, അവളോട് ഞാന്‍ മുന്‍പ് സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ടന്നു പറഞ്ഞു പോയത് കൊണ്ടും അവളോട് ബിജുവിന്റെ ഇഷ്ടം അറിയിക്കാനുള്ള ഭാരിച്ച ഉത്തരവാദിത്വം എന്റെ തലയില്‍ ആയി.

'തനിക്ക് നേരിട്ടു പറഞ്ഞു കൂടേ? നിങ്ങള്ക്ക് പരസ്പരം അറിയാമല്ലോ' ഞാന്‍ ബിജുവിനോട് ചോദിച്ചു.

'അത് ശെരിയാകില്ല. ഒരു പരിചയം ഉണ്ടന്ന് മാത്രമെ ഉള്ളു, ഞാന്‍ അധികമൊന്നും സംസാരിച്ചിട്ടില്ല അവളോട്, പിന്നെ ചാടിക്കേറി എങ്ങനാ ഇതൊക്കെ പറയുന്നേ. നിനക്കാണേല്‍ അതിന്റെ രീതിയില്‍ അവതരിപ്പിക്കാന്‍ പറ്റുമല്ലോ'.

ബിയര്‍ കുപ്പികളും ചിക്കന്‍ ബിരിയാനികളും കാട്ടി അവന്‍ എന്നെ പ്രലോഭിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ സമ്മതം മൂളി.

പിറ്റേന്ന് തന്നെ ഞാന്‍ അവളുടെ ക്ലാസിലേക്ക് പോയി, ഒരു സുഹൃദ് ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുന്നതിന് വേണ്ടി. നല്ല ഒരു കമ്പനി ഉണ്ടാക്കി എടുക്കാന്‍ പറ്റിയാല്‍ പിന്നെ അവന്റെ കാര്യം പറയാന്‍ എളുപ്പം ഉണ്ടല്ലോ.

അന്നത്തെ ദിവസം അവള്‍ കൂട്ടുകാരികളുടെ കൂടെ നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. അതില്‍ നിന്നും അവളെ മാത്രം മാറ്റി നിര്‍ത്താന്‍ ഞാന്‍ കുറച്ചു കഷ്ടപ്പെട്ടു. കണ്ടാല്‍ ശകലം തന്റേടി ആണന്നു തോന്നിയിരുന്നന്കിലും ആള് പഞ്ച പാവമാനന്നു രണ്ട് ദിവസം കൊണ്ടു തന്നെ എനിക്ക് മനസിലായി. ഒരു സ്കൂള്‍ കുട്ടിയുടെ 'മച്ച്യുരിറ്റി' മാത്രം. ചുരുങ്ങിയ ദിവസങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ തന്നെ ഞങ്ങള്‍ നല്ല കമ്പനി ആയി. എന്തിനും ഏതിനും എന്നോട് വന്നു അഭിപ്രായങ്ങള്‍ ചോദിക്കുന്ന രീതിയിലായി കാര്യങ്ങള്‍.

അതുകൊണ്ട് ഞാനും കുറെ ബുദ്ധിമുട്ടി. ആള് സെക്കന്റ് ഗ്രൂപ്പ് ആയിരുന്നു, ഒരു ദിവസം സുവോളജിയുടെ റെക്കോര്‍ഡ് ബുക്ക് എന്റെ കയ്യില്‍ തന്നിട്ട 'രാകേഷേട്ടാ, ഇതില്‍ പടം വരച്ചു തരുവോ?' എന്നൊരു ചോദ്യം!

ഒന്നാമത് കണ്ട തവളയുടെം പല്ലീടെം ചെമ്പരത്തി പൂവിന്റെയും ഒക്കെ പടം വരക്കുക എന്നത് ഭയങ്കര ബോറന്‍ ഏര്‍പ്പാടാണ് (എനിക്ക് അറിയാന്‍ മേലാഞ്ഞിട്ടല്ല). പിന്നെ എന്റെ തന്നെ അസൈന്മെന്റുകള്‍ ഞാന്‍ ക്ലാസിലെ പെണ്‍്പിള്ളേരേ 'തേനേ, പാലെ' എന്നൊക്കെ വിളിച്ചും, 'മന്ച്ച് മേടിച്ചു തരാം, ഡയറി മില്‍ക്ക് തരാം' എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ പ്രലോഭിപ്പിച്ചും ഒക്കെ ആണ് ഒപ്പിക്കാര്.

