ശങ്കരന്‍കുട്ടിയും നാരായണന്‍കുട്ടിയും കൂടെ പാവം അലക്സും

ചെന്നൈയിലെ ഒരു വിരസമായ വാരാന്ത്യതിലാണ് 'ഒരു കഥ എഴുതിയാലോ' എന്ന ഐഡിയ എന്റെ മനസ്സില്‍ ഉടലെടുക്കുന്നത്. വീട്ടില്‍ ടി. വി. ഉണ്ട്, പക്ഷെ മലയാളം ചാനലുകള്‍ കുറവ്. കൂടാതെ ശനിയും ഞായറും അപ്രഖ്യാപിത പവര്‍ കട്ടും. ജിജേഷിന്റെ മുറിയില്‍ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഉണ്ട്, ഇന്റര്നെറ്റ് ഇല്ല. അതുകൊണ്ട് എഴുത്ത് മാത്രമെ ഉള്ളു സമയം കളയാന്‍ ഒരു മാര്‍ഗം.

പക്ഷെ എന്തിനെ പറ്റി എഴുത്തും? ഞാന്‍ ഒരു സാഹിത്യകാരന്‍ അല്ല. അതുകൊണ്ട് ഭാവനയില്‍ നിന്നും ഒരു പിണ്ണാക്കും കിട്ടില്ല. എങ്കില്‍ സ്വന്തം ജീവിതത്തില്‍ നടന്ന സംഭവങ്ങളില്‍ നിന്നും ഒരു കഥാ തന്തു ഉണ്ടാക്കി ഒരു ചെറുകഥ ഒപ്പിക്കാം എന്ന്‍ വിചാരിച്ചു.

കോളേജില്‍ പഠിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് ധാരാളം വായനോക്കി നടന്നിട്ടുണ്ട്, ഇലക്ഷന്‍ കാലത്ത് കൂട്ടുകാര്‍ക്കു വേണ്ടി വോട്ട് പിടിക്കാന്‍ പോയിട്ടുണ്ട്, ലൈന്‍ അടിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ഹംസം ആയി സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്, നാല് പേരുടെ മുന്‍പില്‍ ഷൈന്‍ ചെയ്യാന്‍ കിട്ടുന്ന അവസരങ്ങള്‍ മുതലാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട് .... അങ്ങനെ പലതും. ഇ സംഭവങ്ങള്‍ എല്ലാം ഓര്ത്തു കൊണ്ട് ഞാന്‍ ഒരു കഥയുണ്ടാക്കി.

എന്റെ കഥയിലെ നായകന്റെ പേരു 'അലക്സ്'. അലക്സ് ഒരു കോളേജ് കുമാരനാണ്. കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ അടിച്ച് പൊളിച്ചു നടക്കുന്ന ഒരു ഒന്നാം വര്‍ഷ ബിരുദ വിദ്യാര്‍ഥി. കോളേജിലെ ഇലക്ഷന്‍ നടക്കുന്ന സമയം. കഥ തുടങ്ങുന്നത് അവിടെ നിന്നും.

സുഹൃത്തിനു വേണ്ടി വോട്ട് പിടിക്കാന്‍ അലക്സ് കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ പ്രീ ഡിഗ്രി ക്ലാസില്‍ എത്തി. പ്രീ ഡിഗ്രി രണ്ടാം ഗ്രൂപ്പ്. പെണ്‍കുട്ടികള്‍ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ക്ലാസ്. കൂടെ വന്നവന്‍ പ്രസംഗം തുടങ്ങി. ഏതെന്കിലും പരിചിത മുഖം ഉണ്ടോ എന്നറിയാന്‍ എല്ലായിടത്തും നോക്കുന്നതിനിടയില്‍ ആണ് അലക്സ് ആ കുട്ടിയെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്.

മുന്നില്‍ നിന്നും രണ്ടാമത്തെ ബെന്ചില്‍ ഇരുന്നു, കൂട്ടുകാരിയോട് സംസാരിക്കുന്ന ആ കുട്ടി. അവളുടെ നിഷ്കളങ്കമായ പുന്ചിരിയും സുറുമയിട്ട പോലുള്ള കണ്ണുകളും ലിപ്സ്ടിച്ക് ന്റെ നിറം അറിയാത്ത ചുണ്ടുകളും ത്രെഡ് ചെയ്യാത്ത പുരികവും നീണ്ടു നിവര്‍ന്ന മുടിയും നെറ്റിയിലെ കറുത്ത കൊച്ചു പൊട്ടും അവന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. ആ ശാലീനത അവനെ വല്ലാതെ ആകര്‍ഷിച്ചു.

അലക്സ് അവളുടെ അടുത്ത് ചെന്നു, എന്നിട്ട് ചോദിച്ചു.

'കോളേജ് ഇലക്ഷന്‍ അടുത്ത മാസം ആണ്, അന്ന് വോട്ട് ചെയ്യാന്‍ വരില്ലേ?, അതോ വീട്ടിലിരുന്നു കളയുമോ?'.

മറുപടിയായി ആദ്യം അവള്‍ ഒന്നു അമ്പരന്നു നോക്കി, 'ഇതാരാണ്' എന്ന ഭാവത്തില്‍.

'എന്റെ ഫ്രണ്ട് ഒരു സ്ഥാനാര്‍ഥി ആണ്, ഒന്നു വോട്ട് ചെയ്തെക്കണം' അലക്സ് തുടര്‍ന്നു.

ഉത്തരത്തിനു പകരം അവള്‍ ചെറുതായി ഒന്നു ചിരിച്ചതേ ഉള്ളു, പക്ഷെ ആ ചിരി അവന്റെ മനസ്സില്‍ ഉണ്ടാക്കിയ സന്തോഷത്തിനു അതിരില്ലായിരുന്നു.

പിറ്റേന്ന് അവന്‍ വീണ്ടും അതേ സ്ഥലത്തു ചെന്നു, ഒരു ഹായ് പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് ചോദിച്ചു, 'എന്താ കുട്ടിയുടെ പേരു?'

'എന്തിനാ?'

'ചുമ്മാ അറിഞ്ഞിരിക്കാന്‍'

'അറിഞ്ഞിട്ട്‌?'

'ശെടാ, ഒരു പേരു ചോദിച്ചതിനാണോ ഇത്രയും മറു ചോദ്യങ്ങള്‍?'

എന്തായാലും അവള്‍ പേരും നാടും ഒക്കെ പറഞ്ഞു അവനോട്. അത് അലക്സിനു ഒരു തുടക്കം മാത്രം ആയിരുന്നു.

അടുത്ത ദിവസം മുതല്‍ വോട്ട് പിടിക്കാനെന്ന ഭാവത്തില്‍ അലക്സ് ആ ക്ലാസ്സിലെ സ്ഥിരം സന്ദര്‍ശകന്‍ ആയി. എന്നും അവളുടെ അടുത്ത് പോയി എന്തെങ്കിലും സംസാരിക്കും. തിരിച്ച് അവള്‍ അധികമൊന്നും സംസാരിക്കാറില്ലന്കിലും ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരി എങ്കിലും അലക്സിനു സമ്മാനിക്കുമായിരുന്നു. തന്റെ കത്തി കേള്‍ക്കാന്‍ അവള്‍ ഇരുന്നു തരുന്നു എന്നത് തന്നെ അവനെ ഹാപ്പി ആക്കി. ഈ പഞാരയടി പരിപാടി അവന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ എല്ലാം അറിഞ്ഞു.

'എന്താടാ ആ ക്ലാസില്‍ ഒരു ചുറ്റിക്കളി?' ഒരുത്തന്‍.

'അവള്‍ നിന്റെ ചൂണ്ടയില്‍ കൊത്തിയോ?' അടുത്തവന്റെ വക.

'ഒന്നു പോടാ ____ മോനേ'. നിനക്കൊന്നും യഥാര്ത്ഥ സൌഹൃദത്തിന്റെ വില അറിയില്ല.

'ഉവ്വുവ്വ, അവന്റെ ഒരു സൌഹൃദം, കാള വാള് പോക്കുന്നത് കാണുമ്പഴേ അറിയാമെടാ....'

'എന്നെ പോലെ ഡീസന്ഠ് കാളകളും ഉണ്ടടാ ഈ നാട്ടില്‍'

'നമുക്കു കാത്തിരുന്നു കാണാം'

അടുത്ത ചോദ്യം ചെയ്യല്‍ അലക്സിന്റെ ക്ളാസിലെ ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ വക ആയിരുന്നു.

'എന്താടാ ആ സെക്കന്റ് ഗ്രൂപ്പിന് മുന്‍പില്‍ ഒരു ഉരുണ്ടുകളി?'

' അത് പിന്നെ, അങ്ങനെ പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും ഇല്ലടീ'

'ഓ പിന്നെ, നീ സത്യം പറ, നിനക്കു അവളെ ഇഷ്ടമാണോ?'

' അത് പിന്നെ, നീ ഇങ്ങനെ പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചാല്‍....'

'പിന്നെ?, നിനക്കു ആലോചിക്കാന്‍ പത്തു വര്ഷം വേണോ?, അതിനുള്ളില്‍ അവള്‍ വേറെ ആണ്പിള്ളേരുടെ കൂടെ പോകും!'

'ഞാനെങ്ങനാടീ ചാടിക്കയറി ഇഷ്ടാന്ന് പറയുന്നത്?. എല്ലാ ദിവസവും പോയി കത്തി വക്കാറുണ്ടന്നുളളത് നേരാ. പക്ഷെ....'

'നീ ധൈര്യമായി പോയി പറയടാ. അവള്ക്ക് നിന്നോട് ഒരു സോഫ്റ്റ് കോര്‍ണര്‍ ഉണ്ടന്ന ഞാന്‍ അറിഞ്ഞത്, അവളുടെ ക്ളോസ് ഫ്രണ്ട് എന്റെ കസിന്‍ ആണ്, അതുകൊണ്ടല്ലേ നിന്നോട് ഞാന്‍ ഇ വിവരം പറഞ്ഞേ'

'നീ ചുമ്മാ കളിപ്പിക്കാതെ, ആന കൊടുത്താലും ആശ കൊടുക്കല്ലേ കൊച്ചെ'

'സത്യമായിട്ടും പറഞ്ഞതാടാ'

'നേരാണങ്കില്‍ നിനക്കു ഞാനൊരു ട്റീറ്റ് തരാം. ഏതായാലും ഒരു കൈ നോക്കിയിട്ട് തന്നെ കാര്യം'. അലക്സ് രണ്ടും കല്പിച്ചു തന്നെ ആയിരുന്നു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ അവന്‍ അവളുടെ ക്ലാസ്സില്‍ ചെന്നു, എന്ത് പറയണം എന്ന് അവന് യാതൊരു നിശ്ചയവും ഇല്ലായിരുന്നു. ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായി ഒരു പെണ്ണിനോട് ഇഷ്ടമാനന്നു പറയാന്‍ പോകുന്നതിന്റെ ടെന്‍ഷന്‍ അവന്റെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞു നിന്നു.

അവന്‍ ക്ളാസിനു അകത്ത് കയറി നോക്കി. സ്വന്തം സീറ്റില്‍ അവള്‍ ഒരു ഓറഞ്ച് കളറിലുള്ള പട്ടുപാവാട ഇട്ടു ഇരിക്കുന്നു. നെറ്റിയില്‍ ഒരു ചന്ദനക്കുറി. സാധാരണ പിന്നിയിടാറുള്ള മുടി അവള്‍ വിടര്‍ത്തി ഇട്ടിരിക്കുന്നു. ആ വേഷത്തില്‍ അവള്‍ കൂടുതല്‍ സുന്ദരി ആണന്നു അവന് തോന്നി.

'ഇന്നു വോട്ട് പിടിക്കാന്‍ പോയില്ലേ?' പതിവു പോലല്ലാതെ അവളാണ് ആദ്യം സംസാരിച്ചത്.

'ഇല്ല, നിന്നെ കാണാന്‍ വന്നതാ'

'ഹ്മ്മം?'

'ചുമ്മാ, ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാനുണ്ടായിരുന്നു'

'എന്ത്?'

'ഇന്നു അമ്പലത്തില്‍ പോയോ?'

'ഇല്ല, എന്തേ?'

'ചന്ദനക്കുറി കണ്ടത് കൊണ്ട് ചോദിച്ചതാ'

' അത് വെറുതെ തോട്ടന്നെ ഉള്ളു, ഇതാണോ ചോദിക്കാനുന്ടന്നു പറഞ്ഞത്?'

'അല്ല.'

'പിന്നെ?'

' അത് പിന്നെ, നീ ഒന്നു പുറത്തേക്ക് വരാമോ?'

ആദ്യം ഒന്നും മടിച്ചന്കിലും അവള്‍ അലക്സിന്റെ കൂടെ പുറത്തു ചെന്നു.

'നമ്മള്‍ തമ്മില്‍ എന്നും സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ട് എന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ പലതും ചോദിക്കുന്നു'

'അതുകൊണ്ട്, ഇനി കാണണ്ട എന്നാണോ?'

'അയ്യോ, ചതിക്കല്ലേ കൊച്ചെ. ഞാന്‍ അങ്ങനെയല്ല ഉദ്ദേശിച്ചത്'

'പിന്നെ എന്താണാവോ?' അവള്‍ പുരികം ചുളിച്ചു അവനെ ഒരു നോട്ടം നോക്കി.

ചുറ്റുപാടും നോക്കി ആരും ഇല്ല എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തിയ ശേഷം അവന്‍ തുടര്‍ന്നു.

' എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു ചെറിയ താത്പര്യം, ഒരു പ്രത്യേക ഇഷ്ടം ഉണ്ടെന്നുള്ളത് നേരാ. എന്നോട് കൂട്ടുകാര്‍ പറഞ്ഞത് അത് നിന്നോടുള്ള സ്നേഹം തന്നെ ആണന്നാ. പക്ഷെ നിനക്കു ഇങ്ങോട്ട് എങ്ങനെ ആണ് എന്നിക്കറിയില്ല, അതുകൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ ഇതുവരെ ഒന്നും പറയാതിരുന്നത്'

'അപ്പം അവരുടെ വാക്കു കേട്ട് ഓടിച്ചാടി വന്നതാ?'

'അല്ല, ഇപ്പം പറഞ്ഞത് എനിക്ക് തോന്നിയിട്ട് തന്നെയാ. വളച്ചുകെട്ടി പറയുന്നില്ല. എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്. നീ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും എന്നറിയില്ലാത്തത് കൊണ്ടാ പുറത്തേക്ക് വിളിച്ചു സംസാരിച്ചത്‌'

അവള്‍ ഒന്നും മിണ്ടാതെ, ഹോസ്റ്റലില്‍ നിന്നും കോളേജിലേക്ക് വരുന്ന കുട്ടികളേയും നോക്കി നിന്നു. അലക്സിന്റെ നെഞ്ഞിടിപ്പിന്റെ വേഗം കൂടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.

ഇത്രയും കഥ ഉണ്ടാക്കിയപ്പോഴേക്കും ഞായര്‍ വൈകുന്നേരം ആയി. അന്ന് രാത്രി ഇരിങ്ങാലക്കുടക്കാരനും എന്റെ സഹമുറിയനുമായ ബിമല്‍ വിശ്വം ചോദിച്ചു, 'രാകേഷേ നമുക്കൊരു ബിയര്‍ അടിച്ചാലോടാ?'

'നല്ല ചൂട്, തണുത്തത് കിട്ടുമെന്കില്‍ ഞാന്‍ റെഡി. ആരൊക്കെ ഉണ്ട്?'

'ജിജേഷ് റെഡി'

എല്ലാം എന്റെ സഹമുറിയന്മാര്‍. അടുത്തടുത്ത രണ്ടു വീടുകളിലായി ഞങ്ങള്‍ എട്ടു പേര്‍ ആയിരുന്നു താമസിച്ചിരുന്നത്. എല്ലാവരും കമ്പനിയില്‍ ഒന്നിച്ചു ജോയിന്‍ ചെയ്തവര്‍.

ഞാനും ബിമലും പോയി 'വൈന്‍ ഷോപ്പ്' നു മുന്‍പില്‍ ക്യൂ നിന്നു. കുടിയന്മാരുടെ മുടിഞ്ഞ തിരക്ക്.

'ഇവന്മാര്‍ക്കൊന്നും വേറെ പണിയില്ലേ?, വൈകുന്നേരമായാല്‍ ഇറങ്ങിക്കോളും കള്ള് കുടിക്കാന്‍'. ബിമാലിന്റെ കമന്റ്.

'നാടും നാട്ടുകാരും ഒക്കെ നശിചോണ്ടിരിക്കുവാടാ. നമ്മളെ പോലുള്ള മാന്യന്മാര്‍ക്ക് ജീവിക്കാന്‍ വല്യ പാടാ', ഞാന്‍ സപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്തു.

ഉന്തും തല്ലും ഒക്കെ ഉണ്ടാക്കി ഒരു വിധത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ 'സിങ്കാരോ' യുടെ ആറ് ബോട്ടില്‍ വാങ്ങി. എന്നിട്ട് പകുതി കയ്യിലിരുന്ന പ്ലാസ്റ്റിക് കൂടിലും ബാക്കി പകുതി വയറിനും കൈലി മുണ്ടിനും ഇടയിലും തിരുകിക്കയറ്റി. ഞങ്ങടെ വീടിനു താഴെ താമസിക്കുന്ന ചേട്ടനും ചേച്ചിയും കാണാതെ വേണമല്ലോ കൊണ്ടു പോകാന്‍. അല്ലന്കിലെ അവര്ക്കു ഞങ്ങളെ പറ്റി ഇഷ്ടം പോലെ പരാതികള്‍ ഓണര്‍ ആയ 'പാര്ഥണ്ണന്‍' നോട് പറയാനുണ്ട്. ഇനി ഇതും കൂടി വേണ്ടല്ലോ, പാവം അവര്‍ എല്ലാം ഓര്ത്തു വയ്ക്കണ്ടേ.

ടെറസ്സിനു മുകളില്‍ ഇരു‌നു ഞങ്ങള്‍ മൂന്നും കൂടി ബിയര്‍ അടി തുടങ്ങി. ബിയര്‍ അടിക്കുമ്പോള്‍ മണിയുടെ നാല് നാടന്‍ പാട്ടെങ്കിലും പാടുന്നത് ബിമലിന്റെ പതിവാ. പതിവുപോലെ അവന്‍ രണ്ടു പാട്ടു പടി, എന്നിട്ട് എനിക്ക് മൈക്ക് ഹാന്‍ഡ് ഓവര്‍ ചെയ്തു.

ജിജേഷ് ഇടയ്ക്ക് കയറി ചോദിച്ചു. 'രാകേഷേ, നീ ഇന്നു കഥ എഴുതുവായിരുന്നു എന്ന് കേട്ടല്ലോ'

'ആര് പറഞ്ഞു?'

'റിജോ'

'അതിനവന്‍ പകല്‍ മുഴുവന്‍ ഉറക്കമായിരുന്നല്ലോ'

'ഇടക്കെഴുനെറ്റപ്പോഴൊക്കെ നീ മുടിഞ്ഞ എഴുത്തായിരുന്നന്നാ പറഞ്ഞത്. അവന്‍ ഒളിഞ്ഞു നോക്കിയന്കിലും കുറച്ചേ വായിക്കാന്‍ പറ്റിയുള്ളൂ എന്ന് പറഞ്ഞു' .

'എന്നാ നീ ആ കഥ പറയടാ'. ബിമല്‍.

' അത് തീര്‍ന്നില്ല'

'സാരമില്ല, എഴുതിയത് പറ'.

അങ്ങനെ ആ ദുര്‍ബല നിമിഷത്തില്‍ അവര്‍ രണ്ടു പേരോടും കൂടി ഞാന്‍ ആ കഥ പറഞ്ഞു പോയി.

എഴുതിയ ഭാഗം വരെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. ഉടനെ ചോദ്യം. 'നീയാണല്ലെ അലക്സ്?'

'ഏയ്, അല്ല. അതൊരു സാങ്കല്‍പ്പിക കഥാപാത്രം മാത്റം. തന്നെയുമല്ല നിങ്ങള്‍ ആലോചിച്ചു നോക്ക്, അലക്സ് ക്രിസ്ത്യാനി ആണ്, ഞാന്‍ ഹിന്ദു അല്ലേ'

' അത് വിട്, നീ തന്നെ നായകന്‍, ഞങ്ങള്ക്ക് റോള്‍ ഇല്ലേ?' ബിമല്‍.

'നിങ്ങള്ക്ക് വേണോ?'

'എന്തൊരു ചോദ്യമാടെ ഇതു?'

'ശങ്കരന്‍ കുട്ടി, നാരായണന്‍ കുട്ടി. അങ്ങനെ രണ്ടു കൂട്ടുകാരെ കൂടി നീ അലക്സിനു കൊടുക്ക്', ജിജേഷിന്റെ നിര്‍ബന്ധം.

'ശെരി, ബാക്കി കഥ എഴുതുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ അവരെ കൂടി ചേര്‍ക്കാം.'

അപ്പഴാണ് കണ്ണൂര്‍ക്കാരുടെ പേടിസ്വപ്നമായ ജിദിന്‍ സഖാവ് തല ചൊറിഞ്ഞു കൊണ്ട് അങ്ങോട്ട് കയറി വന്നത്.

'എന്തിരടെ തല ചൊറിയണതു?. ഉള്ള മുടി കൂടി പൊഴിഞ്ഞു പോകും കേട്ടാ'

'പോടാ പന്ന മോനേ'

സ്വന്തം അപ്പനെ പറ്റി പറഞ്ഞാലും ജിദിന്‍ ക്ഷമിക്കും. പക്ഷെ ആരെങ്കിലും മുടിയെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞാല്‍ മാത്റം ജിദിനു സഹിക്കില്ലായിരുന്നു.

'എടാ, ഇവന് നമ്മള്‍ എന്ത് റോള്‍ കൊടുക്കും?'

'നിങ്ങള്‍ എല്ലാം കൂടി എന്റെ കഥയെ കൊളമാക്കുവാനോടേ??

'നീ അങ്ങനെ പറയരുത്. നമ്മള്‍ ഒന്നിച്ചു കൈ പിടിച്ച് ഇ കമ്പനിയുടെ പടികള്‍ കയറിയതല്ലെടാ. കഥയിലും നമ്മള്‍ എല്ലാരും വേണ്ടേ?'

'കോളേജ് ആകുമ്പോള്‍ ഒരു കാന്റീന്‍ ഉണ്ടാകുമല്ലോ. അവിടെ ചായ അടിക്കുന്ന ശങ്കുണ്ണി ആയി ജിദിനെ ഞാന്‍ കഥയില്‍ തിരുകി കയറ്റാം, പോരേ?. പിന്നെ പിള്ളേര്‍ എല്ലാം ശങ്കുണ്ണിയെ വിളിക്കുന്നത് പ. പൂ. ശങ്കുണ്ണി എന്നാണ്. (ചിലര്‍ക്കെന്കിലും മനസിലായി എന്ന് കരുതുന്നു, നടന്ന സംഭവമായത് കൊണ്ട് ഒഴിവാക്കാന്‍ പറ്റില്ല, ക്ഷമിക്കുക). അതുകൊണ്ട് പാപ്പു ശങ്കുണ്ണി എന്ന പേരു എങ്ങനെ ഉണ്ട്?'

ബിമലും ജിജെഷും ഒരേ സ്വരത്തില്‍ 'യെസ്' പറഞ്ഞു. ജിദിന്റെ മറുപടി ദഹിക്കാന്‍ എനിക്ക് രണ്ടാമത്തെ ബിയര്‍ ഒറ്റയിരുപ്പിന് തീര്‍ക്കേണ്ടി വന്നു.

'എങ്കില്‍ പിന്നെ ലോമറിനേം റിജോയേം മാത്രം ആയിട്ട് എന്തിനാ മാറ്റി നിര്‍ത്തുന്നത്, അവര്‍ക്കും കൊടുക്കെടാ റോളുകള്‍'

'റിജോ കോളേജിലെ ഗുണ്ട, പേരു ശശി. അവന്‍റെ തടിക്ക് അതാ ബെസ്റ്റ്. ലോമര്‍ 'നിര്‍ഗുണന്‍ ബാബു', മതിയോ? പിന്നെ ഒരു കാര്യം, ഇവരൊക്കെ കഥയില്‍ ഒന്നോ രണ്ടോ രംഗങ്ങളില്‍ മാത്രം. അല്ലന്കില്‍ എന്റെ കഥ മുന്നോട്ടു പോകില്ല'.

'ശെരി, റോള്‍ കൊടുത്താല്‍ മതി. ബാക്കി നീ എപ്പോ തീര്‍ക്കും?'

'കഥ എഴുതണമെന്കില്‍ ഒരു മൂഡ് വേണ്ടേ ബിമലെ. എഴുതി കഴിയുമ്പോ നിന്നെ കാണിക്കാം'.

'നിനക്കു മൂഡ് ഇല്ലേ ഞാന്‍ എഴുതാമെടാ. ഇതാ പിടിച്ചോ കഥയുടെ ബാക്കി'. ബിമല്‍ കഥയുടെ ബാക്കി മെനഞ്ഞുണ്ടാക്കി.

'അവള്‍ അലക്സിന്റെ കാരണം നോക്കി അടിക്കുന്നു. അപ്പോള്‍ നാരായണന്‍ കുട്ടിയും ശങ്കരന്‍ കുട്ടിയും അവിടെ എത്തും. അവരുടെ സൌന്ദര്യത്തില്‍ മയങ്ങുന്ന നായിക അവരില്‍ ആരെ സ്വീകരിക്കണം എന്നറിയാതെ സംശയിച്ചു നില്ക്കുന്നു'

ബാക്കി ജിജേഷിന്റെ വക. 'അതിനിടെ അലക്സ് ശങ്കരന്‍ കുട്ടിയേം നാരായണന്‍ കുട്ടിയേം വെല്ലു വിളിക്കുന്നു. എന്നിട്ട് കാന്റീനില്‍ പോയി പാപ്പു ശങ്കുണ്ണിയുടെ കയ്യില്‍ നിന്നും ചായ വാങ്ങി കുടിച്ച് വിഷാദ ഗാനം പാടുന്നു. അപ്പോള്‍ നാരായണന്‍ കുട്ടിയും ശങ്കരന്‍ കുട്ടിയും കൂടി കോളേജിലെ ഗുണ്ട ശശിയുടെ കൂട്ട് പിടിച്ച് കാന്റീനില്‍ വന്നു അലക്സിനെ പൊതിരെ തല്ലുന്നു. എന്നിട്ട് നായികയെം കൂട്ടി അവര്‍ ടൂര്‍ പോകും'.

'നിര്‍ത്തടാ കോപ്പന്മാരെ', എന്റെ സുന്ദരമായ കഥ നിങ്ങള്‍ ഇ പരുവത്തിലാക്കിയോ?. നീ ഒന്നും എഴുതണ്ട. ഞാന്‍ തന്നെ പൂര്തിയാക്കിക്കോളാം. ഇലക്ഷന്‍ സമയത്ത് അവന്മാര്‍ വേറെ പാര്‍ട്ടിക്കാരുമായി തല്ലുണ്ടാക്കിയ കേസില്‍ പോലീസ് കസ്റ്റഡിയില്‍ ആണ്. അതുകൊണ്ട് അലക്സിന്‍റെ കാര്യത്തില്‍ ഇടപെടാന്‍ അവര്‍ വരില്ല'.