ഒരു പ്രാവശ്യം ഹിന്ദിയുടെ മൂന്നു അസൈന്മെന്റ് മൂന്നു പേരേക്കൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ എഴുതിച്ചത്! എല്ലാം വാല്യു ചെയ്തത് ഒരേ ആളും. മനസിലാകാഞ്ഞിട്ടോ അതോ പോട്ടെന്നു വച്ചിട്ടോ, ഏതായാലും ഞാന്‍ പിടിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

അങ്ങനെയുള്ള ഞാന്‍ പടം വരക്കുക എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍! വേറെ ആര്‍ക്കും കൊടുക്കാനും പറ്റില്ല. 'അവളുടെ റെക്കോര്‍ഡ് ബുക്ക് നിന്റെ കയ്യില്‍ എങ്ങനെ വന്നെടാ' എന്ന് ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാല്‍ 'ചുമ്മാ സൌഹൃദത്തിന്റെ പേരില്‍' എന്ന എന്റെ മറുപടി ഞാന്‍ പോലും വിശ്വസിക്കില്ല, പിന്നെയല്ലേ ബാക്കിയുള്ളവര്‍.

'ബിജുമോനേ, ഈ പടമെല്ലാം വരച്ചു താടാ' എന്ന് പറഞ്ഞപ്പം ' എനിക്ക് അറിയില്ല' എന്ന് മറുപടിയില്‍ അവന്‍ സ്മൂത്ത് ആയി ഒഴിഞ്ഞു മാറി. ഏറ്റു പോയില്ലേ, പറ്റില്ല എന്ന് അവളോട്‌ പറയുന്നതെങ്ങനെ. എന്റെ അഭിമാനപ്രശ്നം. കൂടാതെ ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ മുഖത്ത് നോക്കി 'നോ' എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ മോശമല്ലേ, നാട്ടുകാര്‍ അറിഞ്ഞാല്‍ എന്ത് വിചാരിക്കും?

ഒരു വിധത്തില്‍ രാതി ഉറക്കമിളച്ച് ഞാന്‍ തന്നെ അതെല്ലാം വരച്ചു കൊടുത്തു. അത് കയ്യില്‍ കിട്ടിയപ്പം അവളുടെ സന്തോഷം ഒന്നു കാണേണ്ടത് തന്നെ ആയിരുന്നു.

അങ്ങനെ തമ്മില്‍ ഒരു അടുപ്പം തോന്നിയതിനു ശേഷം ഒരു ദിവസം ഞാന്‍ അവളോട് പറഞ്ഞു

'നിന്നെ ഒരാള്‍ അന്വേഷിച്ചിട്ടുണ്ട്'

'ആരാ അത്'

'അത് ഞാന്‍ ഇപ്പം പറയില്ല, അവന്‍ ഇപ്പോള്‍ സ്ക്രീനിനു പിറകില്‍ നില്‍ക്കാനാണ് ഇഷ്ടം. പക്ഷേ കക്ഷി നീ അറിയുന്ന ആളാണ്'

അവള്‍ കുറെ നേരം ചോദിച്ചങ്കിലും ആരാണ് ആ ആള്‍ എന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞില്ല. അന്ന് മുതല്‍ എല്ലാ ദിവസവും ഞാന്‍ ഈ പരിപാടി തുടര്‍ന്നു. 'അവന്‍ അന്വേഷിച്ചു, അവന്‍ അത് ചോദിച്ചു, നിന്റെ ഇന്നത്തെ ഡ്രസ്സ് അവന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടന്ന് പറഞ്ഞു..' അങ്ങനെ പലതും എനിക്ക് തോന്നിയത് പോലെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.

അവള്‍ എന്നും നിര്‍ബന്ധിക്കും ആരാ അതെന്നറിയാന്‍, എങ്കിലും ഞാന്‍ പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷെ എന്നും 'അവന്‍' പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍ എന്തെന്നറിയാന്‍ അവള്‍ കാത്തിരുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. കുറച്ചു നാള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഈ ഒളിച്ചു കളി അവസാനിപ്പിക്കാന്‍ ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അന്ന് രാവിലെ തന്നെ ക്ളാസില്‍ പോയി അവളെ ഞാന്‍ കണ്ടു സംസാരിച്ചു.

'അവന് നിന്നോട് ഒരു പ്രധാന കാര്യം പറയാനുണ്ട്'

'എന്താ അത്?'

വേറൊരാളുടെ കാര്യം ആയതുകൊണ്ട് പറയാന്‍ എനിക്ക് യാതൊരു ചമ്മലും ഇല്ലായിരുന്നു.

'അവന് നിന്നെ വല്യ ഇഷ്ടമാണ്'

'എനിക്ക് തോന്നി, എന്നും ഇങ്ങനെ ഓരോ കാര്യങ്ങള്‍ അന്വേഷിക്കുകയും ചോദിക്കുകയും ചെയ്തന്നു പറഞപ്പോള്‍ തന്നെ ഞാന്‍ ഊഹിച്ചിരുന്നു' അവള്‍ സ്മാര്‍ട്ട് ആയി ഉത്തരം പറഞ്ഞു. 'എന്നിട്ടും ആള് ആരാണന്നു പറഞ്ഞില്ലല്ലോ'

'നീ അറിയുന്ന ആളാണന്നു ഞാന്‍ നേരത്തെ പറഞ്ഞിട്ടുന്ടല്ലോ. അതുകൊണ്ട് ആളുടെ പേരു പറഞ്ഞാല്‍ നീ പോയി പ്രശ്നം ഒന്നും ഉണ്ടാക്കരുത്'

'ഇല്ല'

'ഉറപ്പാണോ?'