'ആഹാ, ഞങ്ങളെ ജയിലില്‍ ഇടാന്‍ മാത്രം ആയോടാ നീ?'

'അലക്സിന്‍റെ മേത്ത് തൊട്ടു കളിച്ചാല്‍ ഞാന്‍ ഇതിനപ്പുറം ചെയ്യും'

'എങ്കി നീ ശങ്കരന്‍ കുട്ടിക്കും നാരായണന്‍ കുട്ടിക്കും ഓരോ നായികമാരെ കൊടുക്ക്'.

ഉടനെ ജിദിന്റെ റിക്വസ്റ്റ് 'ശങ്കുണ്ണിക്കും കൊടുക്കടേ ഒരു നായികയെ'.

'പോടാ, ചായക്കടക്കാരന് നായികയോ?. വേണമെന്കില്‍ അരി അരക്കാന്‍ വരുന്ന ലീലാമ്മ ചേടത്തിയുമായി ഒരു സംഭവം സെറ്റപ്പ് ചെയ്യാം'. അവന്‍ കണ്ണുരുട്ടി കാണിച്ചതല്ലാതെ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

'എല്ലാര്‍ക്കും നായിക ഒന്നും ഇടാന്‍ പറ്റില്ല. ഇതെന്താ ഹിന്ദി സിനിമയോ?'
'ഇല്ലന്കില്‍ നിന്റെ ഇ കഥ വെളിച്ചം കാണാന്‍ ഞങ്ങള്‍ സമ്മതിക്കില്ല'


ഏതു നേരത്താണോ ഇവന്മാരോട് ഈ കഥ പറയാന്‍ തോന്നിയത് എന്ന് ഞാന്‍ ഓര്ത്തു പോയി. ഏതായാലും അന്ന് രാത്രി 'കഥ എങ്ങനെ മുന്‍പോട്ടു എഴുതും' എന്ന് ആലോചിച്ച് ഞാന്‍ കിടന്നുറങ്ങി.


പിറ്റേന്ന് ഓഫീസിലിരുന്നപ്പോള്‍ ജിജേഷിന്റെ വക മെസ്സേജ്.


'രാകേഷിന്റെ കയ്യില്‍ 'വരമൊഴി' യുടെ സെറ്റപ്പ് ഉണ്ടോ?' (മംഗ്ലീഷ് മലയാളത്തിലേക്ക് മാറ്റാനുള്ള സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍).


'ഉണ്ട്, വേണോ?'


'വേണം'.


കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ഞങ്ങള്‍ക്കെല്ലാവര്‍ക്കും ശ്യാമിന്റെ വക ഒരു മെയില് കിട്ടി. ശ്യാം ഞങ്ങളുടെ ടി. ആര്‍. എ. അസോസിയേഷന്റെ സെക്രട്ടറി ആണ്. ടി. ആര്‍. എ. സംഭവവികാസങ്ങള്‍ അപ്പപ്പോള്‍ അണികളെ അറിയിക്കുക എന്നത് സെക്രട്ടറിയുടെ ശീലം ആയിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് മെയില് കണ്ടപ്പോള്‍ ജിജ്ഞാസയോടെ ഞാന്‍ വായിച്ചു നോക്കി.


'കോളേജിലെ ഇലക്ഷന്‍ കാലം. അലക്സ് വോട്ടു പിടിക്കാനായി കറങ്ങി നടക്കുന്നു....'


ഇതു എവിടെയോ കേട്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ എന്നാണു ഞാന്‍ ആദ്യം വിചാരിച്ചത്. പിന്നെയാണ് ഞാന്‍ ഞെട്ടിയത്. സെക്രട്ടറി ഈ കഥ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു? അടുത്ത മോഡ്യൂളില്‍ ഇരിക്കുന്ന അയാളെ ഞാന്‍ എത്തി നോക്കി. സെക്രെടരിയുടെ കൂടെ ജിജേഷ്! അപ്പഴാണ് കാര്യങ്ങള്‍ എനിക്ക് പിടികിട്ടുന്നത്.


കാപാലികനായ ജിജേഷ് എന്റെ കയ്യില്‍ നിന്നും തന്നെ സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ വാങ്ങി എന്റെ കഥ സെക്രട്ടറിയുടെ കൂട്ടു പിടിച്ച് പബ്ലിഷ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു. അന്ന് ജിജേഷിനെ പോയി വിളിച്ച ചീത്തക്ക് കണക്കില്ല.


അന്ന് ഞാന്‍ ഒരു കാര്യം തീരുമാനിച്ചു. എന്ത് കഥ എഴുതിയാലും പൂര്‍ത്തിയാക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് ആരോടും പറയില്ല. അത് എത്ര വെള്ളത്തിന്‍റെ പുറത്താണങ്കില്‍ പോലും. അലക്സിന്‍റെ കഥ ഞാന്‍ ഇതുവരെ പൂര്‍ത്തിയാക്കിയതുമില്ല!

'മമ്മീ, ഇതാ കുറച്ചു ആപ്പിള്‍'

രാകു, നമുക്കു മൂന്നാര്‍ വരെ പോയാലോടാ?'

ചെല്ലപ്പന്റെ ചോദ്യം കെട്ട് ഞാന്‍ ഒന്നു അമ്പരന്നു. കുടിച്ച കള്ളിന്റെ പുറത്തു പറഞ്ഞതാണന്നാണ് ഞാന്‍ ആദ്യ കരുതിയത്. വിദ്യാര്‍ഥി ഐക്യത്തിന്റെ ഫലമായി ഒരു സമരം വിജയിച്ചതിന്റെ സന്തോഷം പന്കുവക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ ബിരുദാനന്തര ബിരുദ വിദ്യാര്‍ധികള്‍ പൂവത്തിങ്കല്‍ ഷാപ്പില്‍ വട്ട മേശ സമ്മേളനം നടത്തി കോളേജ് ഫുട്ബോള്‍ ഗ്രൗണ്ടില്‍ വിശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ ആണ് ചെല്ലപ്പന്‍ ഇതു ചോദിക്കുന്നത്.

'പോകമെടാ ചെല്ലപ്പാ'. കണ്ണപ്പന്റെ മറുപടി. പാവം ജയിസ് മോന്‍. അവന്‍ ഇതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഗ്രൌണ്ടിന്റെ മതിലിനു അപ്പുറത്തുള്ള ലേഡീസ് ഹോസ്റ്റലിന്റെ ജനലുകളില്‍ ഏതെന്കിലും ഒന്നു തുറക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കി ഇരിക്കുകയാണ്.

'രാകു, വെള്ളിയാഴ്ച ആയതുകൊണ്ട് മൂന്നാര്‍ പോയാല്‍ രണ്ടു ദിവസം അര്മാദിക്കാമെടാ'. ചെല്ലപ്പന്‍ അങ്ങനെയാണ്, രണ്ടെണ്ണം അകത്തു ചെന്നാലും ഇല്ലന്കിലും അവന്‍ ഞങ്ങളെ ഇങ്ങനോക്കെയെ വിളിക്കൂ. 'മോനേ, കുട്ടാ' എന്നൊക്കെ. ചെല്ലപ്പന്‍ തുടര്‍ന്നു. 'ജയിസ് മോനേ, എന്താ നിന്റെ അഭിപ്രായം?'

അവന്‍ ചോദിക്കുന്നതില്‍ കാര്യമുണ്ട്. മൂന്നാര്‍ പോയാല്‍ തങ്ങണമെങ്കില്‍ അടിമാലിയിലെ ജയിസിന്റെ വീട് വേണം. അതുകൊണ്ട് ജയിസിനെ കൂടി കൊണ്ടുപോയാലേ പരിപാടി നടക്കൂ. പെട്ടെന്നുള്ള പരിപാടി ആയതുകൊണ്ട് ആദ്യം ഒന്നു ഞെട്ടിയങ്കിലും പോകാന്‍ എനിക്കും ഒരു താത്പര്യം തോന്നി. 'ഡാ ജയിസ്, പോകാടാ' ഞാനും പറഞ്ഞു.

ഞങ്ങള്‍ നാലു പേര്‍ മാത്രമായിരുന്നു കോളേജിലെ ഫിസിക്സ് പി.ജി.ക്ലാസ്സിലെ ആണ്തരികള്‍. ആദ്യത്തെ ആള്‍ കെ. പി. സി. ആര്‍. ബംഗ്ലാവിന്‍റെ ഉടമ ജെയിംസ്. അവന്റെ വീടിനു 'കെ. പി. സി. ആര്‍. ബംഗ്ലാവ്' എന്ന് പേരിട്ടതിനു പിന്നില്‍ ഒരു കഥ ഉണ്ട്. കോളേജില്‍ 'കെ. പി. സി. ആര്‍.' എന്ന ലേബലില്‍ ഫീസ് ആനുകൂല്യം വാങ്ങിച്ചിരുന്ന ആളാണ് അവന്‍. അച്ഛനു കൃഷി എന്നാണ് അവന്‍ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞിരുന്നത്. ഒരു ദിവസം ഞാനും ജയിസ് മോനും കൂടി അവന്റെ വീട്ടില്‍ പോയി, വീട് കണ്ട ഞങ്ങള്‍ ഞെട്ടി, ഒരു രണ്ടു നില ബംഗ്ലാവ്. വീടിനു ചുറ്റും ഉള്ള റബ്ബര്‍ എസ്റ്റേറ്റ്‌, വാഴ തോട്ടം, കപ്പ തോട്ടം എല്ലാം അവന്റെ വക.... കൃഷിക്കരിലും കൊടീശ്വരന്മാര്‍ ഉണ്ടന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്ക് അന്ന് മനസിലായി. അന്ന് മുതല്‍ അവന്റെ വീടിനു ഞങ്ങള്‍ കെ. പി. സി. ആര്‍. ബംഗ്ലാവ് എന്നും അവനെ കെ. പി. സി. ആര്‍. മുതലാളി എന്ന് വിളിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.

അടുത്തത് 'ചെല്ലപ്പന്‍' എന്ന ഓമന പേരില്‍ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന അനീഷ് ചെല്ലപ്പന്‍ (ഒരു ശനിയാഴ്ച അവന്റെ വീട്ടില്‍ പോയതും 'എടാ ചെല്ലപ്പാ, ഇറങ്ങി വാടാ' എന്ന് വിളിച്ചപം അവന്റെ അച്ഛന്‍ അകത്തു നിന്നും വന്നതും പിന്നെ മകനെ ആണ് ഞാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചത് എന്ന് പുള്ളിയെ പറഞ്ഞു ബോധിപ്പിച്ച് ക്ഷമ പറഞ്ഞതും ഒക്കെ ഞാന്‍ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല).

പിന്നെ ജയിസ്. കണ്ടാല്‍ നിര്‍ഗുണന്‍ എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന സ്വഭാവം, പഞ്ചാര അടിയില്‍ അഗ്രഗണ്യന്‍, അന്തിക്കള്ളിന്റെ ആരാധകന്‍, വാചകമടിച്ച് ഇഞ്ചിഞ്ചായി കൊല്ലാന്‍ കെല്‍പ്പുള്ളവന്‍, പൊതുവിജ്ഞാനം ശകലം കൂടുതല്‍ ഉള്ളതുകൊണ്ട് ബാക്കിയുള്ളവരെ ബോര്‍ അടിപ്പിക്കാന്‍ ചേരുന്ന സംസാരരീതി.... അവന്റെ വിശേഷണങ്ങള്‍ പറഞ്ഞാല്‍ തീരില്ല.

പിന്നെ നാലാമത്തെ ആള്‍ ഞാന്‍.... എന്നെപ്പറ്റി ഞാന്‍ തന്നെ എഴുതുന്നതെങ്ങനെ? എങ്കിലും പറയാം, ക്ലാസ്സിലെ ഏറ്റവും മിടുക്കന്‍, അധ്യാപകരുടെ കണ്ണിലുണ്ണി, സല്‍സ്വഭാവി, സര്‍വഗുണ സമ്പന്നന്‍.... വിവരിച്ചതു മതിയല്ലോ അല്ലേ?  

ഏതായാലും ഞങ്ങള്‍ അന്ന് മൂന്നാര്‍ പ്ലാന്‍ ഇട്ടു. വൈകിട്ടത്തെ വണ്ടിക്ക് മൂന്നാര്‍ പോവുക, രണ്ടു ദിവസം രാജമലയും അടിമാളിയും മൂന്നാറും കറങ്ങി ഞായറാഴ്ച തിരിച്ചു പുറപ്പെടുക.

'നിന്റെ മമ്മിയോട് പറയെടാ, വീട്ടില്‍ ചെല്ലുമ്പം കഴിക്കാന്‍ വല്ലതും വേണ്ടേ?' ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

'ശെരി, പറഞ്ഞേക്കാം'.

'പറയുമ്പം നാക്ക് കുഴയല്ലേടാ ', കണ്ണപ്പന്റെ വക സൌജന്യ ഉപദേശം. ജയിസ് വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചു പറയാന്‍ ജോസ് ചേട്ടന്റെ കടയിലേക്ക് പോയി.

വീട്ടില്‍ പോയി ബേസിക് ഐറ്റംസ് എടുത്തിട്ട് വരാം എന്ന് പറഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ സഭ പിരിച്ചു വിട്ടു. തിരിച്ചെത്തി ഉഴവൂര്‍ ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പില്‍ നിന്നപ്പോള്‍ തന്നെ ചെല്ലപന്റെ വക 'വാള്‍'. അത് കഴിഞ്ഞു വെയിറ്റിംഗ് ഷെഡില്‍ അവന്‍ കിടന്നുറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി.