അങ്ങനെ അവളോട് കുറെ ഉറപ്പോക്കെ മേടിച്ചു ഞാന്‍ നമ്മുടെ കഥാനായകന്റെ പേരു പറഞ്ഞു. പേരു കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ ഒന്നു ഞെട്ടുകയോ 'നുണ പറയരുത്' എന്ന് എന്ന് പറയുകയോ ചെയ്യുമെന്ന് ഞാന്‍ കരുതി. കാരണം അവള്‍ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ആള്‍ ആയിരിക്കും അത് എന്ന് എനിക്കുറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷെ എന്റെ പ്രതീക്ഷകള്‍ തെറ്റിച്ചു കൊണ്ട് അവള്‍ ഞെട്ടിയില്ലന്നു മാത്രമല്ല, ഒന്നും മിണ്ടാതെ തല കുനിച്ചു നില്‍ക്കുകയാണ്‌ ഉണ്ടായത്. അത് വരെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് സംസാരിച്ചു നിന്ന അവളുടെ ചുണ്ടിലെ ചിരി മാഞ്ഞുവോ?

'എന്താ എന്ത് പറ്റി?. ഞാന്‍ പറയരുതായിരുന്നന്കില്‍ സോറി' എന്ന എന്റെ വാക്കിനു ശകലം താമസിചിട്ടാനന്കിലും മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ അവള്‍ പറഞ്ഞ മറുപടിയില്‍ ഞെട്ടിയത് ഞാനാണ്.

'അതല്ല, ഞാന്‍ കരുതി സ്വന്തം കാര്യം ആണ് 'അവന്‍' എന്ന പേരില്‍ ഇതുവരെ പറഞ്ഞിരുന്നതെന്ന്', സ്വരത്തില്‍ അല്പം നിരാശ കലര്‍ന്നിരുന്നുവോ?

'പിന്നെ കാണാം' എന്ന് പറഞ്ഞ ഞാന്‍ ഒരു വിധത്തില്‍ അവിടെ നിന്നും രക്ഷപെട്ടു. അതിന് ശേഷം കഴിയുന്നിടത്തോളം ഞാന്‍ അവളെ ഫേസ് ചെയ്യാതെ നടക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചിരുന്നു.

അവളുടെ മറുപടി കേട്ടപ്പോള്‍ 'മണ്ണും ചാരി നിന്നവന്‍ പെണ്ണും കൊണ്ടു പോയി' എന്നായിരുന്നു കൂടപ്പുലം ഹൃതിക് റോഷന്റെ പ്രതികരണം. ഈ സംഭവത്തിനു മുന്‍പും ഇതിന് ശേഷവും പലര്ക്കും വേണ്ടി ഞാന്‍ 'ഹംസ'പ്പണി ചെയ്തിട്ടുണ്ട്, ബട്ട് ഇങ്ങനൊരു അനുഭവം വേറെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല എനിക്ക്.

ഓഫ് ദ റെക്കോര്‍ഡ്: കഥാനായികയുടെ കല്യാണക്കുറി ഞാന്‍ കഴിഞ്ഞ ദിവസം കാണുകയുണ്ടായി. അപ്പോഴാണ്‌ ഈ പഴയ കാര്യം ഓര്‍മയില്‍ വന്നത്. പ്രീ ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞ അവള്‍ നേഴ്സിങ്ങിനു പോയിരുന്നു, പിന്നെ എവിടെയോ ജോലി ആയി എന്നും കേട്ടു. ഇപ്പോള്‍ അവള്‍ക്ക് ഇതൊക്കെ ഒര്മയുണ്ടാകുമോ എന്തോ.

ഫൈനലി ദ അവാര്‍ഡ് ഗോസ് ടു....

എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ഒരു നല്ല സുഹൃദ്ബന്ധം ഉണ്ടാക്കുന്നതില്‍ കള്ളുകുടിയുടെ പ്രാധാന്യത്തെ പറ്റി നിങ്ങള്‍ക്കറിയാമല്ലോ. ഒന്നോ രണ്ടോ വര്‍ഷം ഒന്നിച്ചു പഠിക്കുകയോ അല്ലന്കില്‍ അയല്‍പക്കത്ത്‌ താമസിക്കുന്നവരോ തമ്മില്‍ ഉള്ള സൌഹൃദത്തേക്കാള് വലുതായിരിക്കും ഒന്നിച്ചിരുന്നു രണ്ടു ലാര്‍ജ് വിടുന്നവര്‍ തമ്മിലുള്ള സ്നേഹം. ഇതിനെ ആയിരിക്കും സോഷ്യല്‍ ഡ്രിങ്കിംഗ് എന്ന് പറയുന്നത് അല്ലെ?