'പണി ആകുമോടാ?' ജയിസിന്റെ വക സംശയം. പക്ഷെ ഞങ്ങള്‍ പിന്മാറിയില്ല. ഉഴവൂര്‍ നിന്നും കൂത്താട്ടുകുളം എത്തി. ചെല്ലപ്പന്റെ വക രണ്ടാമൂഴം അവിടെ. 'കുറച്ചു ബാക്കി വച്ചേക്കടാ, അടുത്ത സ്ഥലത്തു നിക്ഷേപിക്കാം' ഞാന്‍ ഉപദേശിച്ചു.

അടിമാലി വണ്ടി കാത്തു നിന്ന സമയത്ത് മറ്റു ബസ്സുകളില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങുന്ന തരുണീ മണികളുടെ എണ്ണം എടുക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍. പെട്ടെന്ന് പരിചയമുള്ള ഒരു മുഖം.

'എടാ, അത് നമ്മുടെ ബിനോയ് അല്ലേ?' ഞാന്‍ ജയിസിനോട് ചോദിച്ചു.

'അതെ, അവനെങ്ങനെ ഇവിടെ?'

'ഡാ, ബിനോയ്' ഞങ്ങള്‍ അവനെ വിളിച്ചു. ഞങ്ങളെ കണ്ടപ്പോള്‍ അവനും ആശ്ചര്യം. പി. ജി. ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങിയപ്പം ഞങ്ങളുടെ കൂടെ അവനും ഉണ്ടായിരുന്നു. 'ഈ ഫിസിക്സ് പഠിച്ചിട്ടു കാര്യമില്ല' എന്ന് അവന്‍ ഇടക്കിടെ പറയാറുണ്ടായിരുന്നു. രണ്ടു മൂന്നു മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവന്‍ എം. സി. എ. പഠിക്കാന്‍ പോയി, എന്നാലല്ലേ വല്യ ഉദ്യോഗസ്ഥനാകാന്‍ പറ്റൂ. അതിന് ശേഷം ഇപ്പോഴാണ് അവനെ കാണുന്നത്.

'നിങ്ങള്‍ എന്താ ഇവിടെ?'.

'ജയിസിന്റെ വീട്ടിലേക്ക്, അടിമാലി. നീയോ?'

'പെട്ടെന്ന് രണ്ടു ദിവസം അവധി കിട്ടിയടാ, വീട്ടില്‍ പോയേക്കാമെന്ന് കരുതി പോന്നതാ'.

'നീ വീട്ടില്‍ ചെല്ലുമെന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞോ?'

'ഇല്ല, അവര്‍ക്കു ഒരു സര്‍പ്രൈസ് ആയിക്കോട്ടെ എന്ന് കരുതി'.

'എന്ന നീ പോകണ്ട, നീ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ വാ. നമുക്ക് മൂന്നാര്‍ പോയി അര്‍മാദിക്കാം. കുറെ ആയില്ലേടാ നമ്മള്‍ ഒന്നു കൂടിയിട്ട്?'.

അങ്ങനെ അവനെയും കൊണ്ട് രാത്രി പത്തു മണി ആയപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ അടിമാലിയില്‍ എത്തി.

'എവിടെപ്പോയി കിടക്കുവായിരുന്നു നിങ്ങള്‍ ഇത്രനേരം?' ജയിസിന്റെ മമ്മി വക ചോദ്യം. 'പൂവത്തിങ്കല്‍ ഷാപ്പിലെ ഇളവനും ചെല്ലപ്പന്റെ വാളും ഒക്കെ ആണ് കാരണം' എന്ന് പറയാന്‍ പറ്റുമോ?. 'ബസ്സ് കേടായി മമ്മി', പാവം വിശുദ്ധനായ ജയിസ് പുണ്യാളന് കള്ളം പറയേണ്ടി വന്നു.

'നിങ്ങള്‍ ഉച്ച കഴിയുമ്പോള്‍ തന്നെ എത്തും എന്ന് കരുതി ഊണ് മുതലുള്ള ഐറ്റംസ് ഞാന്‍ ഉണ്ടാക്കി വച്ചു'. പാവം മമ്മി, ചോറും വിഭവങ്ങളും, വൈകിട്ടത്തെ സ്നാക്ക്സ് എല്ലാം തയാറാക്കി മേശപ്പുറത്തു നിരത്തി വച്ചിരിക്കുന്നു.

'മമ്മി വിഷമിക്കണ്ട, ഇതെല്ലം തീര്‍ക്കുന്ന കാര്യം ഞങ്ങള്‍ ഏറ്റു', ചെല്ലപ്പന്റെ മറുപടി.

'പാവം, വാള് വച്ച കൂട്ടത്തില്‍ അവന്‍ കുടിച്ച മുലപ്പാല്‍ സഹിതം കളഞ്ഞന്നാ തോന്നുന്നത്', ഞാന്‍ കണ്ണന്റെ ചെവിയില്‍ പറഞ്ഞു.

ചെല്ലപ്പന്റെ പാത്രത്തിലേക്ക് മമ്മി ചോറു വിളമ്പി. രണ്ടു തവി വിളമ്പി കഴിഞ്ഞിട്ട് മമ്മി ചെല്ലപ്പന്റെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി. 'മതി' എന്ന് പറയും എന്ന് പാവം മമ്മി വിചാരിച്ചു, പക്ഷെ ചെല്ലപ്പന്‍ ആരാ മോന്‍! അവസാനം പാത്രം നിറഞ്ഞപ്പോഴാണു മമ്മിക്ക് സമാധാനമായത്, ഇനി നിര്‍ത്താമല്ലോ!

മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഐറ്റംസ് തീര്‍ക്കുന്നതില്‍ ചെല്ലപ്പനും ബിനോയിയും പ്രധാന പങ്കു വഹിച്ചു. ഇതെല്ലം അടിച്ച് കെട്ടി അവന്‍ വീണ്ടും വാള് വക്കുമോ എന്ന സംശയത്തില്‍ ഞാനും ജൈസും പരസ്പരം നോക്കി.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഞങ്ങള്‍ മൂന്നാര്‍ പോയി. തെയിലതോട്ടങ്ങല്‍ക്കിടയിലൂടെ കറങ്ങി നടന്നു, അവിടുള്ള ഒരു ചെറിയ അരുവിയില്‍ ഇറങ്ങി കുളിച്ചു.

ഉച്ച കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ തിരിച്ച് ഞങ്ങള്‍ അടിമാലിയില്‍ എത്തി. വീട്ടില്‍ എത്തി ഡ്രസ്സ് മാറി എല്ലാവരും ലോക്കല്‍ വേഷത്തില്‍ ആയി, ജയിസ് മാത്രം മാന്യന്‍, അവന്‍ പാന്റ്സ് മാത്രമെ ഇടൂ!

വൈകിട്റ്റ് ടൌണില്‍ തന്നെ ഉള്ള ഒരു മല കയറാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.

'ജൈസേ, ആരും പോകാറില്ലാത്ത സ്ഥലത്തു വേണം നമുക്കു പോകാന്‍' കണ്ണപ്പന്റെ കമന്റ്.

'ശെരി, പോയേക്കാം' എന്ന് പറഞ്ഞ് അവന്‍ ഞങ്ങളെ ഒരു വല്യ മലയുടെ ചുവട്ടിലേക്ക് നയിച്ചു.

'കുറച്ചു ദൂരം കയറിയാല്‍ വീടുകള്‍ കാണാം, ഒരു കോളനിയാ. അതും കഴിഞ്ഞു കയറിയാല്‍ ആരും ഇല്ലാത്ത ഏരിയ ആണ്'.

'അതാ നമുക്കു വേണ്ടത്, എന്നാലേ ഒരു രസമുള്ളൂ.' ത്രില്‍ അടിച്ച് ഞങ്ങള്‍ മല കയറാന്‍ തുടങ്ങി.

കുത്തനെ ഉള്ള ഒരു കേറ്റം. വലിയ പാറകള്‍. വളരെ വിഷമിച്ച് ഞങ്ങള്‍ കയറി. പത്തു മിനിട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ തന്നെ എല്ലാവരും കിതച്ചു തുടങ്ങി. 'പ്ര്‍ ര്‍ര്‍ ....' ഒരു ശബ്ദം കെട്ട് ഞങ്ങള്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ഞങ്ങളെ കളിയാക്കുന്നത് പോലെ ഒരു കൊച്ചു പയ്യന്‍ കൂള്‍ ആയി ആ പാറകളിലൂടെ ഓടി നടക്കുന്നു.

'അത് ഇവിടുത്തെ ഏതെന്കിലും വീട്ടിലെ പയ്യ ആയിരിക്കുമെടാ'.

ഏതായാലും ഇടയ്ക്ക് വിശ്രമം ഒക്കെ എടുത്ത് ഞങ്ങള്‍ കുറെ മുകളില്‍ എത്തി. അവിടെ നിന്നും നോക്കിയാല്‍ അടിമാലി ടൌണ്‍ നന്നായി കാണാമായിരുന്നു. ഞാന്‍ ക്യാമറ ജയിംസിന്റെ കയ്യില്‍ കൊടുത്തിട്ട് പറഞു.

'എടാ ഒരു ഫോട്ടോ എടുക്ക്, പുറകില്‍ ടൌണ്‍ കിട്ടണം'.

അവന്‍ ഫോക്കസ് ചെയ്തിട്ട് പറഞ്ഞു 'ഡാ, ജൈസേ. നിന്റെ തല കാരണം പുറകില്‍ ഒന്നും കാണുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് നീ മുട്ട് മടക്കി കുറച്ചു കുനിഞ്ഞു നില്‍ക്ക്'.

'ശെരി, അങ്ങനെ ആണങ്കില്‍ നീ അരക്ക് മുകളിലേക്ക് എടുത്താ മതി'.

ജയിംസ് തലകുലുക്കി. അത് ഫിലിം ക്യാമറ ആയിരുന്നു. ഫോട്ടോ പ്രിന്റ് എടുത്തിട്ട് കണ്ടപ്പോള്‍ ജയിസ് ഞെട്ടി. അവന്റെ കാലുകള്‍ മാത്രം അല്ല, തറ സഹിതം ജയിംസ് ഫോട്ടോ എടുത്തിരുന്നു!

മടുപ്പ് മാറി വീടും മല കയറി മുകളില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ അതാ അതിലെ ഒരു റോഡ്! ആ മലയുടെ സൈഡില്‍ കൂടി ഒരു വല്യ വഴി തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു! ജീപ്പിനും ലോറിക്കും ഒക്കെ പോകാന്‍ പറ്റിയ വല്യ റോഡ്. 'ഇതാണോടാ ആരും വന്നിട്ടില്ലാത്ത മല?' ഞങ്ങള്‍ എല്ലാം കൂടി അന്ന് ജയിസിനെ വിളിച്ച തെറി അവന്‍ ഇപ്പോഴും മറന്നു കാണില്ല.

തിരിച്ചു ടൌണില്‍ എത്തിയപ്പോഴാണ് ജെയിംസ് എന്നോട് പറയുന്നത് 'രാകേഷേ, ജൈസിന്റെ വീട്ടില്‍ എന്തെങ്കിലും വാങ്ങി കൊടുക്കണ്ടേ?'

'വേണം, കുറച്ചു ഫ്രൂട്സ് വാങ്ങിയാലോ?'.

'അത് മതി'.

'പക്ഷെ ഞാന്‍ പേര്‍സ്‌ എടുത്തില്ല, നിന്റെ കയ്യില്‍ കാശുണ്ടോ?'

'ഇല്ല, നമ്മളെല്ലാം ലോക്കല്‍ വേഷതിലല്ലേ ഇറങ്ങിയത്'.

ചെല്ലപ്പനോടും ബിനോയിയോടും ചോദിച്ചു, രക്ഷയില്ല, എല്ലാവനും കൈലി മുണ്ടും ഉടുത്തു ഇറങ്ങിയത്‌ കാരണം അഞ്ചു പൈസ പോലും ആരുടെ കൈയിലും ഇല്ല.

'എന്നാ പിന്നെ നമുക്കു ജൈസിനോട് തന്നെ ചോദിക്കാം'.

'അതെങ്ങനാടാ?'

'അവന്റെ വീട്ടില്‍ കൊടുക്കാന്‍ ആണന്നു പറയണ്ട, വേറെ എന്തിനെലും ആണന്നു പറ'.

അവസാനം ഞാന്‍ തന്നെ അവനോടു ചോദിച്ചു, 'എടാ നിന്റെ കയ്യില്‍ കാശുണ്ടോ?'.

'ഉണ്ടന്നു തോന്നുന്നു, എന്തിനാടാ?'.

'നീ എത്ര ഉണ്ടന്ന് പറ'.

പോക്കറ്റ് നോക്കി അവന്‍ പറഞ്ഞു 'പേര്‍സ്‌ ഞാന്‍ എടുത്തില്ല, ഒരു 50 രൂപ ഉണ്ട്'.

'ആ, അത് മതി, നീ ഇങ്ങു താ'

'എന്തിനാണന്ന് പറ'.

'ഒരു കുപ്പി വാങ്ങാന, എന്റെ കയ്യിലുള്ളത് കൊണ്ട് തികയില്ല'. ഞാന്‍ ഒരു കള്ളം പറഞ്ഞു.

'കുപ്പി വാങ്ങി എവിടെ ഇരുന്നു അടിക്കും?'.

'നിന്റെ വീട്ടില്‍, അല്ലാതെവിടെ?'

'എടാ..' അവന്‍ അലറി. 'ഡാഡിയോ മമ്മിയോ കണ്ടാല്‍?. ഈ പരിപാടി വേണ്ട'.

'കാണതില്ലടാ, രാത്രി നമുക്കു അടിക്കാം'

'എന്നിട്ട് വേണം ചെല്ലപ്പന്‍ ഇനിയും വാള് വക്കാന്‍'

'അവനോടു പറഞ്ഞിട്ടില്ല, അവന് കൊടുക്കുന്നുമില്ല. നീ കാശെട്‌'.

ഒരു നൂറു കള്ളം പറഞ്ഞ അവനോട് 50 രൂപ വാങ്ങി ഒരു കടയില്‍ നിന്നും ഒരു കിലോ ആപ്പിള്‍ വാങ്ങി പൊതിഞ്ഞെടുത്തു. ജയിസിനെ ആദ്യമേ വീട്ടിലേക്ക് പറഞ്ഞു വിട്ടു. ഞാനും ചെല്ലപ്പനും ആപ്പിളുമായി പുറകെ.

വീട്ടില്‍ ചെന്ന ഉടനെ ഞങ്ങള്‍ മമ്മിയെ വിളിച്ച് ആപ്പിള്‍ കൊടുത്തു.

'മമ്മി, ഇതാ ഞങ്ങളുടെ വക കുറച്ചു ആപ്പിള്‍'.

'എന്തിനാ പിള്ളേരെ നിങ്ങള്‍ ഇതൊക്കെ വാങ്ങിച്ചോണ്ട് വന്നത്?. ജയിസിന്റെ ഡാഡി പുറത്തു പോയിരിക്കുവാ, വന്നിട്ട് എല്ലാര്ക്കും കൂടെ അത്താഴം കഴിക്കാം. ഏതായാലും നിങ്ങള്‍ ഇരിക്ക്, ഞാന്‍ ഇതു മുറിച്ചു തരാം.'

ഞാന്‍ പതുക്കെ ജയിസിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. 'കൊള്ളാമെടാ, എന്റെ കയ്യില്‍ നിന്നും കാശ് വാങ്ങി തന്നെ വേണം നിനക്കു എന്റെ മമ്മിക്ക് ആപ്പിള്‍ വാങ്ങി കൊടുക്കാന്‍' എന്നാ മട്ടില്‍ ഒരു നോട്ടം! ഞാന്‍ ഒരു വളിച്ച ഇളി പാസാക്കി.

കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഡാഡി എത്തി, കയ്യില്‍ ഒരു പൊതി. തുറന്നപ്പോള്‍ രണ്ടു മൂന്നു കിലോ ആപ്പിള്‍! അന്ന് രാത്രി ചോറിനെക്കാളും കൂടുതല്‍ ആപ്പിള്‍ ആണ് ഞങ്ങള്‍ അടിച്ച് കയറ്റിയത്.

അന്ന് വാങ്ങിച്ച അമ്പതു രൂപ ഞങ്ങള്‍ അവന് പിന്നെ തിരിച്ചു കൊടുത്തില്ല. മറന്നതല്ല, മനപൂര്‍വ്വം. അത് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഇപ്പോഴും ഒരു രസം. അവന്‍ പിന്നീട് ഇക്കാര്യം പറഞ്ഞു പലപ്പോഴും ഞങ്ങളെ കളിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്.

പിറ്റേന്ന് രാജമല കൂടി സന്ദര്‍ശിച്ചതിനു ശേഷമാണ് ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചു വീടിലേക്ക്‌ പോയത്. അവന്റെ ഡാഡിയും മമ്മിയും ഞങ്ങളെ രണ്ടു ദിവസം എങ്ങനെ സഹിച്ചോ എന്തോ.

പൊതു വിജ്ഞാനം കുറച്ചുണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് ജയിസ് ജീവിതത്തില്‍ രക്ഷപെട്ടു. പി. എസ്. സി. ടെസ്റ്റ് എഴുതി അവന്‍ സര്‍ക്കാരുദ്യോഗം ഒപ്പിച്ചു. ഇടുക്കി ജില്ലയില്‍ തന്നെ അവന് പോസ്ടിങ്ങും കിട്ടി.

ചെല്ലപ്പന്‍ ഒരു സ്കൂളില്‍ ലാബ്‌ അസിസ്ടന്റ്റ് ആയി, അതിന് ശേഷം ഒരു കമ്പനിയുടെ റപ്രസന്ടേറ്റീവ് ആയി നാട്ടില്‍ തന്നെ ജോലി നോക്കുന്നു. കണ്ണപ്പന്‍ ബി. എഡ്. എടുത്ത് ഒരു സ്കൂള്‍ മാഷ്‌ ആയി. ബിനോയിക്ക് അവന്റെ ആഗ്രഹം പോലെ സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ കമ്പനിയില്‍ കിട്ടി.

ഇപ്പം എല്ലാവരും അവരവരുടെ ജോലികളില്‍ ബിസിയായി. പരസ്പരമുള്ള കോണ്ടാക്റ്റ് ഒക്കെ കുറഞ്ഞു, ഇല്ലന്ന് തന്നെ പറയാം. പഴയ കാര്യങ്ങള്‍ ഒക്കെ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ വല്ലാതെ മിസ് ചെയ്യുന്നു.

പഠിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് എത്രയും പെട്ടെന്ന് ജോലി കിട്ടിയിരുന്നന്കില്‍, ശമ്പളം കിട്ടുമല്ലോ എന്ന് ആലോചിക്കുമായിരുന്നു. അന്ന് പോക്കറ്റ് മണിക്ക് മാത്രമെ ക്ഷാമം ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. പക്ഷെ നിറയെ സുഹൃത്തുക്കള്‍, ഇഷ്ടം പോലെ ഫ്രീ ടൈം, ക്ലാസ്സ് കട്ട് ചെയ്യല്‍, നിറയെ കറക്കങ്ങള്‍, കൊച്ചു കൊച്ചു തമാശകള്‍, പഞ്ചാരയടി, വായ്നോട്ടം.... അങ്ങനെ എത്രയെത്ര നേരമ്പോക്കുകള്‍ ആയിരുന്നു.

ഇന്നു ജോലി ഉണ്ട്, ശമ്പളം ഉണ്ട്. പക്ഷെ ബാക്കി എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടു. കിട്ടിയതോ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങള്‍, ടെന്‍ഷന്‍ അങ്ങനെ ആവശ്യമില്ലാത്ത പലതും. വെറുതെയല്ല 'കോളേജ് ജീവിതമാണ് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ കാലഘട്ടം' എന്ന് എല്ലാവരും പറയുന്നത്!

ദില്‍വാലെ ദുല്‍ഹനിയാ ലേ ജായേന്‍ഗേ

പെഡഗോഗിക് അനാലിസിസ്‌ എന്ന ബോറന്‍ ക്ലാസ്സില്‍ ഇരുന്നു കോട്ടുവാ ഇടുന്നതിനിടയിലാണ് അടുത്ത ആഴ്ചത്തെ കള്ചറല്‍ ഫെസ്റ്റില്‍ ഞങ്ങളുടെ ഫിസിക്കല്‍ സയന്‍സ് ടീം എന്ത് പെര്‍ഫോമന്‍സ് നടത്തും എന്ന ചോദ്യം എന്റെ മുന്‍പില്‍ ഒരു ചോദ്യ ചിഹ്നമായി വന്നു നിന്നത്. തലേന്ന് രാത്രി രണ്ടു മണിക്ക് ഫാഷന്‍ ചാനലിലെ 'വിദ്യഭ്യാസ' പരിപാടി കണ്ടതിന്റെ ക്ഷീണത്തില്‍ ഉറക്കം തൂങ്ങുന്ന പ്രേമനെ വിളിച്ചുണര്‍ത്തി ഞാന്‍ ചോദിച്ചു, 'എടാ അടുത്ത വെള്ളിയാഴ്ച നമ്മള്‍ എന്ത് പിണ്ണാക്ക് കാണിക്കും?' 'ങേ? അടുത്ത ആഴ്ച എക്സാം ആണോടാ?'. കുംഭകര്‍ണന്റെ കൊച്ചുമോനായ ഇവനോട് ചോദിച്ച എന്നെ വേണം തല്ലാന്‍ എന്ന് മനസ്സില്‍ വിചാരിച്ചു ഞാന്‍ സൈഡില്‍ ഇരുന്ന ലീജിയയെ നോക്കി ഒരു വളിച്ച ചിരി പാസാക്കി.

വൈകിട്ട് രാജധാനി ബാറിലെ അരണ്ട വെളിച്ചത്തില്‍ 'കിംഗ്‌ ഫിഷറിന്റെ' സൌന്ദര്യം ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണു ഞാന്‍ ബിജോയോട് ചോദിച്ചത്, 'അളിയാ, നിനക്കു വല്ല ഐഡിയയും കിട്ടിയോ?'

ഓരോ വെള്ളിയാഴ്ചയും ഹാഫ് ഡേ പരിപാടികള്‍ ഓരോ ക്ലാസ്സിന്റെ വക, അഭിമാന പ്രശ്നമാണ്. പിന്നെ നാല് പെണ്‍കുട്ടികളുടെ ഇടയില്‍ ഷൈന്‍ ചെയ്യാന്‍ (പരിപാടി കുളമായില്ലങ്കില്‍) കിട്ടുന്ന അവസരവും. എനിക്ക് പിന്നെ പണ്ടേ ഇത്തരം 'ചീപ് ഷൈനിങ്ങിനു' താല്പര്യമില്ലാത്തതിനാല്‍, സത്യമായിട്ടും, ഞാന്‍ തന്നെ മുന്‍കൈ എടുത്തല്ലേ പറ്റൂ.

അടുത്ത ദിവസത്തെ 'സൈക്കോളജി' ക്ലാസ്സില്‍ ഇരുന്നു പാവലോവിന്റെയും സ്കിന്നറിന്റെയും ഒക്കെ മണ്ടന്‍ ആശയങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കുന്നതായി അഭിനയിക്കുന്നതിനിടെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു ഐഡിയ കിട്ടി. 'യുറേക്ക യുറേക്ക' എന്ന് വിളിച്ച് ഓടണമെന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നങ്കിലും നാച്ചുറല്‍ സയന്‍സിലെ തരുണീമണികള്‍ ഞങ്ങളുടെ 'ഷ്വാര്‍സെനഗര്‍' ബോഡി കണ്ടു കൂടെ പോന്നാലോ എന്ന് കരുതി വേണ്ടന്ന് വച്ചു.

ഒരു നാടകം എങ്ങനെയെങ്കിലും തട്ടിക്കൂട്ടുക, അതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ മഹത്തായ ആ കണ്ടുപിടുത്തം. ബാകി സമയത്തെ പരിപാടികള്‍ക്ക് ഒരു വിഷമവുമില്ല. സ്വാഗത പ്രസംഗം അന്‍സു വക. മികച്ച അധ്യാപകനുള്ള ദേശീയ അവാര്‍ഡ് അബ്ദുള്‍ കലാമിന്റെ കയ്യില്‍ നിന്നും വാങ്ങിയ ലൂക്കോ സാറിന്റെ പ്രിയപുത്രിയും കോളേജിലെ ഒന്നാം നിര സാഹിത്യകാരികളില്‍ ഒരാളുമായ അന്‍സു അല്ലാതെ ആരു സ്വാഗതം പറയും?

പിന്നെയുള്ള പ്രസംഗം ബിജോ തന്നെ, ജോസ് കെ മാണി കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ ഇവന്‍ ആണല്ലോ, പോരാഞ്ഞതിന് ഒരു മൈക്ക് തീനിയും. 'ആടിനെ പട്ടിയാക്കുന്നവന്‍' എന്ന് പണ്ടാരോ പറഞ്ഞത് ഇവന്റെ പ്രസംഗം കേട്ടതിനു ശേഷം ആയിരിക്കും.

രാജേഷിന്റെ വക ഒരു നാടന്‍ പാട്ട്. 'അളിയാ, അബദ്ധത്തില്‍ പോലും പാടുന്നതിനു ഇടയില്‍ പൂരപ്പാട്ട് കേറി വരരുതേ' എന്ന് ഞാന്‍ ഒരു ഉപദേശം കൊടുത്തു. പിന്നെ ക്ലാസ്സിലെ മലയാളി മങ്കമാരുടെ വക ഒരു നൃത്തം. ഇത്രയും ഞങ്ങള്‍ നേരത്തെ തന്നെ ആലോചിച്ചു വച്ചിരുന്നു.

ഇനി നാടകത്തിന്റെ ഇതിവൃത്തം രചിക്കണം. ആ ഭാരിച്ച ചുമതല ഞങ്ങള്‍ നാല്‍വര്‍ സംഘം - ഞാന്‍, കുട്ടി നേതാവ് (ബിജോ), പ്രേമന്‍, പിന്നെ രാജേഷ് - ഏറ്റെടുത്തു. പ്രാക്ടിക്കല്‍ വര്‍ക്കിനായി ഗ്രൂപ്പ് ഡിസ്കഷന്‍ നടക്കുന്ന ടൈം ഞങ്ങള്‍ നാടക രചനക്കായി തിരഞ്ഞെടുത്തു.