കോളേജില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് പല തവണ ഞാന്‍ കമ്പനി കൂടി ബാറിലും ഷാപ്പിലും ഒക്കെ വെള്ളമടിക്കാന്‍ പോയിട്ടുണ്ട്. ഒരു മുക്കുടിയന്‍ ആയിരുന്നു എന്ന് ആരും തെറ്റിദ്ധരിക്കരുതേ. സത്യത്തില്‍ ഞാന്‍ ഒരു സോഷ്യല്‍ ഡ്രിന്കര്‍ മാത്രമാണ്. സുഹൃത്തുക്കള്‍ നിര്‍ബന്ധിക്കുമ്പോള്‍ 'നോ' എന്ന് പറയാന്‍ പറ്റുമോ?. അവര്‍ക്കു വേണ്ടി മാത്രമാണ്, അല്ലന്കില്‍ പുതിയ ആത്മാര്‍ത്ഥ മിത്രങ്ങളെ ഉണ്ടാക്കുക എന്ന ഉദ്ദേശത്തോടു കൂടി മാത്രമാണ് ഞാന്‍ മനസില്ലാ മനസോടെ കോട്ടയത്തെയും എറണാകുളത്തെയും പല മദ്യശാലകളിലും കയറിയിറങ്ങിയത്.

മിക്ക സ്ഥലങ്ങളിലും ഞാന്‍ പോകുന്നത് മദ്യപിക്കാന്‍ ആയിരുന്നില്ല. നോണ്‍ വെജ് അന്നും ഇന്നും എന്റെ ദൌര്‍ബല്യമാണ്. എന്റെ വീട്ടില്‍ എല്ലാവരും സസ്യഭുക്കുകള്‍ ആയതുകൊണ്ട് നല്ല എരിവുള്ള ഇറച്ചിയും മീനും കഴിക്കണമെങ്കില്‍ ബാറിലോ ഷാപ്പിലോ പോകണം. കോട്ടയം, എറണാകുളം ജില്ലകളിലെ നല്ല ഫുഡ് കിട്ടുന്ന ഷാപ്പുകള്‍ ചോദിച്ചാല്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു തരുന്നതായിരിക്കും. പക്ഷെ കള്ളിന്റെ ഗുണനിലവാരം ചോദിക്കരുത്. അഹങ്കാരം കൊണ്ടല്ല, അറിയാന്‍ പാടില്ലാഞ്ഞിട്ടാ.

പിന്നെ ഇങ്ങനെ എരിവുള്ള ഭക്ഷണങ്ങള്‍ കഴിക്കുമ്പോള്‍ എരിവു പോകാന്‍ ശകലം വെള്ളം കുടിക്കേണ്ടി വരും. കള്ള് ഷാപ്പില്‍ മിനറല്‍ വാട്ടറോ കോക കോളയോ കിട്ടില്ലല്ലോ. അപ്പോള്‍ ആ തിടുക്കത്തില്‍ ഞാന്‍ ഒന്നോ രണ്ടോ ഗ്ളാസ് കള്ള് വിഷമിച്ച് ഇറക്കിയാലായി. അത് തൊണ്ടയിലൂടെ ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്ന ബുദ്ധിമുട്ട്, ഹൊ ഭയന്കാരം തന്നെ. ഈ ആള്‍ക്കാരൊക്കെ എങ്ങനെയാണാവോ കള്ളുകുപ്പികള്‍ തീര്‍ക്കുന്നത്.

പൊടിമീന്‍ ഫ്രൈ, കക്കാ ഇറച്ചി, തവളക്കാല്‍, ഞണ്ട് കറി, പോത്ത് ഉലത്തിയത്, പോര്‍ക്ക് ഫ്രൈ, ബി. ഡി. എഫ്, താറാവിറച്ചി ഫ്രൈ, കരിമീന്‍ വാഴയിലയില്‍ പൊള്ളിച്ചത്, കൊഞ്ചു കറി, പോട്ടി, കോഴിക്കാല്‍ ചുട്ടെടുത്തത് ഇത്യാദി വിഭവങ്ങളുടെ ഒരു ആരാധകന്‍ ആയിരുന്നു ഞാന്‍. ഇതെല്ലം വീട്ടില്‍ ഉണ്ടാക്കാന്‍ പറ്റുമോ?