'പുരാണ നാടകം ആയാലോ' എന്ന് നേതാവ്. അതിന്റെ പ്രായോഗിക ബുദ്ധിമുട്ടുകള്‍ ആയ വേഷം, വേദി ഒരുക്കല്‍ ഇത്യാദി കാര്യങ്ങള്‍ ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ 'അതിനെ ആധുനികവല്‍ക്കരിച്ചാലോ' എന്ന് രാജേഷ്. അവസാനം പുരാണ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ക്ക് പകരം സിനിമ നടീനടന്മാരെ വച്ച് ഒരു നാടകം തട്ടിക്കൂട്ടാം എന്ന് തീരുമാനമായി. അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ നാള് പേരും ചേര്ന്നു സ്ക്രിപ്റ്റ് തയാറാക്കി. നിത്യ ഹരിത നായകന്‍ നസീര്‍ രാമനായി വരുന്നു. ആ റോളിലേക്ക് ആരനന്നു പറയണ്ടല്ലോ:) ഇ ഞാന്‍ തന്നെ. സീമ സീതയായി. ഞങ്ങള്‍ 'ഉണ്ടക്കണ്ണി ' എന്ന് വിളിക്കുമ്പോള്‍ ആ കണ്ണുകള്‍ ഒന്നു കൂടി ഉരുട്ടി വലുതാക്കുന്ന നിഷ അങ്ങനെ ഞങ്ങടെ നാടകത്തിലെ നായിക. സഹനടന്‍ ആയി പിള്ളേച്ചന്‍, ലക്ഷ്മണന്റെ റോളില്‍. ലക്ഷ്മണന് രാമന്റെ ഇരട്ടി പൊക്കം ഉണ്ട്, പക്ഷെ എന്ത് ചെയ്യും. ഇ ഒരു നാടകത്തിനു വേണ്ടി ആളെ വാടകക്ക് എടുക്കാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ.

ജനക മഹാരാജാവായി ബിജോ അളിയന്‍, ഒരു കള്ള് കുടിയന്‍ ആയി. വില്ലന്‍ രാവണന്‍ ആണല്ലോ, അതുകൊണ്ട് ആ റോളില്‍ ജയന്‍, സ്വല്പം തണ്ടും തടിയും ഉള്ള, വെണ്ണ പോലുള്ള ശരീരത്തെ 'മസിലുകള്‍' എന്ന് വിളിക്കുന്ന പ്രേമന് കൊടുത്തു ജയന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം. ഹനുമാന്‍ സീതയെ അന്വേഷിക്കാന്‍ പോകുന്ന ആള്‍ ആയതുകൊണ്ട് സി. ഐ. ഡി. മൂസ എണ്ണ ഒരു കഥാപാത്രത്തെ കൂടി ഉള്‍പെടുത്തി. രാജേഷ് അളിയന്‍ മൂസ ആകാം എന്ന് ഏറ്റു. നാടകത്തിനു ഞങ്ങള്‍ പേരും ഇട്ടു 'ദില്‍വാലെ ദുല്‍ഹനിയാ ലെ ജായേന്‍ഗെ'.

ബെന്നി അച്ഛന്റെ ക്ലാസ്സില്‍ വച്ച് ജോബി അളിയന്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു 'എടാ, നിങ്ങടെ നാടകത്തില്‍ എനിക്ക് റോള്‍ വല്ലതും ഉണ്ടോ?'. 'ഇല്ലടാ, ഞങ്ങള്‍ മഹാഭാരതം റീമേക് ചെയ്യുന്നില്ല, രാമായണമാ പുനരാവിഷ്കരിക്കുന്നത്'. 'അതുകൊണ്ട്?' 'അല്ല, മഹാഭാരതം ആയിരുന്നന്കില്‍ ശകുനിയുടെ റോള്‍ തരാമായിരുന്നു. നിന്റെ സ്വഭാവത്തിന് അതാ ചേരുന്നത്'. ജോബിയുടെ മറുപടി ഞാന്‍ ഇവിടെ എഴുതുന്നില്ല. സെന്‍സര്‍ ബോര്‍ഡ് എന്റെ ബ്ലോഗിന് എ+ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് തരും.

നാടകത്തിന്റെ വസ്ത്രാലന്കാരം പ്രേമനും രാജേഷും ഏറ്റു. സാധന സാമഗ്രികള്‍ ഏര്‍പ്പാട് ചെയ്യുന്ന കാര്യം ഞാനും ബിജോയും. കുറെ പാട്ടുകള്‍ കോര്‍ത്തിണക്കി ഒരു കാസറ്റ് റെക്കോര്‍ഡ് ചെയ്തു. കള്ള് കുടിയന്‍ ആയ നസീറിനു കുടിക്കാന്‍ ഒരു ഒഴിഞ്ഞ 'മക്ഡവല്‍' കുപ്പിയില്‍ ഞാന്‍ കരിങ്കാലി വെള്ളം നിറച്ചു.

അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ കാത്തിരുന്ന ദിവസം വന്നു. അല്ലറ ചില്ലറ കലാപരിപാടികള്‍ക്ക് ശേഷം ഞങ്ങടെ മാസ്റ്റര്‍ പീസ് തുടങ്ങി - 'ദില്‍വാലെ ദുല്‍ഹനിയാ ലെ ജായേന്‍ഗെ'. നാടകത്തിന്റെ ആദ്യ രംഗം. സീമയുടെ സ്വയംവരം. സീമയുടെ അപ്പന്‍ പൈലി ബിജോ വിളംബരം ചെയ്യുന്നു. 'ഒറ്റയടിക്ക് മൂന്നു ഫുള്‍ കുപ്പി അടിക്കുന്നവന് ഞാന്‍ എന്റെ മകളുടെ കൈ പിടിച്ചു കൊടുക്കും'. ആ വെല്ലു വിളി സ്വീകരിച്ചു കൊണ്ട് ഞാന്‍ രംഗ പ്രവേശം ചെയ്യുന്നു. ശേഷം നിങ്ങള്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് പോലെ. കുപ്പികള്‍ ഒറ്റയടിക്ക്‌ തീര്‍ത്ത് സീമയുടെ കൈയും പിടിച്ച് നസീര്‍ നടക്കുന്നു.

വനവാസത്തിനു പകരം ഒരു ഹണിമൂണ്‍ യാത്ര. നസീര്‍ വെള്ളമടിച്ച് പിമ്പിരി ആയിരിക്കുന്ന ഒരു സമയത്ത് സീമയെ ജയന്‍ തട്ടികൊണ്ട്‌ പോയി. നസീര്‍ ഇന്‍റര്‍നെറ്റില്‍ സെര്‍ച്ച് ചെയ്ത് മൂസയുടെ നമ്പര്‍ കണ്ടുപിടിച്ച് സീമയെ കണ്ടെത്താനുള്ള കോണ്ട്രാക്റ്റ് മൂസക്ക് കൊടുത്തു. മൂസ 'വളഞ്ഞ കമ്പികളും ഒടിഞ്ഞ മരങ്ങളും' നോക്കി ജയന്‍ പോയ വഴി കണ്ടുപിടിച്ച് ജയന്റെ 'ബ്ലംഗ്ലാവില്‍' ചെന്നു. സീമയെ 'ബാലകലോല്‍സവം' ചെയ്യുന്നതിന് മുന്പ് മൂസ ജയനെ ഇടിച്ചു വീഴ്ത്തി സീമയെ കൊണ്ടു വരുന്നു.

സീമയെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന നസീറിനു 'ഹോട്ട് ന്യൂസ്' കിട്ടി. മൂസയുടെ പ്രകടനത്തില്‍ മയങ്ങിയ സീമ മൂസയുടെ കൂടെ പോയി. നാടകത്തിന്റെ ക്ലൈമാക്സില്‍ ബിജോ അളിയന്റെ വക അനൌണ്‍സ്മെന്റ്. 'ഞങ്ങളുടെ നാടകം ഇതാ അവസാനിക്കുന്നു. ദില്‍വാലെ ദുല്‍ഹനിയാ ലെ ജായേന്‍ഗെ അഥവാ മണ്ണും ചാരി നിന്നവന്‍ പെണ്ണും കൊണ്ടു പോയി'

ഇതിനിടയില്‍ കുറെ രംഗന്കളില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഡാന്‍സ് (സംശയിക്കണ്ട, ഡപ്പാന്കൂത്ത്) കളിച്ചു, നസീറിന്റെ വെള്ളമടി രംഗങള്‍ ഞാന്‍ മനോഹരമാക്കി. ഇങ്ങനത്തെ ചവറു നാടകമാനന്കിലും കുറെ 'ചളു' ഡയലോഗുകള്‍ അടിച്ച് കയറ്റിയത് കാരണം കൂട്ടുകാര്‍ക്കെല്ലാം സംഭവം ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. പിന്നെ എന്റെ വെള്ളമടി പ്രകടനം കണ്ടിട്ട പലരും ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു 'നീ ശെരിക്കും രണ്ടെണ്ണം വീഷിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നോട?' എന്ന്.

പക്ഷെ ചുരുക്കം ചില അധ്യാപകര്‍ക്ക് മാത്രം ഞങ്ങടെ കലാപരിപാടി രസിച്ചില്ല. ഞങ്ങടെ ക്ലാസ് ഇന്‍ ചാര്‍ജ് ഒരു സിസ്റ്റര്‍ ആയിരുന്നു, സിസ്റ്റര്‍ പവി. എന്നേം ബിജോ അളിയനേം വിളിച്ച് കുറെ ഉപദേശം. 'കുറച്ചു നാളുകള്‍ കൂടി കഴിഞ്ഞാല്‍ അധ്യാപകര്‍ ആകേണ്ട നിങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെ ഒരു മോറല്‍ പോലും ഇല്ലാത്ത ഒരു നാടകം അവതരിപ്പിക്കാന്‍ പാടുണ്ടോ?' എന്നൊക്കെ ചോദിച്ച്. 'നിങ്ങളില്‍ നിന്നും ഞാന്‍ ഇങ്ങനെ ഒന്നും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല' എന്ന് പറഞ്ഞ കുറച്ച് സെന്റിയും. ഞങ്ങള്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞില. അന്‍പത് ശതമാനം ഇന്റെര്‍ണല്‍ മാര്‍ക്ക് ഉള്ളതല്ലേ, എന്ത് പറയാന്‍.

ഏതായാലും അതിന് ശേഷം പല നാടകങ്ങളും ഞങ്ങള്‍ കോളേജില്‍ അവതരിപ്പിച്ചു. സിസ്റ്റര്‍ പറഞ്ഞതു പോലെ മോറല്‍ ഉള്ളതും അല്ലാത്തതുമായ പലതും. സീരിയസ് നാടകങ്ങളും കോമെഡിയും ഒക്കെ. എല്ലാ ക്ലാസ്സില്‍ നിന്നും നാടകത്തില്‍ താത്പര്യം ഉള്ളവര്‍ ചേര്ന്നു ഒരു നാടക സമിതിയും ഉണ്ടാക്കി. ഞാനും ബിജോ അളിയനും അതിലെ മെംബേര്‍സ് ആയിരുന്നു. കുടുംബനാഥന്‍ ആയ ലോനചായന്‍, കള്ളനും പിടിച്ചു പറിക്കാരനുമായ റൌഡി അങ്ങനെ പല നല്ല വേഷങ്ങളും അവതരിപ്പിക്കാന്‍ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞു. ഗാന്ധി ജയന്തി ദിവസം പൊതുജനങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പില്‍ ടൌണ്‍ ഹാളിലും ഞങ്ങള്‍ നാടകം അവതരിപ്പിച്ചു. ഇതിനൊക്കെ ഞങ്ങള്ക്ക് പ്രജോദനം ആയത് 'ദില്‍വാലെ ദുല്‍ഹനിയാ ലെ ജായേന്‍ഗെ' ആണന്നു ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഇപ്പോഴും കുളിര് കോരും:)

ഒരു അധ്യാപക വിദ്ധ്യാര്‍ഥിയുടെ ഡയറിക്കുറിപ്പുകള്‍ - 'എന്റെ പ്രേമാ, നീ ഒരു സംഭവം തന്നെ!'

'ഒഴിക്കടാ അളിയാ ഒരെണ്ണം കൂടെ'.... പ്രേമന്‍ വക റിക്വസ്റ്റ്. ഗ്രീക്ക് ദേവന്‍ ആയ ഹെര്‍കുലീസ് (റം) അവനില്‍ പ്രസാദിച്ച ലക്ഷണം ഞാന്‍ കണ്ടു.

ചെന്നൈയിലെ ജോലിത്തിരക്കില്‍ നിന്നും മോചിതനായി ഒരു രണ്ടു മൂന്നു ദിവസത്തെ സന്ദര്‍ശനത്തിന് നാട്ടില്‍ എത്തിയതായിരുന്നു ഞാന്‍. ഉറ്റ സുഹൃത്ത് പ്രേമനും (പഞ്ചാര കുട്ടനായ പ്രമോദിനെ ഇങ്ങനെ വിളിച്ചു തുടങ്ങിയത് ഞാന്‍ ആണ്, കോളേജിലെ തരുണീമണികള്‍ക്കിടയിലും ഈ നാമം പ്രചരിപ്പിച്ചതിന്റെ ക്രെഡിറ്റ് വേറാര്‍ക്കുമല്ല) കുറച്ചു സമാധാനത്തിനായി കൂത്താട്ടുകുളം സോണിയ ബാറിലെ അരണ്ട വെളിച്ചത്തില്‍ പഴയ സ്മരണകള്‍ അയവിറക്കാന്‍ എത്തി. മൂന്നാമത്തെ റൌണ്ട് ഫിനിഷ് ചെയ്ത അവന്‍ വൈറ്റ് റം ഏത് വെള്ളം ഏത് എന്ന് തിരിച്ചറിയാന്‍ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയില്‍ എത്തി.... 'അളിയാ, നിന്നെ കാണുമ്പോള്‍ മാത്രമെ ഉള്ളടാ മനസമാധാനമായി ഞാന്‍ രണ്ടെണ്ണം വീശാറുളളു'.... അവന്‍ സെന്റി അടിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ എന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ ഒരു മൂന്നു വര്‍ഷം പുറകോട്ടു പാഞ്ഞു....

പാലായിലെ പുരാതനമായ ബി. എഡ്. കലാലയം. സമൂഹത്തിന്റെ ഭാവി തലമുറയെ വളര്‍ത്തി എടുക്കാന്‍ (തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്, അധ്യാപനം എന്നേ ഞാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ളു) വെമ്പല്‍ കൊള്ളുന്നവര്‍ പരിശീലനം നേടിയെടുക്കുന്ന സ്ഥലം. ഈയുള്ളവനും അവിടെ അര്‍മാദിക്കാനുള്ള (പഠിക്കാനുള്ള എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ അത് കല്ല് വച്ച നുണ ആകും, അതുകൊണ്ടാ) ഭാഗ്യം ഉണ്ടായി. ബി. എഡ്. വിദ്ധ്യാര്‍ഥികള് എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ അധ്യാപകരെ പോലെ തന്നെ പെരുമാറണം എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്റെ കൂതറ സ്വഭാവവും വച്ച് ഇ കോഴ്സ് എങ്ങനെ പൂര്‍ത്തിയാക്കും എണ്ണ ശങ്കയോടെ ആണ് ഞാന്‍ കോളേജില്‍ കാലെടുത്തു വച്ചത്. 'മുല്ലപൂമ്പൊടി ഏറ്റു കിടക്കും കല്ലിനുമുണ്ടാമൊരു സൌരഭ്യം' എന്ന് പണ്ടാരോ (പണ്ടാരമല്ല, പണ്ട് ആരോ) പാടിയിട്ടുണ്ടല്ലോ. ഇനി എങ്കിലും ഞാന്‍ നന്നായേക്കും എണ്ണ പ്രതീക്ഷ എന്നില്‍ പൊട്ടി മുളച്ചു.

'പാപി ചെല്ലുന്നവന്‍ പാതാളം' എന്ന് മറ്റേതോ കവി പാടിയിട്ടുള്ള കാര്യം ഞാന്‍ മറന്നു. ചെന്ന ദിവസം തന്നെ എനിക്ക് കിട്ടിയ കമ്പനി ബഹു കേമം. പഠിപ്പിക്കുന്ന അധ്യാപകരെ കാണുമ്പോള്‍ അവരുടെ കുടുംബക്കാരെ സഹിതം സ്തുതിച്ചു പൂരപ്പാട്ട് പാടുന്ന ജോബി അളിയനും, കര്‍ത്താവ്‌ കഴിഞ്ഞാല്‍ മാണി സാറിനെ ദൈവമായി കരുതുന്ന, രാഷ്ട്രീയക്കാരന് വേണ്ട അവശ്യ വസ്തു ആയ പതപ്പീര് വേണ്ടുവോളം അറിയാവുന്ന ബിജോയും, പൂരപ്പാട്ടുകളും നാടന്‍ പാട്ടുകളും സിലബസില്‍ ഉള്പെടുതിയിരുന്നങ്കില്‍ റാങ്ക് വാങ്ങുമായിരുന്ന രാജേഷും, 'മിണ്ടാപ്പൂച്ച കലം ഉടക്കും' എണ്ണ ചൊല്ല് അന്വര്‍ധമാക്കിയ, ഒറ്റയിരുപ്പിന് മൂന്നു കുപ്പി കള്ളു കുപ്പികള്‍ കാലിയാക്കുന്ന പ്രേമനും, ഒരു കരണത്ത് അടിച്ച് രണ്ടു തെറിയും വിളിച്ചാല്‍ പോലും നിന്റെ കൈ വേദനിചോടാ എന്ന് ചോദിക്കുന്ന, പിള്ളേച്ചന്‍ എന്ന് അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന സന്തോഷും എല്ലാം ചേര്‍ന്നപ്പോള്‍ 'ഒരു ഉത്തമ അദ്ധ്യാപകന്‍ ആയതു തന്നെ' എന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ ഉറപ്പിച്ചു.

ചുരുങ്ങിയ ദിവസങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ തന്നെ തെങ്ങ്, പന തുടങ്ങിയ ദൈവങ്ങളെ കുടിയിരുത്തിയിട്ടുള്ള പരിസര പ്രദേശങ്ങളിലെ ആരാധനാലയങ്ങളിലെ സ്ഥിരം സന്ദര്‍ശകര്‍ ആയി മാറി ഞങ്ങള്‍. രണ്ടെണ്ണം അകത്തു ചെല്ലുമ്പോള്‍ തന്നെ ഫ്ലാറ്റ് ആകുന്ന പിള്ളേച്ചനും സെന്റി അടിക്കുന്ന പ്രേമനും ലോകത്തിനെ തന്നെ തെറികള്‍ കൊണ്ട് സ്നേഹിക്കുന്ന ജോബിയും.... ഇ പ്രകടനങ്ങള്‍ കാണാന്‍ ഞാനും.... കൂട്ടം കൂടി ആഘോഷിക്കുന്ന ഈ സമയത്ത് ആരെയെന്കിലും ആക്രമിക്കുക എന്നത് ഞങ്ങളുടെ സ്ഥിരം ഹോബി ആയിരുന്നു, പാവം പ്രേമനാണ് മിക്കവാറും അതിനുള്ള ഭാഗ്യം സിദ്ധിക്കാറ്. കൂട്ടത്തില്‍ വീട്ടില്‍ ശകലം അനുസരണ കാണിക്കുന്ന പയ്യന്‍ അവനെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. മൂത്രം ഒഴിക്കാന്‍ പറമ്പിലേക്ക് ഇറങ്ങിയാല്‍ പോലും വീട്ടില്‍ പറഞ്ഞിട്ട് പോകുന്ന ഒരു പാവം. കഷ്ടകാലത്തിനു ഒരു ദുര്‍ബല നിമിഷത്തില്‍ അവന്‍ ഇങ്ങനെയുള്ള കുറെ കാര്യങ്ങള്‍ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു പോയി. അതില്‍ പിന്നെ ജോബി അളിയന്റെ സ്ഥിരം ടാര്‍ഗറ്റ് പ്രേമന്‍ ആയി. ഒരിക്കല്‍ ഇതുപോലെയുള്ള ഒരു സംഗമത്തിനിടെ അളിയന്‍ 'എടാ രാകേഷേ, പ്രേമന്റെ ആദ്യ രാത്രി എങ്ങനെ ആയിരിക്കും എന്ന് നീ ഒന്നു ഊഹിച്ചേ'. എന്തെങ്കിലും ആഭാസത്തരം ആയിരിക്കും എന്ന് കരുതി ഒരു (പകല്‍) മാന്യന്‍ ആയ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു 'നീ തന്നെ അങ്ങ് ഊഹിച്ചു പൂരിപ്പിച്ചാല്‍ മതി'. മൂന്നാമത്തെ കുപ്പിയുടെ മട്ടും അകത്താക്കി, പ്ലേറ്റിലെ അവസാനത്തെ പോടിമീനെ വായിലിട്ടു ചവച്ചു കൊണ്ട് എരുമ അമറുന്ന സൌണ്ടില്‍ അളിയന്‍ തുടര്‍ന്നു. 'അമ്മേ, അവള്‍ മുറിയില്‍ എനിക്കായി കാത്തിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് കുറച്ചു നേരമായി. ഞാന്‍ അകത്തു കയറി കതക് അടച്ചോട്ടേ? എന്നിട്ട്....'. 'ഫാ....' ബാക്കി മുഴുമിപ്പിക്കാന്‍ പ്രേമന്‍ അനുവദിച്ചില്ല.... 'പന്ന **മോനേ'.... ഏതായാലും ഇരുന്നിടത്ത് നിന്നു എഴുനേല്‍ക്കാന്‍ അവന്മാര്‍ക്കും, അടി ഉണ്ടായാല്‍ പിടിച്ചു മാറ്റാന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കും ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നന്കില്‍ കൂടി 'പന' ഭഗവാന്റെ അനുഗ്രഹം കാരണം ആര്‍ക്കും അതിനു കഴിഞ്ഞില്ല.

'നീ ഉറങ്ങുവാണോ?'. പ്രേമന്റെ ചോദ്യം എന്നെ സോണിയയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിച്ചു. 'അളിയാ, സമയം ഒരുപാട് ആയെടാ. എനിക്ക് വീട്ടില്‍ പോണം....' (താമസിച്ചാല്‍ അമ്മ തല്ലുമായിരികും, ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ ഓര്‍ത്തു ചിരിച്ചു). 'നിന്റെ ഈ സ്വഭാവം ഇതു വരെ മാറിയില്ലേ?, ശെരി നീ വാ' എന്ന് പറഞ്ഞ് അവനെ പിടിച്ച് ബൈക്കിന്റെ പുറകില്‍ കയറ്റി, അടുത്ത ലീവ് ഇനി എപ്പോള്‍ കിട്ടും എന്ന ആലോചനയില്‍ ഞാന്‍ വണ്ടി വിട്ടു....

******************************

എന്റെ കലാലയത്തിലെ പോക്രിത്തരങ്ങള്‍ എഴുതാന്‍ തുടങ്ങിയാല്‍ ഒരുപാടുണ്ട്. അതെല്ലാം സമയവും മൂഡും കിട്ടുന്നതുപോലെ എഴുതി ഇവിടെ പോസ്റ്റുന്നതായിരിക്കും. നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ കമന്റാന്‍ മറക്കരുതേ.

ഒരു കൊച്ചു പ്രണയം

പ്രണയം, സുന്ദരമായ ഒരു വികാരം. ഒരിക്കലെങ്കിലും പ്രണയിക്കാത്തവര്‍ ആരും ഉണ്ടാകില്ല അല്ലെ? എനിക്കും പ്രണയം തോന്നിയിട്ടുണ്ട്, പലരോടും. ഒരു കുരുന്നു മനസില്‍ തോന്നിയ ആ വികാരത്തെ പ്രണയം എന്ന് വിളിക്കാന്‍ പറ്റുമോ? പക്ഷെ എനിക്കത് ഇപ്പോഴും ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ പറ്റുന്നുണ്ട്, എന്‍റെ ആദ്യ പ്രണയം.

ഞാന്‍ അന്ന് ആറാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുന്നു, ഒരു മിക്സഡ് സ്കൂളില്‍. പ്രേമം, സ്നേഹം എന്നൊക്കെ പറഞാല്‍ എന്താണന്നു മനസിലാക്കാനുള്ള പ്രായം ആയോ എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ എനിക്ക് ഉത്തരമില്ല.ആ കുട്ടി എന്‍റെ ക്ലാസ്സില്‍ ആയിരുന്നു (പേരു പറയാന്‍ നിര്‍വാഹം ഇല്ല, അവളുടെ കല്യാണം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു , ഇനി ഞാന്‍ എന്തിനാ വെറുതേ:)). സാമാന്യം നന്നായി പഠിക്കുന്ന, ആണ്‍ കുട്ടികളോട് അധികമൊന്നും സംസാരിക്കാന്‍ വരില്ലാത്ത ഒരു മിടുക്കി. എന്‍റെ ഒരു കൂട്ടുകാരനാണ് 'അവള്‍ നിനക്കു ചെരുമെടാ' എന്ന കമന്റ്റ് ആദ്യം പാസാക്കിയത്. എന്ത് കൊണ്ടാണ് അവന്‍ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത് എന്നെനിക്കറിയില്ല, പക്ഷേ ആ വാചകം എന്‍റെ മനസില്‍ പതിഞ്ഞു. അതിന് ശേഷം അവളുടെ മുഖത്ത് നോക്കാന്‍ കൂടി എനിക്ക് നാണം ആയിരുന്നു. ഒരു പ്രണയം എന്‍റെ മനസില്‍ ഉടലെടുത്തു കാണണം. ഒരു ഒണ്‍ വേ പ്രേമം. അതാരോടും പറയാതെ എന്‍റെ മനസില്‍ ഞാന്‍ കൊണ്ടു നടന്നു. ഇന്നത്തെ പോലെ പ്രേമം തുറന്നു പറയാനുള്ള ധൈര്യം അന്നില്ലായിരുന്നു എന്ന് കൂട്ടിക്കോ. ഹൈ സ്കൂള്‍ ആയപ്പോഴേക്കും ഞാന്‍ ഒരു ബോയ്സ് സ്കൂളിലേക്ക് മാറി, അവള്‍ മറ്റൊരു സ്കൂളിലും. ഒരേ സ്ഥലത്ത് ആയിരുന്നന്കില്‍ എന്‍റെ പ്രേമം പൂവണിയിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ഒരു കൈ നോക്കിയേനെ. പക്ഷേ അതിന് ശേഷം ഒന്നു തമ്മില്‍ കാണാന്‍ കൂടെ കഴിഞ്ഞില്ല. പതുക്കെ പതുക്കെ അവള്‍ മനസില്‍ നിന്നു മാഞ്ഞിരിക്കണം. പിന്നെ അവളെ പറ്റി ഓര്‍ക്കാന്‍ എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടില്ല.

'പണ്ടു എനിക്ക് നിന്നോട് പ്രേമമായിരുന്നു, നീ അത് മനസിലാക്കിയില്ല' എന്ന് ഇപ്പോള്‍ പറഞ്ഞാല്‍ എന്തായിരിക്കും അവളുടെ പ്രതികരണം?

കുറെ അസൂയ നിറഞ്ഞ വിശേഷങ്ങള്‍

സ്കൂളില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് എന്‍റെ ചേട്ടനോട് എനിക്ക് പലപ്പോഴും അസൂയ തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ചേട്ടന്‍ എന്നേക്കാളും മൂന്നു വയസിന് മൂത്തതാണ്. എന്നെപ്പോലെ അല്ല, കുറച്ചു കൂടി ശാന്തതയോടെ എല്ലാ കാര്യത്തിലും പ്രതികരിക്കുമായിരുന്നു ചേട്ടന്‍ ചെറുപ്പത്തില്‍ തന്നെ. അതുകൊണ്ടായിരിക്കാം എന്നില്‍ അസൂയ എന്ന വികാരം ഉടലെടുത്തത്. എപ്പോഴായിരുന്നു അതിന്റെ തുടക്കം എന്നെനിക്കു ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല.