'പാമ്പിനെ വെട്ടിക്കൊന്നു കറിവച്ചു തന്നാലും നീ തിന്നുമാല്ലോടാ' എന്ന് കൂടെയുള്ളവര്‍ എന്നോട് പറയാറുണ്ട്. ഏകദേശം ശെരിയാണ് താനും. കിട്ടിയാല്‍ തിന്നാന്‍ എനിക്ക് യാതൊരു മടിയുമില്ല. ഉള്ള ചൈനീസ് രസ്റൊരന്റില്‍ ഒക്കെ കയറി പച്ച മീനും, പകുതി വേവിച്ച ഇറച്ചികളും ചൂടുവെള്ളത്തില്‍ കഴുകി എടുത്ത, വേവിക്കാത്ത കാക്കയും പിന്നെ പേരു പോലും അറിയാത്ത വേറെ കുറെ സംഭവങ്ങളും ഒക്കെ തിന്നവനാ ഞാന്‍. ഇനി പാമ്പ് കൂടിയേ ബാക്കി ഉള്ളു.

ഇങ്ങനെ കമ്പനി കൂടി കറങ്ങി നടക്കുന്നത് കൊണ്ട് ഒത്തിരി സുഹൃദ് വലയങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കാന്‍ സാധിച്ചന്കിലും ഇടക്കൊക്കെ നഷ്ടബോധം തോന്നിയിട്ടുമുണ്ട്. 'ഇന്നു വെള്ളമടിക്കാതിരുന്നന്കില്' എന്ന് ആലോചിച്ചു പോയ ചില നിമിഷങ്ങള്‍'.

കോളേജില്‍ ആര്‍ട്സ് ഫെസ്റിവല്‍, യൂണിയന്‍‍ ഇനാഗുരേഷന്‍, കോളേജ് ഡേ അങ്ങനെ എന്ത് സംഭവം ഉണ്ടായാല്‍ പോലും ഞങ്ങളുടെ വക കലാപരിപാടികള്‍ ഉണ്ടാവും. കലാപരിപാടി എന്നത് കൊണ്ട് ഞാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചത് സ്റ്റേജില്‍ കയറി അവതരിപ്പിക്കുന്ന കോപ്രായങ്ങള്‍ അല്ല. അത്തരം ചീപ് ഏര്‍പ്പാടുകള്‍ക്ക് ഞങ്ങളെ കിട്ടില്ല. സദസ്സില്‍ ഇരിക്കുന്നവരുടെ ഏറ്റവും പുറകില്‍ നിന്നുകൊണ്ട് കൂവുക, പരിപാടികള്‍ മാക്സിമം കുളമാക്കുക, പാട്ടുകള്‍ക്ക് നൃത്തം ചെയ്യുക, ഞാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചത് ഡപ്പാന്കൂത്ത് തുള്ളല്‍ തന്നെ. അങ്ങനത്തെ വീറും വാശിയുമേറിയ, ഏറ്റവും ധൈര്യം വേണ്ട പരിപാടികള്‍.

അതിന് മുന്‍പ് കോളേജിന് അടുത്തുള്ള 'പൂവത്തുങ്കല്‍', 'ചെത്തിമറ്റം', 'പുതുവേലി' മുതലായ സ്ഥലങ്ങളിലെ നാടന്‍ പെട്രോള്‍ ബന്കുകളില്‍ നിന്നും അല്ലന്കില്‍ 'സോഡിയാക്', 'സോണിയ', 'മഹാറാണി', 'രാജധാനി', 'ബ്ളൂമൂണ്‍്' തുടങ്ങിയ ഹൈ ടെക് പമ്പുകളില്‍ നിന്നും ഇന്ധനം നിറച്ചുകൊണ്ടായിരിക്കും ഞങ്ങള്‍ തയാറെടുപ്പുകള്‍ നടത്തുക.

അന്ന് ഒരു കോളേജ് ഡേ ആയിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ മൂന്നാം വര്‍ഷ ഭൌതികശാസ്ത്ര വിദ്ധ്യാര്‍ത്ത്തികള്‍. കോഴ്സ് കഴിഞ്ഞു പലരും പല വഴിക്കും പോകും. എല്ലാവര്ക്കും ഒന്നിച്ചു കൂടി അര്‍മാദിക്കാന്‍ പറ്റുന്ന അവസാനത്തെ കോളേജ് ഡേ.

രാവിലെ തന്നെ 'കേളു' എന്ന പേരില്‍ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന അനീഷ് എന്നോട് ചോദിച്ചു.

'എടാ, നമുക്ക് ഇന്ന് തകര്‍ക്കണ്ടേ?'

'പിന്നെ വേണ്ടേ, നീ എല്ലാരേയും വിളിക്ക്'

അന്ന് ഞങ്ങള്‍ പാവങ്ങള്‍, എസ്. എം. എസ്., ചാറ്റിംഗ് മുതലായ സഭവങ്ങള്‍ ക്യാമ്പസ്സില്‍ പോപ്പുലര്‍ ആകാത്ത കാലം. വിളിക്കുക എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ ഓരോരുത്തരെയും ചെന്നു തപ്പിപ്പിടിക്കണം.

അങ്ങനെ ഒരു സെറ്റ് ഒത്തു വന്നു. കേളു, സ്റ്റീഫന്‍, 'അന്ധന്‍' ജെയിംസ്, ജേക്കു, രാജി, മാത്തന്‍, കരിംകുന്നം ജോസ്, ചാക്കോച്ചന്‍.... അങ്ങനെ ഒരു പട തന്നെ.

സാധാരണ ഞങ്ങള്‍ ഗാന്ധിജിയുടെ ആള്‍ക്കാരാണ്. 'വിദേശിയെ ബഹിഷ്കരിക്കൂ, സ്വദേശിയെ സ്വീകരിക്കൂ' എന്ന് പറഞ്ഞത് അദ്ദേഹം ആണല്ലോ. ഞങ്ങളുടെ പോക്കറ്റുകള്‍ അന്തോണി സര്ക്കാരിന്റെ ഖജനാവ് പോലെ ആയിരുന്നു താനും.

ബാറില്‍ പോകുന്നതിനു മുന്പ് കോളേജ് ഡേ ക്ക് ആരാണ് വരുന്നത്, ഗാനമേള എപ്പോള്‍ തുടങ്ങും ഇത്യാദി കാര്യങ്ങള്‍ അറിയാന്‍ ആര്‍ട്സ് ക്ലബ്ബ് സെക്റട്ടറി യെ സമീപിച്ചു.

അവനാനങ്കില്‍ അതിലെ ആസനത്തിനു തീ പിടിച്ചത് പോലെ ഓടി നടക്കുന്നു.

'പുതിയ അപ്പനെ കണ്ടു പിടിക്കാന്‍ നടക്കുവാണോഡാ?'

സസ്പെന്‍ഷന്‍ കിട്ടിയപ്പോള്‍ 'അപ്പനെ വിളിച്ചോണ്ട് വന്നിട്ട് ക്ലാസ്സില്‍ കയറിയാല്‍ മതി' എന്ന പ്രധാനാധ്യാപകന്റെ കല്പന അനുസരിക്കുന്നതിനു വേണ്ടി അപ്പനെ വാടകക്ക് കൊണ്ടുവന്ന ചരിത്രം അവനുണ്ട്.

'മിസ്റ്റര്‍ തോമസ് ഓഫീസിലേക്ക് വരൂ' എന്ന് സാര്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ 'ആരാ ഈ തോമസ്?' എന്ന രീതിയില്‍ വാടക അപ്പന്‍ ചുറ്റും നോക്കി.

'എന്റെ അപ്പന്റെ പേരാണ് തോമസ്' എന്ന് അവന് അവിടെ നിന്നും വിളിച്ചു പറയാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ. പാവത്തിന് രണ്ടു ആഴ്ച കൂടി സസ്പെന്‍ഷന്‍ നീട്ടിക്കിട്ടി.

'അല്ലടാ, അധ്യക്ഷന്‍ ഇതുവരെ വന്നില്ല'

'ആരാ?'

'ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളിക്കാട്'

'നിനക്കു ലാലേട്ടനെയോ മമ്മൂട്ടിയേയോ വിളിക്കാന്‍ മേലാരുന്നോടാ അലവലാതീ'

'പിന്നെ അവര് എന്റെ അമ്മായിയുടെ അനിയന്മാരല്ലേ വിളിക്കുന്ന ഉടനെ വരാന്‍' (പറഞ്ഞ മറുപടി ശകലം മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്തിയാണ് ഇവിടെ ക്വൊട്ട് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്). അവന്‍ തീ അണക്കാനുള്ള മാര്‍ഗം തേടി പോയി.

'ഉച്ച വരെ സമയം കളയാന്‍ എങ്ങോട്ടാടാ നമ്മള്‍ പോകുന്നത്?', ഞാന്‍ കേളുനോട് ചോദിച്ചു.

'സ്ഥിരം പൂവത്തുംകല് ആയാലോ?'.

'വേണ്ട, ഇന്നു അവിടെ മുഴുവന്‍ പൊടി ഇട്ട സാധനം ആയിരിക്കും. പിന്നെ തിരക്കും', രാജിക്ക് നല്ല അനുഭവ സമ്പത്ത്.

'ഇന്നു കോളേജ് ഡേ ആയതുകൊണ്ട് കുറച്ചൊക്കെ സ്റ്റാന്ഡേര്ഡ് വേണമല്ലോ. അതുകൊണ്ട് ഗാന്ധിജിയെ നമുക്കൊന്ന് മറക്കാം'

'എന്നാ സോഡിയാക്കില് നോക്കിയാലോ?'

'നമ്മടെ സാറുമ്മാരുടെ മുന്നില്‍ തന്നെ ചെന്നു ചാടണോ? അത് ശേരിയാകില്ലടാ'.