ചേട്ടന്‍റെ സ്കൂളില്‍ - തിരുവനന്തപുരം ഗവ: മോഡല്‍ ഹൈ സ്കൂള്‍, കേരളത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ സ്കൂളുകളില്‍ ഒന്ന് - ഇടക്കിടെ സമരങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു. ഞാന്‍ സ്കൂളില്‍ നിന്നു വരുന്നതിനു മുന്‍പ് തന്നെ ചേട്ടന്‍ വീട്ടില്‍ ഹാജര്‍. 'എന്താ നേരത്തേ വന്നത്?' എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ എന്നും ഒരേ ഒരു മറുപടി മാത്രം. 'ഇന്നു സമരം ആയിരുന്നു'. സമരങ്ങളില്ലാത്ത ആഴ്ചകളില്ല.


ഞാന്‍ അന്ന് പ്രൈമറി സ്കൂളില്‍ ആയിരുന്നു, വീടിനടുത്തുള്ള സ്കൂളില്‍. ചേട്ടനും അവിടെ ആയിരുന്നു പഠിച്ചത്, പക്ഷേ അവിടെ നാലാം ക്ലാസ്സ് വരയെ ഉള്ളു, അതിന് ശേഷമാണ് ചേട്ടന്‍ മോഡല്‍ സ്കൂളിലേക്ക് മാറിയത്. ഞാനും കാത്തിരുന്നു, നാലാം ക്ലാസ്സ് കഴിയാന്‍. മോഡല്‍ സ്കൂളില്‍ ചേരുക എന്നത് ഒരു സ്വപ്നം പോലെ ഞാന്‍ കൊണ്ടു നടന്നു. ക്ലാസ്സ് ഇല്ലാത്ത, സമരങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ ആ ദിവസങ്ങള്‍ക്കായി ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നു. ചില സിനിമകളിലെ കോടതി രംഗങ്ങള്‍ കാണുമ്പോള്‍ ചേട്ടന്‍ വിളിച്ചു പറയുമായിരുന്നു 'ഇതു മോഡല്‍ സ്കൂള്‍ ആണ്, അവിടെ ഷൂട്ട്‌ ചെയ്തതാ'. പക്ഷേ എന്‍റെ ആ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ ആയി തന്നെ അവശേഷിച്ചു. ഞാന്‍ നാലാം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞപ്പഴേക്കും ഞങ്ങള്‍ താമസം മാറി കോട്ടയത്ത്‌ വന്നു. ശേഷം 'അഭ്യാസം' മുഴുവന്‍ ക്രിസ്ത്യന്‍ മാനേജ്മെന്‍്റ്റ് സ്കൂളുകളില്‍. അവിടെ എന്തോന്ന് സമരം. മോഡല്‍ സ്കൂളിന്‍റെ പടിക്കകത്ത് പോലും കേറാതെ എനിക്ക് എന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങളെ അടക്കേണ്ടി വന്നു, റിലീസ് ചെയ്യാതെ പെട്ടിക്കകത്ത് ഇരിക്കുന്ന സിനിമകള്‍ പോലെ. ഒരുപക്ഷേ എനിക്ക് കിട്ടാതെ പോയ, ചേട്ടന് മാത്രം ലഭിച്ച ആ അവധികളെ പറ്റി ഓര്‍ത്തിട്ടാകാം എനിക്ക് ചേട്ടനോട് ആദ്യമായി അസൂയ തോന്നിയത്.

കുടുംബ സമേതം യാത്ര ചെയ്യുമ്പോള്‍ ഞങ്ങളുടെ ആശ്രയം അച്ഛന്‍റെ ബജാജ് ചേതക് ആയിരുന്നു. അച്ഛന്‍ ഡ്രൈവര്‍, അമ്മ പുറകിലത്തെ സീറ്റില്‍. അവര്‍ക്കിടയില്‍ ചേട്ടന്‍ ഇരിക്കും, എനിക്ക് തറ ടിക്കറ്റ് പോലെ, സ്കൂട്ടറിനു മുന്‍പില്‍ നില്‍പ്‌. പലപ്പോഴും ഞാന്‍ ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട് ' എനിക്ക് സീറ്റില്‍ ഇരിക്കണം, ചേട്ടനെ മുന്‍പില്‍ നിര്‍ത്തിക്കൂടെ?' എന്ന്. 'ചേട്ടന്‍ നിന്നെക്കാളും വലുതല്ലേടാ, അവന്‍ നിന്നാന്‍ എനിക്ക് വണ്ടി ഓടിക്കാന്‍ പറ്റില്ല', ഇതായിരുന്നു എനിക്ക് കിട്ടിയിരുന്ന മറുപടി. എന്നേക്കാളും വലിയ ചേട്ടനോട് എനിക്ക് അസൂയ തോന്നി.

വീട്ടില്‍‌ ഒരിക്കല്‍ എന്തോ ചെറിയ പണി വന്നു, അമ്മയും അച്ഛനും കൂടി അത് ചേട്ടനെ ഏല്പിച്ചു. അത് എനിക്ക് തനിച്ച് ചെയ്യണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ആരും സമ്മതിച്ചില്ല, വേണമെങ്കില്‍ ചേട്ടന്‍റെ സഹായി ആയി കൂടെ കൂടിക്കോളാന്‍ പറഞ്ഞു. മൂത്ത കുട്ടി ആയ ചേട്ടനോട് വീണ്ടും അസൂയ തോന്നി.അയല്‍പക്കത്തുള്ള വീടുകളിലെ ആണ്‍കുട്ടികള്‍ മിക്കവാറും ചേട്ടന്‍റെ സമപ്രായക്കാര്‍ ആയിരുന്നു. സ്വാഭാവികമായും അവര്‍ എല്ലാവരും ചേട്ടന്‍റെ സുഹൃത്തുക്കളും. അവര്‍ കൂട്ടുകാര്‍ സ്ഥിരം കറങ്ങാന്‍ പോകുന്നു, രാത്രി സിനിമയ്ക്കു പോവുകയും വഴിയോരത് ഇരുന്നു സോള്ളുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒരു മൂന്നു വയസു കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നങ്കില്‍ എന്ന് പലപ്പോഴും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇതും ചേട്ടനോടുള്ള അസൂയക്ക്‌ ഒരു കാരണമായിരുന്നിരിക്കാം.

ചേട്ടന്‍ കോളേജില്‍ ചേരുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ എട്ടാം ക്ലാസ്സില്‍ എത്തിയതെ ഉള്ളു. ഞാന്‍ പഠിക്കുന്നത് ഒരു ബോയ്സ് സ്കൂളില്‍ ആണ്, കുറച്ചു പെന്‍ സുഹൃത്തുക്കള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നങ്കില്‍ എന്ന് കൊതിച്ചിരുന്ന സമയം. ചേട്ടന്‍ പോയത് മിക്സേഡ് കോളേജിലേക്ക്, അസൂയ തോന്നാതിരിക്കുന്നതെങ്ങനെ?

മൂന്നു വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പഴേക്കും ഞാനും കോളേജില്‍ എത്തി. ആ സമയമായപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങള്‍ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളുമായി. സഹോദരങ്ങള്‍ എന്നതില്‍ ഉപരി നല്ല കൂട്ടുകാര്‍ എന്ന രീതിയിലാണ് ഞങ്ങള്‍ അപ്പോള്‍ മുതല്‍. ചേട്ടന്‍റെ കൂട്ടുകാര്‍ എന്‍റെയും കൂട്ടുകാര്‍ ആയി. അതില്‍ പിന്നെ എനിക്ക് ചേട്ടനോട് അസൂയ തോന്നിയിട്ടില്ലന്നു മാത്രമല്ല ഇളയ മകന്‍ ആയതില്‍ സന്തോഷം തോന്നിയിട്ടുമുണ്ട്. (വീട്ടിലെ കുറെ ഉത്തരവാദിത്ത്വങ്ങളില്‍ നിന്നും രക്ഷപെട്ടത്‌ കൊണ്ടാവാം:))

വായ്നോട്ടം

ഒരു ഞായറാഴ്ച. കൂത്താട്ടുകുളം ബസ്സ് സ്ടാന്റില്‍ പൊരി വെയിലത്ത്‌ കിടക്കുന്ന ബസ്സില്‍ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍. ബസ്സ് പുറപ്പെടാന്‍ ഇനിയും കുറച്ചു സമയം കൂടി ബാക്കി ഉണ്ട്. സമയം കളയാന്‍ എന്ത് ചെയ്യും എന്ന് ആലോചിച്ച് നാല് പാടും നോക്കി. സ്റ്റാന്റ്റിനുള്ളിലെ ബേക്കറിയുടെ മുന്‍പില്‍ നില്ക്കുന്ന ആ പെണ്‍കുട്ടിയില്‍ എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ ഉടക്കി. ഐശ്വര്യ റായി പോലെ ഒന്നും അല്ലങ്കിലും ഒന്നു നോക്കാനുള്ള സൗന്ദര്യം അവള്‍ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രീഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കുന്ന ഒരു പയ്യന്‍ വായ്നോട്ടം നടത്തിയില്ലങ്കില്‍ അല്ലെ അത്ഭുതം ഉള്ളു? അവള്‍ ആണങ്കില്‍ തനിച്ചും.

അവള്‍ മറ്റെങ്ങോട്ടോ നോക്കി നില്‍കുകയായിരുന്നു. ബസ്സ് പുറപ്പെടാറായി. എന്നെ ഒന്നു നോക്കിയങ്കില്‍.... എന്‍റെ മനസു വായിച്ചതു പോലെ അവള്‍ ഞാനിരുന്ന ബസ്സിലേക്ക് നോക്കി. വായും പൊളിച്ച് നോക്കിയിരുന്ന എന്നെ അവള്‍ സ്വാഭാവികമായും കണ്ടു. അവളുടെ ചുണ്ടില്‍ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടര്‍ന്നു. ങേ? ഞാന്‍ അത്ഭുതത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി, അവള്‍ എന്നെ ആണോ നോക്കി ചിരിക്കുന്നത്? ബസ്സില്‍ കുറച്ചു പേര്‍ മാത്രമെ ഉള്ളു, എന്‍റെ അടുത്ത ആരും ഇരിപ്പില്ല താനും. അവള്‍ നോക്കുന്നത് എന്നെ തന്നെ. അപ്പോള്‍ അവള്‍ക്കു എന്നെ ബോധിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണല്ലോ ചിരിച്ചത്. ഞാനും ഒരു നല്ല പാല്‍പുഞ്ചിരി പാസാക്കി. അപ്പോഴാണ് ഒരു കാപാലികന്റെ വേഷത്തില്‍ ഡ്രൈവര്‍ വന്നത്. കുറച്ചു മുന്‍പു വരെ ബസ്സ് പുറപ്പെടാന്‍ കാത്തിരുന്ന ഞാന്‍ ബസിനു സ്ടാര്‍ടിംഗ് ട്രബിള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നങ്കില്‍ എന്ന് ആശിച്ചു. പക്ഷേ എന്‍റെ പ്രതീക്ഷകളെ തച്ചുടച്ചു കൊണ്ട് അയാള്‍ ഒരു ദാഷിണ്യവുമില്ലാതെ ബസ്സ് സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ ചെയ്തു. പോകുന്നതിനു മുന്‍പ് അവള്‍ക്കു കൈ കൊണ്ട് ഒരു ബൈ കൊടുക്കാന്‍ ഞാന്‍ മറന്നില്ല, ഒന്നുമില്ലേലും എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചതല്ലേ. അവളുടെ ആ സുന്ദരമായ ചിരി എന്‍റെ മനസില്‍ നിന്നും മായാതെ കുറച്ചു നേരം നിന്നു.

തിങ്കളാഴ്ച, കോളേജില്‍ പതിവു പോലെ കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ കറക്കം. സെക്കന്‍റ് ഗ്രൂപ്പ് ക്ലാസ്സിന്‍റെ മുന്‍പില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ സിംലയെ കണ്ടു. സിംലയോട് സംസാരിച്ചു കൊണ്ടു നിന്നപ്പോള്‍ പിറകില്‍ നിന്നും 'രാകേഷ്' എന്നൊരു വിളി ഞാന്‍ കേട്ടു. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ ഞാന്‍ ഞെട്ടി, അതാ അവള്‍, ഞാന്‍ ഇന്നലെ സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ കണ്ട അതെ പെണ്‍കുട്ടി. അവള്‍ എന്‍റെ കോളേജിലോ? ചുമ്മാതല്ല ഇന്നലെ കണ്ടപ്പോള്‍ ഒരു പരിചയം പോലെ തോന്നിയത്. എന്ത് പറയണം എന്നറിയാതെ മിഴിച്ചു നിന്ന എന്നോട് അവള്‍ ചോദിച്ചു 'ഇന്നലെ എന്നെ കണ്ടപ്പോള്‍ മനസിലായി അല്ലേ? എനിക്ക് രാകേഷിനെ അറിയാമായിരുന്നങ്കിലും നമ്മള്‍ ഇതുവരെ പരിച്ചയപ്പെട്ടിട്ടില്ലല്ലോ'. സ്വല്പം ചമ്മലോടെ ആണങ്കിലും 'മനസിലായത് കൊണ്ടല്ലേ ഞാന്‍ ചിരിച്ചതും കൈ വീശി കാണിച്ചതും?' എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാന്‍ മാനേജ് ചെയ്തു.