'ഹോ സ്റ്റീഫന് മാത്രമെ ശകലം എനിക്കും ബഹുമാനം ഉള്ളു'

'അല്ല, അവര്ക്കു കൂടി വാങ്ങി കൊടുക്കാന്‍ കാശില്ലാത്തത്‌ കൊണ്ടാ'

'നമുക്കു റൂംഎടുക്കാടാ'

അങ്ങനെ സോഡിയാക്കിലെ അരണ്ട വെളിച്ചത്തില്‍ ഇരുന്നു 'തേനീച്ച' യെ ഞങ്ങള്‍ പൊതിഞ്ഞു. ചൂടു പൊറോട്ടയും ചപ്പാത്തിയും ചിക്കന്‍, ബീഫ് കറികളും.

'മണം ഉണ്ടോടാ?' കേളു എന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഊതിയിട്ട് ഒരു ചോദ്യം.

'ഇതു സുഗന്ധമല്ലേടാ, നീയെന്തിനാ വിഷമിക്കുന്നേ?'

'ക്ലാസ്സിലെ പെണ്പിള്ളേര്ക്ക് ഈ മണം അടിച്ചാല്‍ മോശം അല്ലെ അളിയാ?'

'പിന്നേ, നീ വല്യ പുണ്യാളന്‍. നവോദയയില്‍ പഠിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് ഹോസ്റ്റലില്‍ നിന്നും രാത്രി മതില്‍ ചാടി പുറത്തു പോയി ബ്രാണ്ടി അടിച്ചത് കയ്യോടെ പൊക്കിയപ്പോള്‍ കിട്ടിയ അടിയുടെ പാടു ഇപ്പോഴും നിന്റെ ചന്തിയില്‍ തന്നെ ഇല്ലേ?'

'പോടാ ****' 'രാജി, നീ ഫിറ്റ് ആണ്. ഇനി അടിക്കണ്ട'. ജയിംസിന്റെ ഉപദേശം.

'പോടാ അന്ധന്‍ കൊണാപ്പാ. നീ വാള് വക്കാതെ നോക്കിയാ മതി'

'ഗാനമേള തുടങ്ങാരായെടാ. വേഗം തീര്‍ക്ക്'

ഒരു വിധത്തില്‍ ബില്‍ ഒക്കെ സെറ്റില്‍ ചെയ്ത് ഞങ്ങള്‍ കോളേജില്‍ എത്തി. ഓഡിട്ടൊറിയത്തിന്ടെ പുറകിലത്തെ വാതിലിനടുത്ത് ചെന്നപ്പോള്‍ അതിന് മുന്‍പില്‍ നെഞ്ചും വിരിച്ച് 'സെബാന്‍', ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസ് ഇന്‍ ചാര്‍ജ്!

ഒരു അദ്ധ്യാപകന്‍ എന്ന രീതിയില്‍ സര്‍ ഞങ്ങളോട് പെരുമാറാറുള്ളത് ക്ലാസ്സിനു അകത്തു വരുമ്പോള്‍ മാത്രം. പുറത്തു ഞങ്ങളുടെ ആത്മ മിത്രം. സാറിനേപ്പറ്റി പറയാനാണങ്കില് ഒത്തിരിയുണ്ട്.

ടൂര്‍ നു പോയപ്പോള്‍ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ഇരുന്നു രണ്ടെണ്ണം വീശുകയും ആത്മാവിന് പുക കൊടുക്കുകയും ചെയ്ത 'സെബാന്‍'.

പ്രാക്ടിക്കല്‍ എക്സാം ഇവാല്യുവേഷന് വേറെ കോളേജില്‍ നിന്നും വന്ന സാറിനോട് നിര്‍ബന്ധിച്ച് എനിക്ക് ഫുള്‍ മാര്‍ക്ക് വാങ്ങിത്തന്ന 'സെബാന്‍'

ടൂറിനു ഊട്ടിയില്‍ നിന്നും മേട്ടുപ്പാളയത്തേക്ക് പോകുമ്പോള്‍ 'മന്മത റാസാ' ഗാനത്തിന് ചുവടുകള്‍ വച്ചിരുന്ന എന്നെ നോക്കി 'നിന്റെ താളം പോര. ഒന്നു കൂടി അടിചിട്ട് വന്നു തുള്ളടാ' എന്ന് മൊഴിഞ്ഞ 'സെബാന്‍'

സ്റ്റഡി ലീവിന്റെ സമയത്തും കോളേജില്‍ വന്നു ജൂനിയര്‍ പെണ്പിള്ളേരുമായി സോള്ളിക്കൊണ്ടിരുന്ന എന്നെ വിളിച്ച് ചീത്ത പറഞ്ഞ 'സെബാന്‍'

കോളേജ് ഇലക്ഷനില്‍ കെ. എസ്. യു. എനിക്ക് സീറ്റ് തന്നത് അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ 'നീ ഇലക്ഷന് നില്‍ക്കരുത്, നിന്റെ കരിയറിനെ ബാധിക്കും' എന്ന് ഉപദേശിച്ച് പിന്തിരിപ്പിച്ച 'സെബാന്‍'.

അങ്ങനെ പെഴ്സനലി കക്ഷിക്ക് എന്നെ വല്യ കാര്യമായിരുന്നു.

സെബാനെ കണ്ടതും സംഘത്തിലെ പലരും പലവഴിക്ക് മുങ്ങി. എനിക്ക് ഓടാന്‍ ഒരു അവസരം കിട്ടിയില്ല. ആദ്യരാത്രിയില്‍ ഭര്‍ത്താവിനു മുന്നിലേക്ക് പോകുന്ന നവവധുവിന്റെ നാണത്തോടെ ഞാന്‍ സെബാന്റെ അടുത്ത് ചെന്നു.

സെബാന്‍ മുഖം ചുളിച്ച് എന്നെ നോക്കി, എന്നിട്ട് ചോദിച്ചു.

'എവിടെ പോയി കിടക്കുവാരുന്നടാ നീ ഇത്രയും നേരം?'

' അത് പിന്നെ.... ഇന്ന് കോളേജ് ഡേ ഒക്കെ അല്ലെ സാറേ'

'ബോധം വല്ലതും ബാക്കി ഉണ്ടോ?'

'പിന്നെ, ഗാനമേളക്ക് തുള്ളനമല്ലോ'

'പ്രൈസ് ഡിസ്ട്രിബ്യൂഷന്റെ സമയത്തെങ്കിലും നിനക്കു എത്താമായിരുന്നില്ലേടാ?'

'അതിന് എനിക്കെന്തു സമ്മാനം സാറേ'

'ഡാ, മരത്തലയാ'.

സാറിന് എന്നെ വേറെന്തോ വിളിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു എന്നെനിക്കു തോന്നി.

'ബെസ്റ്റ് ഔട്ട്ഗോയിംഗ് സ്ടുഡന്റ്റ് അവാര്‍ഡ് നിനക്കായിരുന്നു'

ഞാന്‍ വായും പൊളിച്ച് നിന്നു പോയി.

'എനിക്കോ???? ഞാന്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല സാറേ'

'അത് ഇപ്പഴല്ലേടാ അനൌണ്‍സ് ചെയ്യൂ, നിന്റെ പേരു മൂന്നു പ്രാവശ്യം വിളിച്ചു. നീ അവാര്‍ഡ് മേടിക്കുമ്പം എനിക്കല്ലേടാ അതിന്റെ അഭിമാനം, നീ എന്റെ സ്ടുഡന്റ്റ് ആയതുകൊണ്ട്?'

ഒന്നും മിണ്ടാതെ തല കുനിച്ച് നിന്നതേ ഉള്ളു ഞാന്‍. അവാര്‍ഡ് പിന്നെ ഓഫീസ് റൂമില്‍ പോയി വേണമെങ്കിലും വാങ്ങിക്കാം. പക്ഷെ കോളേജിലെ തരുണീമണികളുടെ മുന്നില്‍ വച്ച് അത് കൈപ്പറ്റുക എന്ന് പറയുന്നത് ചില്ലറ കാര്യം വല്ലതും ആയിരുന്നോ? പോയ ബുദ്ധി പിടിച്ചാല്‍ കിട്ടില്ലല്ലോ.

സോഡിയാക്കില്‍ പോകാതിരുന്നന്കില്‍ എന്ന് അറിയാതെ തോന്നിപ്പോയി. അന്ന് ഗാനമേളക്ക് ഡാന്‍സ് കളിക്കാനോ പ്രൈസ് കിട്ടിയതില്‍ സന്തോഷമോ തോന്നിയില്ല. പിന്നീട് മൂന്നു വര്‍ഷം കൂടി കോളേജില്‍ പഠിച്ചങ്കിലും അത് പോലെ ഒരു അവസരം എനിക്ക് വീണ്ടും കിട്ടിയതുമില്ല.

****

ഓഫ് ദ റെക്കോര്‍ഡ്: ആ അവാര്‍ഡിന് ഞാന്‍ എങ്ങനെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു എന്ന് നിങ്ങള്ക്ക് തോന്നിയത് പോലെ ഒരു സംശയം അന്ന് എനിക്കും തോന്നാതിരുന്നില്ല. പിന്നെ ക്ലാസ്സ് കട്ട് ചെയ്യലും പഞ്ചാര അടിയും അലമ്പ് പരിപാടികളും അല്പസ്വല്പം 'മധുര' പാനവും ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നന്കിലും ബേസിക്കലി ഞാന്‍ ഒരു 'നീറ്റ്‌' ആയിരുന്നത് കൊണ്ടും അക്കാദമിക് വിഷയങ്ങളില്‍ തരക്കേടില്ലാത്ത പ്രകടനം കാഴ്ച വച്ചിരുന്നത് കൊണ്ടും എന്റെ പേരു നോമിനേറ്റ് ചെയ്തു എന്ന് ഞാന്‍ അങ്ങ് വിശ്വസിച്ചു.